II OSK 1081/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant asystent Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta Sopot od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 777/10 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na rzecz Gminy Miasta Sopot kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 777/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]; oraz decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prezydent Miasta Sopotu ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie Hali Sportowo – Widowiskowej na granicy miast Gdańska i Sopotu wraz z urządzeniami budowlanymi. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomość położoną przy ul. W. w Sopocie ( działki nr A, B, C, D i E ) i zamyka się w granicach terenu inwestycji. W związku z tym stronami przeprowadzonego postępowania byli wyłącznie inwestorzy tj. Gmina Miasta Sopotu i Gmina Miasta Gdańska. Decyzją ostateczną z dnia [...] października 2006 r. ten sam organ na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego orzekł o uchyleniu powyższej decyzji "w zakresie objętym projektem zamiennym" oraz zatwierdził projekt zamienny i udzielił pozwolenia na budowę odnośnie robót budowlanych objętych tym projektem. Wnioskiem z dnia 21 maja 2007 r., (data wpływu 23 maja 2007 r.), Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Gdańsku wniosła o wznowienie postępowań administracyjnych zakończonych wyżej opisanymi decyzjami. Spółdzielnia wskazała, że o decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. dowiedziała się z chwilą jej doręczenia, co miało miejsce w dniu 9 maja 2007 r., a zatem określony w art. 145 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 t.j., dalej jako "k.p.a.") miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie został przez nią zachowany. Jako podstawę wznowienia skarżąca powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniach administracyjnych w sprawie udzielonych pozwoleń na budowę. Zdaniem skarżącej treść przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uprawniała ją do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu, albowiem jest użytkownikiem wieczystym działek i właścicielem wzniesionych na nich budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Prezydent Miasta Sopotu odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydanych pozwoleń na budowę hali sportowo – widowiskowej, wskazując, że skarżąca nie jest uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, albowiem nie przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu organ stwierdził również, że wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Dokumentacja zebrana w sprawie wskazuje bowiem, że o wydanych decyzjach skarżąca wiedziała przed dniem 21 kwietnia 2007r., tj. przed upływem jednego miesiąca od dnia wniesienia podania o wznowienie. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Pomorskiego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż jej nieruchomość nie mieści się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wyznaczonego na podstawie przepisów techniczno – budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Nadto organ odwoławczy stwierdził także, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wiedziała o planowanej inwestycji, prowadziła bogatą korespondencję z Wojewodą Pomorskim, Marszałkiem Województwa, Prezydentem Miasta Sopotu i Prezydentem Miasta Gdańska, projektantami danego przedsięwzięcia, inspektorami sanitarnymi. Zatem podanie daty 9 maja 2007 r. jako daty w której dowiedziano się o udzielonym przez Prezydenta Miasta Sopotu pozwoleniu na budowę w świetle pism znajdujących się w aktach sprawy datowanych na 07 kwietnia 2006 r., 06 lipca 2006r. i 12 lipca 2006 r. jest fałszywe. Wskazując na treść pisma Spółdzielni z dnia 12 lipca 2006 r. skierowanego do Urzędu Miasta Sopotu w którym prosi ona o uzupełnienie materiałów dotyczących I etapu budowy wielofunkcyjnej hali na granicy miast Sopotu i Gdańska (przede wszystkim o plan zagospodarowania przedmiotowego obszaru wraz z niezbędną infrastrukturą) organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca była w posiadaniu " dostatecznej wiedzy na temat omawianego przedsięwzięcia". Zwrócono również uwagę na fakt, że wniosek Spółdzielni o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy datowany jest na dzień 13 kwietnia 2007 r. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie został zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Gdańsku wniosła skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008r. w sprawie II SA/Gd 79/08 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lipca 2007 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznymi decyzjami tego organu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Następnie zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1542/08 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniesioną przez Gminę Miasta Sopot. W dniu 2 lutego 2010r. organ odwoławczy przekazał organowi I instancji odpis prawomocnego wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r. wraz aktami administracyjnymi celem kontynuowania postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta Sopotu na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Gdańsku z dnia 21 maja 2007 r., złożonego dnia 23 maja 2007 r., oraz w związku z wymienionymi wyżej wyrokami wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dla inwestycji: "Wielofunkcyjna Hala Sportowo-Widowiskowa na granicy miast Gdańska i Sopotu wraz z urządzeniami budowlanymi z nią związanymi I etap", zmienioną decyzjami tegoż organu z dnia: [...] października 2006 r., [...] sierpnia 2007r., [...] maja 2008 r., [...] lipca 2008 r., [...] marca 2009 r. i [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że wnioskująca o wznowienie postępowania dowiedziała się o wydaniu decyzji pozwolenia na budowę w dniu 9 maja 2007 r., co stanowi okoliczność uprawniającą do złożenia wniosku. W dniu [...] czerwca 2010 r. Prezydent Miasta Sopotu podjął na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzję [...] umarzającą postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., wskazując w uzasadnieniu, że wydanie tegoż postanowienia było błędne, ponieważ miało miejsce przed przeprowadzeniem czynności mających na celu zbadanie, czy wnioskująca Spółdzielnia dochowała termin jednego miesiąca od dnia dowiedzenia o okolicznościach stanowiących podstawę do wniesienia żądania. Z uwagi na brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego przed zbadaniem tych okoliczności powyższe postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ zaś stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. umarza postępowanie, gdy staje się ono bezprzedmiotowe. Również w dniu [...] czerwca 2010 r. Prezydent Miasta Sopotu wydał decyzję [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] sierpnia 2004 r. zezwalającą Gminie Miasta Gdańsk i Gminie Miasta Sopotu na budowę Wielofunkcyjnej Hali Sportowo-Widowiskowej na granicy miast Gdańska i Sopotu wraz z urządzeniami budowlanymi z nią związanymi I etap na terenie działek nr A, B, C, D, E ark. [...] przy ul. W. w Sopocie (obecnie po zmianach nr F, B, D, G ark. 45 obr. 1 Sopot i H, I i J ark. [...] obr. [...] Gdańsk), zmienioną decyzjami tegoż organu z dnia: [...] października 2006 r., [...] sierpnia 2007 r., [...] maja 2008 r., [...] lipca 2008 r., [...] marca 2009 r. i [...] lutego 2010 r. Decyzja została podjęta na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i art. 104 k.p.a. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że Spółdzielnia wyjaśniła na wezwanie organu, że przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę otrzymała w dniu 9 maja 2007 r. od przedstawiciela Komitetu Protestacyjnego. Przedstawiła również kserokopię dziennika podawczego z dnia 9 maja 2007 r. oraz pisma Komitetu Protestacyjnego także z dnia 9 maja 2007 r. Organ stwierdził, że rozpoczęcie budowy, które zgodnie z wpisem do dziennika budowy miało miejsce w dniu 27 marca 2006 r., a także umieszczenie tablicy informacyjnej budowy ujawniło, że w sąsiedztwie terenu osiedla mieszkaniowego i siedziby Spółdzielni "[...]" roboty prowadzone są na podstawie pozwolenia na budowę. Treść decyzji o pozwoleniu na budowę została zatem podana do publicznej wiadomości, w tym także wnioskującej o wznowienie Spółdzielni "[...]". Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999r., IV SA 1600/97, organ stwierdził, że wnioskująca powzięła wiadomość o wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu rozpoczęcia robót, tj. 27 marca 2006r., a najpóźniej w dniu 6 czerwca 2006r. (data na fotografii tablicy informacyjnej). Tym samym składając wniosek o wznowienie w dniu 23 maja 2007 r. nie dochowała terminu jednego miesiąca z art. 148 § 1 k.p.a. W odwołaniach od tej decyzji skarżąca Spółdzielnia oraz prokurator Prokuratury Okręgowej w Gdańsku wnieśli o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów prawa. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010r. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie okoliczność, że wnioskodawczyni nie dochowała terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest oczywista i została udowodniona. Ze zgromadzonego materiału wynika, że przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę otrzymała w dniu 9 maja 2007 r. od przedstawiciela Komitetu Protestacyjnego, czego potwierdzeniem jest pismo z dnia 15 kwietnia 2010 r. oraz dziennik podawczy Spółdzielni. Organ stwierdził, że Spółdzielnia powzięła wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę w okresie od dnia 27 marca 2006 r. do dnia 6 czerwca 2006 r., o czym świadczy zamieszczenie tablic informacyjnych na budowie, kontrola budowy przez organ nadzoru budowlanego, pismo Komitetu Protestacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., w którym podniesiono, że zlekceważono protesty Spółdzielni "[...]" w stosunku do wydanych decyzji, pozwalających na budowę dużej hali sportowo-widowiskowej, pismo Urzędu Miasta Sopotu z dnia 6 lipca 2006 r., pisma Komitetu Protestacyjnego osiedli [...] i [...] z dnia 26 października 2006 r. i z dnia 29 listopada 2006 r., pismo Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 16 listopada 2006 r. Z pism tych wynika, że skarżąca Spółdzielnia była informowana o przebiegu inwestycji, jak również ingerowała w prowadzone prace czy to dotyczące powstawania kolejnej dokumentacji, czy też wydawanych poszczególnych orzeczeń. Niedorzeczne jest zatem twierdzenie, że wykonanie wykopów pod halę bądź budowa przyłącza wodno - kanalizacyjnego nie dowodzi wiedzy skarżącej o przedmiotowej inwestycji. Z korespondencji tej wynika, że Spółdzielnia nie mogła być nieświadoma, że zostały wydane przedmiotowe decyzje i dowiedziała się o ich istnieniu dopiero w dniu 9 maja 2007 r. Nadto organ wskazał, że inwestycja poprzedzona była wieloma uzgodnieniami, opiniami i procedurami. W świetle powyższego w ocenie organu odwoławczego bezspornie Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wiedziała o istnieniu pozwolenia na budowę przedmiotowej hali w okresie od 27 marca 2006 r. do 6 czerwca 2006 r. Organ wskazał przy tym, że w orzecznictwie podkreśla się, że istotne jest, kiedy do strony doszła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Gdańsku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa oraz błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do niesłusznego uznania, że uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku wskazał, że decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010 r. zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008r. w sprawie II SA/Gd 79/08. Sąd I instancji przytaczając treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, Poz. 1270, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") wyjaśnił pojęcie oceny prawnej. Sąd I instancji podkreślił, iż ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku z dnia 4 czerwca 2008r. w sprawie II SA/Gd 79/08 mają zatem istotne znaczenie, gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Sąd I instancji wskazał, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 4 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ustalenie organów obu instancji, że skarżąca uchybiła terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a. nie znajduje dostatecznego potwierdzenia w materiale sprawy. Nadto Sąd stwierdził, że przedstawiony przez organy materiał dowodowy nie uzasadniał przyjęcia, że skarżąca o wydanych decyzjach o pozwoleniu na budowę wiedziała przed dniem podanym we wniosku tj. przed dniem 9 maja 2007 r. kiedy, jak wskazała, je otrzymała. Przystępując do weryfikacji twierdzeń skarżącej w tym zakresie organy nie zbadały dość istotnej dla wyjaśnienia kwestii dotrzymania terminu okoliczności, a mianowicie kto i kiedy oraz w jakim celu doręczył skarżącej przedmiotowe decyzje, czy skarżąca otrzymała je w dniu 9 maja 2007 r. od organu czy od innego podmiotu, a jeżeli tak to od kiedy podmiot ten dysponował przedmiotowymi decyzjami i w jaki sposób wszedł w ich posiadanie. Sąd wskazał, iż organy nie wyjaśniły jakie konkretnie prace podjęte przez inwestorów w danym okresie świadczyły o wiedzy Spółdzielni o wydanych decyzjach o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu trudno nawet to twierdzenie organu prawidłowo zweryfikować i do niego się odnieść. Generalnie z samego faktu rozpoczęcia jakiś robót budowlanych nie wynika wiedza strony o wydanej decyzji i podjętym rozstrzygnięciu. Nadto Sąd nakazał organowi administracji aby w toku dalszego postępowania, które będzie się toczyć po tym wyroku, wyjaśnił okoliczności związane z powzięciem przez skarżącą wiedzy o kwestionowanych decyzjach i ustalił czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, iż obowiązkiem ponownie orzekających organów było zatem staranne zrealizowanie zaleceń zawartych w przytoczonym orzeczeniu. Tymczasem ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy wskazał na pisma, które to ocenił już Sąd w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., stwierdzając, że nie wynika z nich, że Spółdzielnia powzięła wiedzę o decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej hali. Organ nie wskazał żadnych innych nowych okoliczności, dotyczących tejże korespondencji, które pozwalałaby na dokonanie odmiennej oceny jej zawartości. Sąd I instancji wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie może być w żadnym razie utożsamiana z Komitetem Protestacyjnym Osiedli [...] i [...]. Nadto stwierdzenia wyprowadzone z faktu rozpoczęcie budowy w dniu 27 marca 2006 r., zgodnie z wpisem do dziennika budowy, a także umieszczenia tablic informacyjnych na budowie i wnioskowanie ze zdjęcia takiej tablicy z datą 6 czerwca 2006 r. o wiedzy skarżącej Spółdzielni, dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę są w ocenie Sądu całkowicie dowolne. Sąd I instancji wskazał, iż przywołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999r., IV SA 1600/97 został wydany w sprawie o innym stanie faktycznym i zawarte w nim stwierdzenia mogą dotyczyć jedynie rozstrzygniętej w tamtym postępowaniu sprawy. Nie jest przy tym w ogóle zrozumiałe powoływanie się na zdarzenia z marca, kwietnia i maja 2010 roku, dotyczące procedowania przez Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, które to miałyby świadczyć o wiedzy skarżącej Spółdzielni odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę z 2004 r. zmienianej przez organ I instancji decyzjami wydawanymi w okresie od 12 października 2006 r. do 8 lutego 2010r. W ocenie Sądu I instancji w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego oraz dokonanych na jego podstawie ustaleń brak było podstaw do stwierdzenia, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. Stwierdzenie zaś, że Spółdzielnia wiedziała o kwestionowanych decyzjach okresie od 27 marca 2006r. do 6 czerwca 2006r. nie znajduje potwierdzenia i zostało dokonane z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Powyższa wadliwość dotyczy zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd I instancji - rozpoznając niniejszą sprawę - ocenił poza zaskarżoną decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010r. również poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...],a także decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...], która to w sposób istotny wpływa również na ocenę zaskarżonych decyzji odmawiających wznowienia postępowania. Sąd I instancji przypomniał, iż po wydaniu przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 4 czerwca 2008r. i zwrocie akt administracyjnych Prezydent Miasta Sopotu postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dla przedmiotowej hali widowiskowej. Organ stwierdził przy tym, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] maja 2007r., co stanowi okoliczność uprawniającą do złożenia wniosku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Prezydenta Miasta Sopotu umorzył natomiast postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. Wydanie tej decyzji nastąpiło w ocenie Sądu I instancji z oczywistym naruszeniem wskazanego jako jej podstawa art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten przewiduje umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji jego bezprzedmiotowości. W żadnym razie nie może być wykorzystywany do eliminowania z obrotu prawnego wadliwych w ocenie organu rozstrzygnięć. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, jako że organ zastosował art. 105 § 1 k.p.a. jedynie w celu wyeliminowania postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., wznawiającego postępowania w sprawie, które to zdaniem organu było błędne, i w celu umożliwienia sobie podjęcia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, co też zresztą organ I instancji uczynił, wydając w tym samym dniu decyzję nr [...]. Postępowanie zaś w ocenie organu stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego przed zbadaniem okoliczności dotyczących zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. Stwierdzenie to nie ma nic wspólnego z bezprzedmiotowością w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Sąd I instancji zaznaczył, iż umorzenie wznowionego postępowania byłoby prawidłowe w sytuacji, gdyby w toku postępowania, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ na podstawie oceny zgromadzonych dowodów stwierdził, że w rzeczywistości nie było podstaw do wznowienia postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd I instancji orzekł w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a, uchylając zaskarżoną decyzję oraz dwie decyzje organu I instancji z dnia 15 czerwca 2010r. Sąd I instancji wskazał, iż z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji. W efekcie uchylenia wydanych w sprawie decyzji postępowanie będzie wznowione, stosownie do postanowienia z dnia [...] marca 2010r. Organ winien zatem stosownie do cytowanego wyżej art. 153 p.p.s.a. uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a także wskazania zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 czerwca 2008r. II SA/Gd 79/08 co do dalszego postępowania. Sąd w tymże wyroku wyjaśnił, że treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie daje podstaw do przyjęcia, że budowa obiektu budowlanego z zachowaniem określonych w przepisach techniczno – budowlanych odległości oznacza, że oddziaływanie takiego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Jakkolwiek do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy wskazane przez organy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) to z całą pewnością powołany akt prawny nie stanowi wyłącznej podstawy do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, jak to kategorycznie stwierdziły organy w podjętych w niniejszej sprawie decyzjach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miasta Sopot reprezentowana przez Prezydenta Miasta Sopotu. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: 1. art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm. - p.u.s.a.), w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a. wyrażające się w tym, że Sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny niniejszej sprawy niezgodny z jej stanem rzeczywistym, gdyż całkowicie pominął znajdujący się w jej aktach nowy dowód (karta 20 akt UM Sopot, przekazanych 1 października 2010 r. przez Wojewodę Pomorskiego) w postaci: • odpowiedzi Prezydenta Miasta Sopotu z 26 marca 2007r. (znak: [...]) na pismo spółdzielni "[...]" z 5.03.2007r. (L.dz. [...]) z informacją m.in. o wydanej [...].08.2004r.. decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji "Wielofunkcyjna Hala Sportowo Widowiskowa na granicy miast Gdańska i Sopotu wraz z urządzeniami budowlanymi z nią związanymi - I etap" oraz udzielającej Gminie Miasta Sopotu i Gminie Miasta Gdańska pozwolenia na jej budowę, a także o wydanej [...].10.2006r. decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt zamienny dla tej inwestycji (pkt. 3, str. 2 pisma), • doręczonej spółdzielni "[...]" 2 kwietnia 2007r. (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) co oznacza, że od tego dnia spółdzielnia ta wiedziała o tych decyzjach i ich rozstrzygnięciu, czyli o decyzjach objętych jej wnioskiem o wznowienie postępowań (nimi zakończonych) złożonym 23 maja 2007r., co przesądza, że posiadała tą wiedzę na 51 dni przed złożeniem tego wniosku, i że był on spóźniony o 21 dni w stosunku do terminu z art. 148 § 1 k.p.a., co w świetle treści art. 149 § 3 k.p.a. obligowało organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji do odmowy wznowienia żądanych postępowań. Tym samym sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności tego organu (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a oraz art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 p.p.s.a.), gdyż bez ustalenia i wyjaśnienia całości stanu faktycznego sprawy w oparciu o pełny materiał dowodowy, pomimo iż dysponował nim w chwili wyrokowania (art. 141 § 4, w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.), 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a. wyrażające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu architektoniczno-budowlanego pierwszej instancji sąd, bazując na wadliwych ustaleniach faktycznych zaskarżonego wyroku, błędnie zastosował w nim środek z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji, w której posiadał w materiale dowodowym sprawy dowód świadczący wprost, że spółdzielnia "[...]" (wnioskodawca wznowienia) nie dochowała terminu z art. 148 § 1 k.p.a. (i to w znacznym rozmiarze, gdyż o 21 dni), co winno skutkować oddaleniem jej skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a., 3. art. 153 p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a., przez niewłaściwą kontrolę działalności organu architektoniczno-budowlanego pierwszej instancji w zakresie wiążących go wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 czerwca 2008r., sygn. akt: II SA/Gd 79/08 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 października 2009 r., sygn. akt: II OSK 1542/08 i przez błędne przyjęcie, że nie zostały one wykonane przez ten organ w sytuacji, w której ustalił on datę (2.04.2007r.) w jakiej spółdzielnia "[...]" dowiedziała się o decyzjach i ich rozstrzygnięciu kończących postępowania w sprawach objętych jej wnioskiem o wznowienie złożonym 23.05.2007 r., czyli z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a., co skutkowało obowiązkiem organu odmówienia wznowienia żądanych postępowań (w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a.). Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uwzględniona zaskarżonym wyrokiem skarga Spółdzielni "[...]" (w sytuacji uchybienia terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.) nie miała usprawiedliwionych podstaw i winna zostać oddalona w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Prawidłowa jest zatem odmowa wznowienia postępowania dokonana ostateczną decyzją z [...] czerwca 2010r., nr [...], bowiem ma oparcie w przepisie art. 149 § 3, w związku z art. 148 k.p.a. Także prawidłowe jest umorzenie postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. zbędnie wszczętego w tej sprawie postanowieniem z [...] marca 2010 r., nr [...], oraz naruszenie prawa materialnego: 1. art. 149 § 3, w związku z art. 148 k.p.a. przez nietrafna ocenę, iż organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji błędnie zastosował ten przepis prawa i bezzasadnie odmówił wznowienia postępowania decyzją z [...] czerwca 2010 r. nr [...] podczas, gdy sąd I instancji dysponował nowym dowodem (pismem Prezydenta Miasta Sopotu z 26.03.2007r., doręczonym spółdzielni "[...]" 2.04.2007r.) świadczącym wprost, że odmowa ta miała usprawiedliwione podstawy i była konieczna (w świetle treści art. 149 § 3 k.p.a.), bowiem wniosek spółdzielni o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem zawitego terminu z art. 148 § 1 k.p.a., czyli dysponował dowodem całkowicie przez niego pominiętym przy ocenie stanu faktycznego sprawy, 2. art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 149 § 2 i 3 k.p.a. przez nietrafną ocenę, iż organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji bezzasadnie zastosował ten przepis prawa i umorzył decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., błędnie wszczęte (postanowieniem z [...] marca 2010 r.) postępowanie, skoro na podstawie oceny zgromadzonych dowodów stwierdził, że w rzeczywistości nie było podstaw do jego wszczęcia i prowadzenia, gdyż wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowań z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. był zobligowany odmówić (w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a.) merytorycznego rozpoznania żądania spółdzielni "[...]", objętego jej wnioskiem złożonym 23 maja 2007 r. (opóźnionym o 21 dni). Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji całkowicie zaniechał dokonania oceny odpowiedzi Prezydenta Miasta Sopotu z 26 marca 2007r., na wniosek Spółdzielni "[...]" z dnia 5 marca 2007 r. a w szczególności treści jej pkt. 3 (str. 2) i zwrotnego potwierdzenia jej odbioru 2 kwietnia 2007 r. przez Spółdzielnię "[...]" miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dowody te świadczą wprost, że od dnia doręczenia tego pisma spółdzielnia wiedziała o rozstrzygnięciach kwestionowanych przez siebie decyzji z [...] sierpnia 2004 r. i z [...] października 2006 r. (zezwalających na budowę Hali), objętych jej wnioskiem o wznowienie złożonym 23 maja 2007 r., czyli spóźnionym o 21 dni w stosunku do zawitego (30 dniowego) terminu z art. 148 § 1 k.p.a., który upłynął w dniu 2 maja 2007r. W tej sytuacji organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a., jak Sąd sam stwierdził w zaskarżonym wyroku (str. 11 uzasadnienia) i co organ ten uczynił decyzją z [...] czerwca 2010r., nr [...], uchyloną pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku. Nadto podniesiono, iż Sąd I instancji zakwestionował prawidłowość umorzenia, w jego ocenie dokonanego rzekomo "jedynie w celu wyeliminowania postanowienia z dnia [...] marca 2010r., wznawiającego postępowanie w sprawie, które to zdaniem organu było błędne", dochodząc do również niczym nie popartej konkluzji, że organ uczynił to "w celu umożliwienia sobie podjęcia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, co też zresztą organ I instancji uczynił wydając w tym samym dniu decyzję nr [...]" (str. 13 uzasadnienia). Takie stanowisko sądu pierwszej instancji jest niezrozumiałe, skoro w zaskarżonym wyroku stwierdził jednocześnie, że "umorzenie postępowania byłoby prawidłowe w sytuacji, gdyby w toku postępowania, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ na podstawie oceny zgromadzonych dowodów stwierdził, że w rzeczywistości nie było podstaw do wznowienia postępowania" (str. 13 uzasadnienia), co organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji właśnie z tych przyczyn uczynił. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w tej sytuacji całkowicie nietrafne jest stanowisko Sądu I instancji, iż organ bezzasadnie zastosował przepis art. 105 § 1 k.p.a., a zatem zarzut naruszenia tego przepisu prawa jest także uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. W sprawie niniejszej zarzucono naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można dokonać kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego przez zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie powołano się w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a. W tym miejscu podkreślić należy, iż art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Akta sprawy są zatem podstawowym i jedynym materiałem pozwalającym sądowi administracyjnemu na dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, a zatem wykonanie swego zadania wynikającego z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych. Akta sprawy to zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wskazanych wymogów. Nie pozwala bowiem na odtworzenie sposobu rozumowania sądu, które doprowadziło do podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a ponadto przyjęte w sprawie ustalenia nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. Stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego. Bowiem zauważyć należy, iż w aktach sprawy brakuje korespondencji, o których Sąd I instancji się wypowiedział. Przede wszystkim brak jest w aktach sprawy pisma skarżącej Spółdzielni datowanego na dzień 5 marca 2007 r. Niezrozumiała jest również okoliczność dlaczego Sąd I instancji wskazując, że "z pisma Spółdzielni z dnia 5 marca 2007 r. skierowanego do Urzędu Miasta w Sopocie nie wynika nic więcej ponad to co jest w nim zawarte, a mianowicie żądanie przez skarżącą udostępnienia jej do wglądu dokumentacji technicznej budowy hali" nie zajął stanowiska w odniesieniu do pisma Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 26 marca 2007r., mimo iż znajduje się ono w aktach sprawy (k - 20 akt UM Sopot) i stanowi odpowiedź na pismo skarżącej Spółdzielni z dnia 5 marca 2007 r. A jest to okoliczność niezwykle istotna, gdyż zawiera informację świadczącą o tym, iż skarżąca Spółdzielnia wiedziała już w dniu 2 kwietnia 2007 r. (tj. w dniu doręczenia w/w odpowiedzi) o wydanych przez organ decyzjach tj. decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany dla "Wielofunkcyjnej Hali Sportowo Widowiskowa na granicy miast Gdańska i Sopotu wraz z urządzeniami budowlanymi z nią związanymi - I etap" oraz udzielającej Gminie Miasta Sopotu i Gminie Miasta Gdańska pozwolenia na jej budowę, a także o wydanej w dniu [...] października 2006 r. decyzji zatwierdzającej projekt zamienny dla tej inwestycji. Zatem ustalenia przyjęte przez Sąd I instancji do podstawy rozstrzygnięcia są o tyle nieprawidłowe, że nie zostały dokonane w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Należy podkreślić, że wątpliwości, co do stanu faktycznego w związku brakiem kompletnych akt administracyjnych, nie można interpretować na niekorzyść inwestora, w szczególności, gdy z innych dowodów wynikają uzasadnione wątpliwości co do przyjętych ustaleń. W tej sytuacji należało uznać, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżanym wyroku, budzi uzasadnione wątpliwości, gdyż został przyjęty w oparciu o niekompletne materiały dowodowe, których uzupełnienia należało żądać przed podjęciem rozstrzygnięcia. Poza tym przy braku kompletnych akt przy orzekaniu, wnioski wyciągnięte przez sąd administracyjny są co najmniej przedwczesne. Jednakże mając na uwadze dowód w postaci pisma Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 26 marca 2007 r. skierowanego do skarżącej w odpowiedzi na jej pismo z dnia 5 marca 2007 r. okoliczności faktyczne dowiedzenia się przez Spółdzielnie "[...]" o decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie budzą żadnych wątpliwości nastąpiło to bowiem z chwilą doręczenia w/w pisma w dniu 2 kwietnia 2007 r. i od tej daty biegnie termin o którym m owa w art. 148 §1 k.p.a. Wobec powyższego za trafny należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1. lit. c/ w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a., bowiem Sąd I instancji powinien przeprowadzić pełną analizę materiału dowodowego, a dopiero po tym dokonać oceny czy skarżąca Spółdzielnia dochowała terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Mając powyższe na uwadze odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego jest zbędne, a to przede wszystkim z tego powodu, iż podnoszone tam zarzuty są zarzutami naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a nie przepisów prawa materialnego. Natomiast wszystkie istotne elementy naruszenia przepisów postępowania zostały omówione wyżej. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.