II GZ 583/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 435/17 w zakresie odmowy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A.] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 435/17, odmówił [...] wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podniósł, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Według WSA, co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie nie pociąga za sobą żadnych negatywnych konsekwencji finansowych dla strony w postaci odmowy udzielenia dotacji czy też "unicestwienia" skarżącego. Zaskarżona decyzja stwierdza brak przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Tym samym potwierdza istnienie określonego stanu rzeczy i nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania. Decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem nie nosi znamion wykonalności, wobec czego wniosek o jej wstrzymanie uznać należy za bezzasadny. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył [...], wnosząc o jego "unieważnienie". W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne ponieważ Minister Sportu i Turystyki wyda decyzję z wniosku Federacji Tańca Sportowego w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie tanecznym i zalegalizuje wieloletnią praktykę niezgodą z prawem. Poza tym autor zażalenia wskazał, że jeśli zostanie uwzględniona skarga, to i tak zawodnicy nie otrzymają stypendiów, ponieważ nie będzie już na nie środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji o stwierdzenia braku przynależności [...] do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Należy podkreślić, że powołany przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W pierwszej kolejności ocenie powinna być zatem poddana sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, LEX nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (vide Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2016). Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (vide postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 306/13, LEX nr 1473365). Powyższe oznacza, że zasadą jest, iż z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie ulega zaś wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy właśnie takiej decyzji. W związku z przedstawionym powyżej stanowiskiem, przedmiotowa decyzja nie nadaje się do wykonania i tego nie wymaga. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, odmawiając jedynie przyznania skarżącemu uprawnienia w postaci przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Odnosząc się do argumentacji skarżącego podniesionej w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Zaskarżona decyzja nie wykreowała nowej sytuacji w sferze obowiązków skarżącego. Poza tym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zmierzać do uwzględnienia skargi i zastępować jej merytorycznego rozpoznania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.