II GZ 693/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. R. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 lipca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 853/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 853/16 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie. W. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą W. R. "A. P." Przedszkole Niepubliczne, działająca poprzez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego M. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Ministra Rozwoju z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. 13 czerwca 2017 r. skarżąca oświadczyła, że wypowiedziała pełnomocnictwo ostatnio ustanowionemu pełnomocnikowi – r.pr. M. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 853/16 oddalił skargę skarżącej. Wnioskiem z 19 czerwca 2017 r. r.pr. M. K. wniósł do WSA w W. o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 853/16 oraz doręczenie uzasadnienia na jego adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pismem z 3 lipca 2017 r. wezwał radcę prawnego do uzupełnienia braku formalnego wniosku z 19 czerwca 2017 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 13 czerwca 2017 r. – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w dniu złożenia wniosku, gdyż na rozprawie 13 czerwca 2017 r. skarżąca oświadczyła, że wypowiedziała pełnomocnictwo. W odpowiedzi na powyższe wezwanie radca prawny M. K. nadesłał kopię pełnomocnictwa z 18 czerwca 2017 r. Zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 24 lipca 2017 r. pozostawiono wniosek W. R. o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z treści art. 37 p.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko wtedy, jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy a także doradca patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Z uwagi na fakt, że profesjonalny pełnomocnik nadesłał jedynie kserokopię pełnomocnictwa bez poświadczenia go za zgodność z oryginałem, Sąd pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. W. R. na powyższe zarządzenie Sądu złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 42 § 2 p.p.s.a., polegające na uznaniu przez Sąd, że pełnomocnik skarżącej nie jest umocowany do złożenia w jej imieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, podczas gdy z dyspozycji przepisu i poglądów doktryny ukształtowanych na jego tle wynika, że pełnomocnik, któremu Mocodawca wypowiedział pełnomocnictwo jest umocowany do działania w jego imieniu, jeśli zaniechanie działania może rodzić dla niego nieodwracalne skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Z treści cytowanych przepisów wynika jednoznacznie, że to na pełnomocniku wnoszącym dane pismo w sprawie ciąży obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, jeżeli dokumenty te nie zostały w tejże sprawie złożone wcześniej. Za uzasadnione zatem trzeba uznać stwierdzenie, że wezwanie wystosowane w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego pisma należy skierować do pełnomocnika wnoszącego to konkretne pismo. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że wezwanie w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. osoby wnoszącej pismo w sprawie w imieniu strony jako jej pełnomocnik do złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu ma na celu zweryfikowanie, czy osoba ta faktycznie uprawniona jest do występowania w charakterze pełnomocnika tej strony w danej sprawie. W sytuacjach takich przyjmuje się, że pełnomocnictwo zostało udzielone, a jedynie nie został do pisma dołączony dokument potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa (por. M. Jędrzejewska, Glosa do postanowienia SN z 19 maja 2000 r., IV CKN 1008/00, OSP 2001, nr 12, poz. 180; M. Łochowski, Glosa do wyroku SN z 25 lutego 1999 r., I CKN 1108/97, PS 2000, nr 10 s. 89, i H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, OSP 2006, nr 5, poz. 63). W konsekwencji tego, gdy pismo wnosi pełnomocnik, który nie złożył (dokumentu) pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego pisma, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika, a nie do strony (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2016; Lex, art. 49; postanowienia NSA: z dnia 12 maja 2006 r., II OSK 43/06, LEX nr 236547, i z dnia 29 lipca 2010 r., II FSK 1377/10, LEX nr 663257). Wobec tego prawidłowo do uzupełnienia braku formalnego pisma z 19 czerwca 2017 r. został wezwany r.pr. M. K.. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż zgodnie z art. 42 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej, mimo wypowiedzenia przez skarżącą pełnomocnictwa był umocowany do działania w jej imieniu, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na treść przepisu art. 42 § 2 p.p.s.a.: Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych. Z treści przytoczonego przepisu wprost wynika, że obowiązkiem działania pełnomocnika w celu uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych, jest sytuacja gdy to pełnomocnik wypowiedział mocodawcy pełnomocnictwo. Tym samym w rozpoznawanej sprawie, gdy pełnomocnictwo do działania w sprawie wypowiedziała pełnomocnikowi sama skarżąca, nie ma zastosowania regulacja, iż pełnomocnik ten powinien działać w imieniu skarżącej w celu uniknięcia przez mocodawcę niekorzystnych skutków prawnych. Podsumowując, zażalenie skarżącej jest niezasadne, zaś zarządzenie Sądu wydane w sprawie jest prawidłowe. Sąd prawidłowo wyjaśnił, podstawy pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.