II OSK 1189/19

Dnia 8 czerwca 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/18 w sprawie ze skargi Z. T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza na czas trwania niezdolności oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 grudnia 2018 r., VII SA/Wa 1175/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Z. T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] marca 2018 r., nr [...]., w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza na czas trwania niezdolności. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Okręgowa Rada Lekarska (ORL) w K. uchwałą z [...] grudnia 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 12 ust. 1-3 i 5 w zw. z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. 2017, poz. 125 ze zm., Uzl) oraz art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.), art. 5 pkt 6 i art. 25 pkt 4 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. 2016, poz. 522 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. 2011, Nr 246, poz. 1475, rozp. MZ 2011) – zawiesiła lekarzowi Z.T. prawo wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności. Kolejno wskazano, że ORL w [...] stwierdzając, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza przez Z.T. - uchwałą z [...] czerwca 2014 r., Nr [...], powołała komisję orzekającą do oceny zdolności do wykonywania zawodu przez skarżącego. Dalej w wyroku przywołano, że zainteresowany lekarz odwołał się od powyższej uchwały, a po jej utrzymaniu w mocy przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (uchwała Nr [...] z [...] września 2014 r.) wniósł skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 1 czerwca 2015 r., VII SA/Wa 2673/14, oddalił ją. W toku postępowania prowadzonego w zakresie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza wpłynęła informacja z oddziału NFZ w K. o stwierdzonych nieprawidłowościach w ordynacji leków przez Z.T.. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że ORL w K. uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. ograniczyła Z.T. prawo wykonywania zawodu lekarza w części dotyczącej ordynacji leków, do czasu zakończenia postępowania, prowadzonego w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu. W dalszym toku postępowania w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu, komisja orzekająca, przeprowadziła w dniu 29 stycznia 2016 r. badanie Z.T. stwierdzając podejrzenie zespołu psychotycznego. W orzeczeniu wskazano jednocześnie, że "w związku z wątpliwościami diagnostycznymi wnioskujemy o skierowanie badanego do szpitala psychiatrycznego celem pogłębienia diagnostyki." Przewodnicząca Komisji zwróciła się do Dyrekcji [...] Centrum Psychiatrii w [...] o przyjęcie Z.T. i przeprowadzenie zaleconej obserwacji, lekarz do ww. placówki nie stawił się. Ostatecznie zalecone przez Komisję badania Z.T., przeprowadzone zostały przez zespół lekarzy psychiatrów oraz psychologa z Oddziału Psychiatrii Dorosłych Szpitala Uniwersyteckiego w [...]. W wyroku obszernie przywołano fragmenty opinii psychologicznej sporządzonej przez specjalistę psychologii klinicznej mgr A. T. oraz analizy wyników badań, w której m. in. zawarto stwierdzenie, że stan zdrowia strony pozwala domyślać się degradacji funkcji poznawczych. Sąd przywołał i tę część opinii, w której stwierdzono: "Zmiany te sugerują prawdopodobną lokalizację uszkodzeń jako korowe struktury płatów czołowych oraz okolic ciemieniowo-skroniowo-potylicznych półkuli prawej i lewej i wskazują na istotną utratę możliwości poznawczych badanego". W wyroku przywołano także fragmenty opinii lekarskiej, gdzie wskazano, że opinia została przygotowana w oparciu o dostarczoną dokumentację medyczną i przeprowadzone badanie psychiatryczne na terenie Poradni Terapii Rodzin Szpitala Uniwersyteckiego w [...] przez specjalistów z zakresu psychiatrii dr hab. n. med. M. F. i dr n. med. W. R. przy wykorzystaniu równolegle sporządzonej opinii neuropsychologicznej mgr A. T. W oparciu o przeprowadzone badanie stanu psychicznego oraz dane z dokumentacji medycznej stwierdzono, że u opiniowanego Z.T. z wysokim prawdopodobieństwem rozwija się zespół otępienny prawdopodobnie głównie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości. Badany ujawnia w kontakcie zaburzenia poznawcze, które po bliższej analizie w badaniu neuropsychologicznym mogą odpowiadać rozwijającemu się otępieniu najprawdopodobniej na tle naczyniowym. Zdaniem lekarzy specjalistów z zakresu psychiatrii badany obecnie może wykonywać zawód lekarza, zakładając, że jeszcze jest w stanie krytycznie podejmować decyzje w dziedzinie, w której ma wieloletnie doświadczenie, co może do pewnego stopnia równoważyć deficyty poznawcze. Jednak wobec wysokiego prawdopodobieństwa progresji procesu otępiennego możliwość ta jest ograniczona w czasie i powinna być raczej wykorzystania dla zakończenia niezbędnych procesów leczniczych i przekazania pacjentów. Zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjentów mogą w niedalekiej przyszłości powodować rozwijające się zaburzenia poznawcze, jak również impulsywność, przekraczanie granic, bezkrytyczny stosunek do własnych możliwości, wielokrotnie obserwowane w czasie badania. Badany w związku z rozwijającymi się zaburzeniami krytycyzmu może nie być w stanie krytycznie ocenić spadku swoich możliwości i postępu procesu chorobowego. Wskazano, że po okresie roku badany wymaga ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu. Z wynikami tych badań komisja zapoznała się, stwierdzając, że treść badania i opinii są zbieżne z wnioskami z badania przeprowadzonego przez samą komisję w dniu 29 stycznia 2016 r. Nadto komisja zapoznała się z korespondencję skierowaną elektronicznie przez Z.T. do dr hab. med. M.F. członka zespołu psychiatrów przeprowadzającego badanie. Zdaniem ORL w [...] zgromadzony w sprawie materiał w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na niezdolność lek. Z.T. do wykonywania zawodu, co w konsekwencji uzasadniało podjęcie uchwały o zawieszeniu mu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności. Przesądzającym jest jednoznaczna i bezsporna merytorycznie opinia komisji orzekającej oparta na obszernym i wszechstronnie zanalizowanym materiale. Opiniujący jednoznacznie wskazali, że u lekarza Z.T. występuje naczyniopochodny proces organicznego uszkodzenia CUN, który jest chorobą postępującą, co więcej mającą poważne rokowanie nieodwracalne. Stan ten nie rokuje poprawy. W ocenie komisji stopień zaburzenia funkcji poznawczych, oceniany jako znaczny, brak krytycyzmu związany z procesem organicznego uszkodzenia CUN, nie mogą być zrekompensowane jedynie doświadczeniem zawodowym badanego. Komisja stwierdziła jednoznacznie, że aktualne nasilenie procesu organicznego uniemożliwia wykonywanie zawodu lekarza. Zdaniem ORL w [...] zawieszenie Z.T. prawa wykonywania zawodu lekarza, ma w świetle zgromadzonych dowodów i poczynionych ustaleń charakter jedyny i adekwatny. Konieczność jego zastosowania wynika z zagrożenia jakie dla zdrowia i życia pacjentów stwarzałoby wykonywanie zawodu w sytuacji stwierdzonej niezdolności spowodowanej zdiagnozowanym stanem zdrowia. Decyzja w zakresie zawieszenia prawa wykonywania zawodu nie ma charakteru nieograniczonego w czasie, tzn. nie eliminuje lekarza z działalności zawodowej dożywotnio. Lekarz może zwrócić się do Rady o jej uchylenie, jednakże nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały. Przedmiotem badania przez komisję oraz podstawą decyzji Rady, nie były - podnoszone w toku postępowania kwestie prawidłowości ordynacji przez lekarza leków, czy kwestia profesjonalizmu zawodowego, a jedynie stwierdzony stan zdrowia odniesiony do zdolności wykonywania zawodu lekarza. Z.T. wniósł odwołanie od uchwały ORL w [...] z 6 grudnia 2017 r. W wyroku przytoczono dalej, że Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej powołaną na wstępie uchwałą z [...] marca 2018 r., na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich (Dz. U. 2018, poz. 168), uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej (NRL) z 12 lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium NRL do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy uchwałę podjętą w I instancji. Zdaniem II instancji zaistniały podstawy do zawieszenia lekarzowi Z.T. prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności do jego wykonywania. Jak przywołano to w wyroku, w uzasadnieniu uchwały podjętej w II instancji odnoszono się do zarzutów odwołania, gdzie podnoszono naruszenia art. 12 i art. 57 ust. 1a pkt 1 Uzl, art. 107 § 2 K.p.a., wszystkie te zarzuty uznając za nietrafne. Przedstawienie zgromadzonego materiału dowodowego w zaskarżonej uchwale było – w ocenie sądu a quo – wskazaniem na przesłanki merytoryczne podjętego rozstrzygnięcia przez ORL w [...], z tych względów zarzuty skargi odnośnie braku dokonania własnych ustaleń przez organ II instancji sąd wojewódzki uznał za bezzasadne. Z.T. wniósł do WSA w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium NRL z [...] marca 2018 r. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: • art. 12 ust. 3 Uzl, poprzez orzeczenie o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu, w sytuacji, gdy nie wystąpiły ustawowe przesłanki, nie zaistniała niezdolność do wykonywania zawodu lekarza, z opinii lekarzy psychiatrów wynika, że skarżący może wykonywać zawód lekarza, a badający go lekarze zalecili dokonanie ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu lekarza po okresie roku, • art. 57 ust. 1 i ust. 2 Uzl oraz art. 15 K.p.a., poprzez: - zaniechanie pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez Naczelną Radę Lekarską, jako organ II instancji, - oparcie się na stanowisku wyrażonym w uchwale ORL w [...], bez dokonania merytorycznej analizy tej uchwały, - zaniechanie rozpoznania istotnej części zarzutów podniesionych w odwołaniu, • art. 7 K.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), polegające w szczególności na: - zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego, - zaniechanie badań diagnostycznych (w szczególności badania tomografii komputerowej mózgu), które byłyby dowodami adekwatnymi, - przyjęciu, że zgromadzono adekwatne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych, - brak uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - brak merytorycznych przesłanek zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, - brak uwzględnienia, że skarżący ma grupę pacjentów, których z powodzeniem leczył i nigdy nie popełnił błędu w sztuce, - brak możliwości uzyskiwania przez pacjentów świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez skarżącego, • art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego do NRL, z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, • art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie, że organ I instancji nie przeprowadził badania tomografii komputerowej mózgu skarżącego, • art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, • art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego, które prezentowałoby ustalenia poczynione przez Naczelną Radę Lekarską (organ II instancji), Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę NRL wniosła o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że wystąpiły w sprawie ustawowe przesłanki do stwierdzenia niezdolność skarżącego do wykonywania zawodu lekarza. Natomiast w odniesieniu do zarzutów skierowanych do uchwały Prezydium NRL, sąd pierwszej instancji wskazał, że treść jej uzasadnienia obrazuje, iż organ dokonał merytorycznej analizy stanu zdrowia skarżącego i jego wpływu na możliwość wykonywania zawodu lekarza. W ocenie tegoż sądu zaistniały silne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych. WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że niewątpliwie inną wagę dowodową w toku podejmowania uchwały organu I instancji, miała opinia komisji, a inną zaświadczenia wydawane w oparciu o udzielone przez zainteresowanego informacje. Zdaniem sądu pierwszoinstancyjnego opinia komisji jako dowód zasadniczy była sporządzona rzetelnie i korespondowała z pozostałymi dowodami. W świetle powyższych okoliczności sąd wojewódzki uznał, że kontrolowana przez sąd uchwała jest prawidłowa, a orzeczenie o zawieszeniu skarżącego w prawach wykonywania zawodu lekarza w realiach niniejszej sprawy uzasadnione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z.T. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2018, poz. 1302, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się: I. naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa): 1. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z § 1 ust. 4 i 5 rozp. MZ 2011, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez WSA w Warszawie, że skład komisji orzekającej wydającej orzeczenie o stanie zdrowia skarżącego kasacyjnie był zgodny z wymogami § 1 cyt. rozporządzenia, w sytuacji, gdy przewodniczącym tej komisji była dr J. O.-H., która posiada specjalizację w zakresie patomorfologii, a nie psychiatrii, a przepis § 1 ust. 4 rozporządzenia określa, że w skład komisji wchodzą lekarze posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny, a według przepisu § 1 ust. 5 rozporządzenia, przewodniczącym komisji jest członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję, w miarę możliwości posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny; 2. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 12 ust. 3 Uzl, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie w stosunku do skarżącego kasacyjnie o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza, w sytuacji gdy nie wystąpiły ustawowe przesłanki do takowego orzeczenia, albowiem: w przypadku skarżącego kasacyjnie nie zaistniała niezdolność do wykonywania zawodu lekarza, a jedynie bezsporne zaistnienie takiej niezdolności pozwala na orzeczenie o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza, a nadto z opinii lekarzy psychiatrów badających skarżącego kasacyjnie wynika jednoznacznie to, że może wykonywać zawód lekarza, a badający go lekarze zalecili dokonanie ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu lekarza po okresie roku; II. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa): 1. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 57 ust. 1 i ust. 2 Uzl oraz art. 15 K.p.a., poprzez: a) pominięcie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przejawiające się zaniechaniem pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez Prezydium NRL, jako organ II instancji, b) pominięcie okoliczności oparcia się przez Prezydium NRL na stanowisku wyrażonym w uchwale ORL w [...] z [...] grudnia 2017 r. (uchwale organu I instancji), bez dokonania merytorycznej jej analizy i nierozpoznanie występowania przesłanek faktycznych i prawnych jej podjęcia, c) pominięcie okoliczności zaniechania rozpoznania przez Prezydium NRL istotnej części zarzutów podniesionych w odwołaniu od uchwały organu I instancji; 2. naruszenie przepisu art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie złamanie przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej zasady prawdy obiektywnej, polegające w szczególności na: a) pominięciu zaniechania podjęcia przez Prezydium NRL czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie, b) pominięciu zaniechaniu podjęcia przez Prezydium NRL czynności mających na celu wykonanie u skarżącego kasacyjnie badań diagnostycznych zaniechanych w postępowaniu przez organem I instancji (w tym w szczególności badania tomografii komputerowej mózgu), które byłyby dowodami adekwatnymi w niniejszej sprawie i które w sposób adekwatny i metodologicznie poprawny wykazałyby rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kasacyjnie, w tym występowanie przesłanek lub brak przesłanek do twierdzenia, że wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych wywołane procesem organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego, c) pominięciu niezasadnego przyjęcia przez Prezydium NRL, że w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji zgromadzono adekwatne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego kasacyjnie wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych wywołane procesem organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego, a w konsekwencji pozwalające na ustalenie występowania przesłanek do zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza; 3. naruszenie przepisu art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 7 K.p.a., poprzez pominięcie złamania przez Prezydium NRL zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, polegające w szczególności na: a) pominięciu tego, że w niniejszej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji nie ustalono w sposób prawidłowy występowania merytorycznych przesłanek do zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza skarżącemu, b) w postępowaniu powinien być uwzględniony niewątpliwie słuszny interes skarżącego przejawiający się w utrzymaniu możliwości wykonywania przez niego zawodu lekarza, w szczególności, gdy skarżący ma grupę pacjentów, których z powodzeniem leczył, nigdy nie popełnił błędu w sztuce medycznej ani nie było prowadzone w stosunku do niego jakiekolwiek postępowanie związane z nieprawidłowościami w wykonywaniu zawodu lekarza, c) w postępowaniu powinien być uwzględniony interes społeczny przejawiający się w utrzymaniu możliwości uzyskiwania przez pacjentów skarżącego świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez niego; 4. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenia przez Prezydium NRL postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego kasacyjnie do władzy publicznej w postaci Prezydium NRL, z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 5. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie tego, że organ I instancji ani też Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie przeprowadziły istotnego dowodu z opinii biegłych dotyczącej adekwatnego fizykalnego badania diagnostycznego skarżącego kasacyjnie, a w szczególności zaniechały dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłych dotyczącej badania tomografii komputerowej mózgu skarżącego kasacyjnie, które to badanie nie jest sprzeczne z prawem i z pewnością przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności pozwoliłoby na bezsporne ustalenie występowania lub niewystępowania u Skarżącego kasacyjnie zaburzeń funkcji poznawczych wywołanych procesem organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego; 6. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie zaniechania przez Prezydium NRL wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w tym zaniechanie dostrzeżenia nieadekwatności dowodów przyjętych przez organ I instancji do wyprowadzenia z nich niezasadnych i nie mogących z nich wynikać wniosków o rzekomym występowaniu u skarżącego zaburzeń funkcji poznawczych wywołanych procesem organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego; 7. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., poprzez pominięcie zaniechania przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej sporządzenia uzasadnienia faktycznego, które prezentowałoby ustalenia poczynione przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (organ II instancji), a poprzestanie jedynie na przytoczeniu fragmentów uzasadnienia zawartego w decyzji organu I instancji, a także poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego, które prezentowałoby wykładnię przepisów prawa będących podstawą prawną decyzji i wyjaśnienie stronie treści tych przepisów. Opisane powyżej w pkt. 1-7 naruszenia przepisów postępowania – w ocenie skarżącego kasacyjnie – miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby WSA w Warszawie dostrzegł przedmiotowe naruszenia proceduralne, wskazałby je jako podstawę dla uchylenia "zaskarżonej decyzji", a tym samym organ musiałby usunąć powyższe uchybienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skarżący kasacyjnie wnosi o zmianę w całości zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości zaskarżonej uchwały lub uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W ocenie skarżącego kasacyjnie materiał dowodowy w postaci opinii psychologa A. M. R. i opinii lekarzy badających go jednoznacznie wskazuje na to, że może on wykonywać zawód lekarza. Poza tym – jego zdaniem – z treści zaskarżonej uchwały wynika, że NRL nie przeprowadziła samodzielnej kontroli instancyjnej niniejszej sprawy i nie dokonała jej samodzielnego rozpatrzenia, poprzez autonomiczną analizę okoliczności faktycznych sprawy, zgromadzonych dowodów stanu prawnego sprawy. Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2019 r., na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju pandemii, o czym poinformowano strony postępowania. W piśmie procesowym z 6 kwietnia 2021 r. skarżący kasacyjnie wnosi i wywodzi jak w skardze kasacyjnej. Na podstawie "art. 103 § 6" Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa wnosi o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów i treści stron internetowych wskazanych w skardze kasacyjnej, na okoliczność ustalenia ich treści, a w szczególności na okoliczność ustalenia jego stanu zdrowia i braku podstaw do zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lekarza oraz wydawania opinii o jego stanie zdrowia przez komisję, w której skład wchodziły osoby nie będące lekarzami psychiatrami. Na podstawie "art. 103 § 6" Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa wnosi również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych i załączonych do niniejszego pisma, a to: 1) zaświadczenia z 8 lutego 2021 r. wystawionego przez prof. dr hab. N. med. P. G. w Prywatnym Gabinecie Psychiatrycznym, 2) dokumentu "Konsultacja Psychologiczna" z 19 stycznia 2021 r. sporządzonego przez dr n. med. A. O., 3) dokumentu "Badanie neuropsychologiczne" z 18 grudnia 2020 r. sporządzonego przez mgr K. W.-P. w Krakowskim Centrum Zdrowia Psychicznego [...].; 4) dokumentu "Konsultacja neuropsychologiczna, op. dn. 2019-06-30" sporządzonego przez dr B. B.-P. - wszystkich na okoliczność ustalenia ich treści, a w szczególności na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącego i braku podstaw do zawieszenia jego prawa do wykonywania zawodu lekarza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Wniosek skarżącego kasacyjnie zawarty w piśmie procesowym z 6 kwietnia 2021 r. jego pełnomocnika o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z oznaczonych dokumentów nie podlega uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wypadnie zwrócić uwagę, że w sposób oczywiście wadliwy formułując taki wniosek powołano się na "art. 103 § 6" Ppsa. Art. 103 Ppsa cyt. ustawy nie dzieli się na paragrafy, a dotyczy sprostowania lub uzupełnienia protokołu przebiegu posiedzenia sądu. Przyjdzie uznać, że w istocie niestaranność działania pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie prowadziła do oczywistej omyłki w powołaniu jednostki redakcyjnej Ppsa przy formułowaniu powyższego wniosku, w istocie chodzi stronie o przepis art. 106 § 3 Ppsa. Cyt. przepis określa, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z mocy art. 193 zd. 1 ab initio Ppsa, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W ocenie Sądu Naczelnego, którego zadaniem jest rozpoznać wniesioną skargę kasacyjną w granicach jej podstaw, wniosek strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z wyłuszczonych w piśmie procesowym dokumentów, nie znajduje uzasadnienia w aspekcie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa. Cel takiego postępowania wyjaśniającego z dokumentów przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonywania nowych ustaleń faktycznych odnośnie sprawy administracyjnej i to powstałych już po wydaniu zaskarżonej uchwały, a ponadto wszystkie dokumenty, jakie oferuje strona skarżąca kasacyjnie powstały także już po wydaniu zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Dodatkowo za nieuwzględnieniem wniosku przemawia chęć sposobu ich wykorzystania w procesie przez stronę, która wskazywałaby, że mają one raczej naturę dowodu z opinii biegłego (ekspertyzy) odnośnie stanu zdrowia strony skarżącej. Taki zaś dowód – w świetle regulacji zawartej w art. 106 § 3 Ppsa – jest niedopuszczalny. B. Z przywołanego w podstawach kasacyjnych przepisu art. 3 § 1 Ppsa wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. WSA w Warszawie wydając zaskarżony wyrok dokonał aktu kontroli działalności administracji publicznej – uchwały Prezydium NRL – zaś oddalając skargę na zasadzie art. 151 Ppsa, zastosował "środek określony w ustawie". Tym samym zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa z samego faktu braku uwzględnienia skargi, nie stanowi naruszenia cyt. przepisu. C. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym, które określają oznaczone przypadki, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy względnie – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadne podstawy skargi kasacyjnej naruszenie przywołanych powyżej przepisów, wskazujących na jedne z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa będą musiały zostać uznane jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie. Wypadnie przy tym zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu art. 151 Ppsa, na podstawie którego wyrokował sąd wojewódzki. D. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia art. 57 ust. 1 i ust. 2 Uzl, z których wynika odpowiednio, że "Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej rady lekarskiej" oraz "Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych". Wspierając się przywołaniem motywów zaczerpniętych z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2016 r., II OSK 273/15, autor skargi kasacyjnej sformułował pogląd, wedle którego uchwały organów samorządu lekarskiego "powinny być wydane w wyniku przeprowadzenia postępowań mających w istocie charakter postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" (11 skargi kasacyjnej). Bazując na tym stwierdzeniu w skardze kasacyjnej sformułowano następnie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 57 ust. 1 i 2 Uzl oraz szeregu przepisów K.p.a., a to: art. 7, 8 § 1, 75 § 1, 77 § 1. E. W ocenie Sądu Naczelnego nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 57 ust. 1 i 2 Uzl. Zarzutu naruszenia pierwszego z tych przepisów w zasadzie nie uzasadniono, wszak niesporne jest, że Prezydium NRL rozpoznało wniesione odwołanie od uchwały podjętej w I instancji przez ORL w [...]. To, iż wynik postępowania przed II instancji był niezadowalający stronę nie oznacza, że dojść miało do uchybienia art. 57 ust. 1 Uzl, z którego to przepisu wynika jedynie kwestia dopuszczalności wniesienia odwołania od enumeratywnie wskazanych uchwał oznaczonych rad lekarskich oraz kwestia podpisania uchwał podejmowanych przez NRL. Wynikający z art. 57 ust. 2 Uzl nakaz stosowania przepisów K.p.a. odnoszących się do decyzji administracyjnych do oznaczonych uchwał organów samorządu lekarskiego nie oznacza, jakby to wynikało z argumentacji zawartej we wniesionej skardze kasacyjnej, że w istocie postępowanie przed tymi organami jest takim postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie wszelkie inne przepisy tegoż Kodeksu, niż tylko wskazywane w cyt. przepisie. Zakres stosowania przepisów K.p.a. ujęty w art. 57 ust. 2 Uzl został ograniczony – ma to być stosowanie do uchwał samorządu lekarskiego tych przepisów Kodeksu, które odnoszą się do decyzji administracyjnych, na takie ograniczenie zresztą wskazywano w przywołanym w skardze kasacyjnej wyroku II OSK 273/15. W przedmiotowej sprawie dotyczącej uchwał podjętych w kwestii zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lekarza, roztrząsając zagadnienie zakresu stosowania przepisów K.p.a. przez orzekające w tej sprawie organy, w pierwszej kolejności należy wziąć pod rozwagę, że tryb orzekania w tego typu sprawie został określony w przepisach rozp. MZ 2011, wydanego – jak wynika z delegacji ustawowej, zawartej w art. 12 ust. 6 Uzl, aby mieć na uwadze "konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza". Z przepisów tego rozporządzenia zatem wynika m. in., że lekarz, którego dotyczy postępowanie może złożyć wniosek o wyłączenie członka komisji z oznaczonych, wskazanych w cyt. rozporządzeniu przyczyn, może wskazać lekarza niebędącego członkiem komisji jako swojego męża zaufania, który ma prawo uczestniczyć we wszystkich czynnościach komisji, z wyjątkiem wydania orzeczenia. Z rozp. MZ 2011 wynika również, że przewodniczący komisji powołanej do oceny stanu zdrowia lekarza m. in. występuje do właściwych podmiotów leczniczych o przekazanie dokumentacji niezbędnej do wydania orzeczenia, występuje do właściwych podmiotów leczniczych o przeprowadzenie badania lub obserwacji lekarza, występuje o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny oraz zawiadamia lekarza, którego postępowanie dotyczy, o czasie i miejscu stawienia się przed komisją. Z § 4 ust. 1 rozp. MZ 2011 wynika, że komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Dalsze przepisy cyt. rozp. MZ 2011 określają m. in., iż: komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej (§ 5 ust. 1), orzeczenie podpisują wszyscy członkowie komisji; każdy członek komisji ma prawo złożyć na piśmie zdanie odrębne z uzasadnieniem (§ 5 ust. 5), z prowadzonego postępowania komisja sporządza protokół (§ 7 ab initio), orzeczenie wraz z uzasadnieniem i ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz z protokołem prowadzonego postępowania komisja niezwłocznie przekazuje okręgowej radzie lekarskiej (§ 8 ust. 1), komisja ulega rozwiązaniu z dniem podjęcia przez okręgową radę lekarską uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, albo o umorzeniu postępowania (§ 9). Z art. 12 ust. 3 Uzl wynika, że to na podstawie orzeczenia komisji okręgowa komisja lekarska może podjąć m. in. uchwałę o zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności, a zainteresowany lekarz jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu tej rady w czasie rozpatrywania jego sprawy. Przywołane przepisy rozp. MZ 2011 oraz art. 12 ust. 3 Uzl dowodzą, że unormowano w nich wewnątrzkorporacyjne, szczególne postępowanie wyjaśniające, którego ustalenia stanowią podstawę podjęcia uchwały przez odpowiednią radę lekarską. Z obszernego uzasadnienia uchwały ORL w [...], w której przywołano ustalenia komisji oraz fragmenty jej orzeczenia, wynika iż w wyniku analizy rozmaitej dokumentacji medycznej, w tym zaoferowanej przez zainteresowanego lekarza oraz przeprowadzonych badań stanu jego zdrowia, komisja w swym orzeczeniu sformułowała opinię, wedle której u skarżącego rozwija się z dużym prawdopodobieństwem zespół otępienny prawdopodobnie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości. Komisja ta wnioskowała, z uwagi na znaczne zaburzenia funkcji poznawczych, brak krytycyzmu u opiniowanego związane z procesem organicznego uszkodzenia CUN, które zdaniem komisji nie mogą być zrekompensowane jedynie doświadczeniem zawodowym, o zawieszenie prawa wykonywania zawodu Z.T.. To orzeczenie uwzględniła ORL w [...] zawieszając skarżącemu prawo do wykonywania zawodu lekarza, stanowisko to Prezydium NRL uznało za trafne utrzymując w mocy uchwałę podjętą w I instancji. F. Z tych wszystkich powodów za nietrafne przyjdzie uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 57 ust. 2 Uzl oraz art. 15, 7, 8 § 1, 75 § 1, 77 § 1 i art. 140 K.p.a. Zasadnie sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że Prezydium NRL utrzymując w mocy zaskarżoną odwołaniem uchwałę ORL w [...] opierało się na zasadniczym dowodzie, jaką była opinia powołanej komisji lekarskiej celem zbadania stanu zdrowia lekarza – Z.T.. Podzielić należy to stanowisko sądu a quo, wedle którego opinia komisji była sporządzona rzetelnie i korespondowała z pozostałymi dowodami, a ORL w [...] nie była zobowiązana do sprecyzowania jednostki chorobowej, co miało by być związane ze stwierdzeniem niezdolności do wykonywania zawodu lekarza. Z tych samych względów słusznie sąd pierwszej instancji ocenił argumentację skarżącego odnośnie braku wykonania tomografii mózgu wywodząc, że sposób diagnozowania pozostawiono kompetencji i wiedzy orzekających w komisji lekarzy. Sąd Naczelny, w kontekście zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., podziela i te wywody prezentowane w zaskarżonym wyroku, wedle których zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przez organ samorządu lekarskiego miał dowód z orzeczenia komisji, nie zaś zaświadczenia wydawane w oparciu o udzielone przez zainteresowanego lekarza informacje. W tym aspekcie słusznie ponadto zwrócono w wyroku sądu pierwszej instancji, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności do wykonywania zawodu lekarza, samorząd lekarski winien kierować przede wszystkim dobrem pacjenta, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona uchwała i poprzedzająca ją uchwała ORL w [...] nie miała charakteru szykany, a interesu skarżącego w utrzymaniu statusu quo ante nie sposób ocenić jako "słusznego interesu strony". G. Nie mógł, w realiach przedmiotowej sprawy, odnieść skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 106 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. Z przywołanych przepisów Kodeksu wynika odpowiednio, że do obligatoryjnych składników decyzji administracyjnej należy uzasadnienie faktyczne i prawne, nadto wskazuje się co powinny w szczególności zawierać tego typu składniki decyzji administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, oddalając skargę WSA w Warszawie trafnie uznał, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., a nieskuteczne były zarzuty skargi odnośnie braku poczynienia przez organ II instancji własnych ustaleń faktycznych. Argumentacja ta, zdaniem Sądu Naczelnego doznaje wsparcia w nakazie uwzględnienia tych uprzednio przywołanych przepisów rozp. MZ 2011, z których wynika specyfika postępowania w tego typu sprawie, w której zapadła zaskarżona uchwała i poprzedzająca ją uchwała ORL w [...]. Dodatkowo, obszerne przywołanie przepisów materialnych odnoszących się do specyfiki sprawy zostało już uczynione w uchwale ORL w [...], utrzymując w mocy tę uchwałę organ II instancji podzielił jej wywody oraz motywy. H. Nie jest skuteczny zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów § 1 ust. 4 i 5 rozp. MZ 2011 w aspekcie wadliwości składu komisji powołanej przez ORL w [...] do zbadania stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie odnośnie specjalizacji przewodniczącej tej komisji. Z przepisów § 1 ust. 4 i 5 rozp. MZ 2011 wynika odpowiednio, iż "W skład komisji powołuje się lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, wykonujących zawód lekarza co najmniej od 7 lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny" oraz "Przewodniczącym komisji jest członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję, w miarę możliwości posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny". Zakwestionowanie prawidłowości co do powołania na przewodniczącą tej komisji dr J. O.-H. w skardze kasacyjnej zostało ograniczone wyłącznie do tego, że posiada ona specjalizację z patomorfologii, nie zaś z psychiatrii. Użycie w treści § 1 ust. 5 rozp. MZ 2011 przez prawodawcę określnika "w miarę możliwości" w odniesieniu do specjalizacji w dziedzinie medycyny, gdy chodzi o przewodniczącego komisji powołanej do zbadania stanu zdrowia lekarza, dowodzi iż nie jest bezwzględnym wymogiem, aby przewodniczący komisji posiadał tę samą specjalizację, co wymagana w kontekście stanu zdrowia badanego lekarza. Dodatkowo, jak wynika z motywów uchwały podjętej w I instancji, Z.T. kwestionował uchwałę ORL w [...] powołującą komisję do oceny zdolności do wykonywania przezeń zawodu lekarza, uchwałę tę utrzymało w mocy Prezydium NRL, a skargę Z.T. na tę ostatnią uchwałę oddalił WSA w Warszawie wyrokiem VII SA/Wa 2673/14, wyrok ten stał się prawomocny. W konsekwencji powyższych uwag przyjdzie przeto uznać, że trafne było stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku odnośnie przyjęcia, iż skład komisji orzekającej w przedmiocie stanu zdrowia skarżącego był zgodny z przepisami prawa. I. W konsekwencji wszystkich poprzednich uwag za nietrafny uznać wypadnie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 12 ust. 3 Uzl poprzez niewłaściwe zastosowanie tego ostatniego przepisu i orzeczenie o zawieszenie prawa wykonywania zawodu. Skoro przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w trybie przepisów rozp. MZ 2011 i rzetelne rozważenie wszystkich dowodów w sprawie dało podstawy do uznania, że skarżący jest niezdolny do wykonywania zawodu lekarza, wywodzenie o nietrafnym zastosowaniu przepisu art. 12 ust. 3 Uzl ocenić trzeba jako nietrafne. J. Skoro skarga kasacyjna nie była oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.