II OSK 133/12

Dnia 3 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Związku Międzygminnego "NIDA 2000" w Starym Korczynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 543/11 ze skargi Gminy Nowy Korczyn na uchwałę Związku Międzygminnego "NIDA 2000" w Starym Korczynie z dnia 10 marca 2010 r. nr XVII/7/2010 w przedmiocie ustalenia wysokości składki członkowskiej na 2010r. na spłatę kredytów i pożyczek na zrealizowane inwestycje 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 26 października 2011 r. II SA/Ke 543/11 stwierdził, że uchwała Związku Międzygminnego "Nida 2000" w Starym Korczynie z 10 marca 2010 r. nr XVII/7/2010 w przedmiocie ustalenia wysokości składki członkowskiej na 2010 r. na spłatę pożyczek i kredytów na zrealizowane inwestycje została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością niesporną między stronami jest to, że poczynając od dnia 1 stycznia 2010 r. Gmina Nowy Korczyn przestała być członkiem, czy też raczej uczestnikiem Związku Międzygminnego "Nida 2000", dalej Związku. Zaskarżoną uchwałą skarżąca Gmina, nie będąca już w dacie jej podejmowania członkiem związku, została obciążona składką członkowską. Jako podstawę prawną tej uchwały powołano § 6 statutu, zgodnie z którym Związek działa na podstawie ustawy o samorządzie gminnym oraz § 33 statutu, o następującej treści: "Składki członkowskie na bieżącą działalność Biura Związku wynoszą corocznie udziały odpowiadające iloczynowi liczby mieszkańców danej Gminy w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok budżetowy i stawki, którą wyznaczy Zgromadzenie. Spłata zaciągniętych kredytów i pożyczek na inwestycje zrealizowane następuje po równo od każdej Gminy. Składka na nowe inwestycje ustalana będzie każdorazowo przez Zgromadzenie". Zgodnie z § 32 Statutu Związek realizuje zadania określone w § 9 ze środków własnych, ze środków uzyskanych z budżetu Państwa, ze środków pieniężnych wniesionych przez członków Związku, z innych środków pochodzących spoza budżetu Gmin oraz ze środków pozyskanych z Unii Europejskie. Powyższy przepis nie przewiduje jako źródeł finansowania Związku środków wnoszonych przez gminy, które nie są jego członkami. Zatem podjęta uchwała niezależnie od tego, że narusza § 32 i 33 Statutu, to sama w sobie zawiera sprzeczność, polegającą na obciążeniu składką członkowską - którą jak sama nazwa wskazuje można nałożyć tylko na członka - gminy, która członkiem nie jest. Ponadto, zgodnie z art. 65 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dalej "u.s.g." związek wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Związek posiada osobowość prawną. Z kolei z art. 49 u.s.g. wynika, że gmina nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania innych osób prawnych. Stosownie do tych unormowań w statucie znalazła się regulacja § 37: 1. Związek odpowiada za swoje zobowiązania do wysokości posiadanego majątki. 2. Związek nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania innych komunalnych osób prawnych, a te nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania Związku. Dotyczy to w szczególności Gmin – Członków Związku, które nie odpowiadają za jego zobowiązania za wyjątkiem przypadków określonych w § 34. 3. Na zasadach powyższych odpowiadają również byli członkowie Związku za zobowiązania powstałe przed wystąpieniem ze związku. Z samej treści zaskarżonej uchwały wynika, że na skarżącą została nałożona składka członkowska na 2010 r. w wysokości 56 tysięcy złotych na spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek na inwestycje zrealizowane. Z uwagi na to, że z odpowiedzi na skargę wynikało, że była to składka na inwestycję, która dopiero będzie realizowana (budowa sieci tranzytowej), a z kolei na rozprawie pełnomocnik Związku wskazał, że chodzi o inwestycję polegającą na budowie stacji uzdatniania wody, która jest nadal realizowana, zobowiązano go do złożenia przed terminem kolejnej rozprawy protokołu z obrad Zgromadzenia Związku, na którym podjęto zaskarżoną uchwałę. Jak już bowiem wcześniej wskazano, uchwała nie zawiera żadnego uzasadnienia. W zakreślonym terminie protokół ten nie został złożony; wpłynął on do sądu już po rozprawie, po zamknięciu której ogłoszono wyrok, w związku z czym nie może stanowić dowodu. Tym niemniej zauważyć należy, iż protokół ten nie wyjaśnia, jakich kredytów zaskarżona część uchwały dotyczy, ani nawet czy faktycznie jest to obciążenie wynikające z zaciągniętych przez Związek kredytów, a jeśli tak, to kiedy kredyty te zostały zaciągnięte. Już nawet ta okoliczność musiałaby skutkować uznaniem, że zaskarżona uchwała narusza prawo, skoro nie wiadomo za co tak naprawdę ma płacić Gmina Nowy Korczyn, zwłaszcza, że jej przedstawiciele nie brali udziału w obradach Zgromadzenia, na którym zaskarżona uchwała została podjęta. Udziału brać nie mogli, gdyż zgodnie z § 14 statutu wystąpienie członka ze Związku skutkuje równocześnie pozbawieniem jego przedstawicieli wszystkich funkcji w organach Związku. Ta jednak okoliczność, iż wystąpienie członka ze Związku pozbawia jego przedstawicieli wszystkich funkcji w Związku, a co za tym idzie także uprawnień o jakich mowa w art. 72 u.s.g. (możliwość złożenia przez członka zgromadzenia sprzeciwu w stosunku do uchwały) jedynie potwierdza stanowisko Sądu, iż nie jest dopuszczalne podejmowanie przez Związek uchwał, nakładających w sposób władczy obowiązki na jego byłych członków. Odnośnie złożonej przez Związek uchwały Nr XX/82/2004 Rady Gminy Nowy Korczyn z 13 grudnia 2004 r. w sprawie przystąpienia do wspólnej realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej, w której § 3 Gmina zobowiązała się do "wykonywania swoich obowiązków wynikających z wspólnej realizacji inwestycji rzetelnie i bezzwłocznie", to zobowiązanie to było podjęte w czasie, gdy Gmina uczestniczyła w Związku i mogło dotyczyło jej zobowiązań jako członka tego Związku. Aktualnie Skarżąca już członkiem nie jest, a jej odpowiedzialność za zobowiązania Związku powstałe przed jej wystąpieniem ze Związku reguluje zacytowany wcześniej § 37 ust. 3, który poprzez ust. 2 tego samego paragrafu odwołuje się do § 34 Statutu. Zgodnie z nim w przypadku, gdy wpływy z działalności, o której mowa w § 9 p. 2 nie wystarczyłyby na pokrycie kosztów utrzymania i eksploatacji ujęcia wody i wodociągu regionalnego oraz innych inwestycji w szczególności kanalizacji, Gminy pokrywają niezbędne koszty dotacjami, proporcjonalnie do korzyści jakie miały odnieść, odnoszą lub będą odnosiły z urządzeń Związku – według uchwały Zgromadzenia. Z treści zaskarżonej uchwały, która na pozostałe gminy - członków związku nakłada składki w identycznej wysokości zdaje się wynikać, że składki te nie zostały ustalone stosownie do § 37 Statutu (w takim wypadku bowiem byłyby one zróżnicowane), lecz były to składki, jakie można nałożyć tylko na aktualnych członków Związku, a więc te gminy, które są członkami związku w dacie podejmowania uchwały. Podkreślić należy, iż wszelkie spory dotyczące rozliczeń między związkiem gmin, a uczestniczącą w takim związku gminą z tytułu ponoszenia kosztów działalności związku, jest sprawą cywilną, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 2 kwietnia 2003 r., I CK 265/02 (OSNCP 2004/6/99, Lex nr 81300). Tym bardzie taką sprawą cywilną jest dokonanie rozliczeń pomiędzy związkiem a gminą, która z niego wystąpiła. Zaskarżona uchwała, to jest jej § 1 ust. 1 pkt 4, nakładający na Gminę Nowy Korczyn składkę członkowską została podjęta z naruszeniem przepisów art. 49 u.s.g. oraz § 32, § 33, § 37 w zw. z § 34 Statutu. Uchwała ta narusza interes skarżącej, bowiem o ile faktycznie dotyczy ona spłaty kredytów zaciągniętych przed wystąpieniem przez skarżącą ze związku, to pomijając nawet okoliczność, że Związek nie może wydawać władczych aktów o charakterze administracyjnym w stosunku do gminy nie będącej jej uczestnikiem, to została ona podjęta w sposób niezgodny z § 37 ust. 3 w zw. z § 37 ust. 2 i § 34 Statutu. O naruszeniu interesu skarżącej dodatkowo świadczy okoliczność, iż nie wiadomo, za co faktycznie skarżąca na podstawie tej uchwały ma zapłacić 56 tysięcy złotych na rzecz Związku. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Związek Międzygminny "Nida 2000" poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, w której zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z § 9 pkt 1 i 33 statutu Związku Międzygminnego "NIDA 2000" poprzez oddalenie skargi; 2) art. 106 § 3, art. 134 i art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji w celu wyjaśnienia faktycznego przedmiotu inwestycji pn. "Zapewnienie prawidłowej gospodarki wodno-ściekowej na terenie związków międzygminnych Nidzica i Nida 2000"; oraz 3) prawa materialnego, tj. § 9 i 33 statutu Związku poprzez uznanie, że zadanie pn. zapewnienie gospodarki wodno-ściekowej realizowanej z funduszu spójności w ramach porozumienia związków międzygminnych Nidzica i Nida 2000 nie jest tożsame z zadaniem określonym w statucie. Powołując się na powyższe wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz 3) dopuszczenie dowodów w postaci: a) odpisu uchwały nr III/4/2007 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "NIDA 2000" z 24 kwietnia 2007 roku, b) uchwały nr VI/5/2004 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "NIDA 2000" w Solcu Zdroju z 8 lipca 2004 roku, c) umowy z 26.03.2010 roku o dofinansowanie projektu wodociągu tranzytowego dla Związku Międzygminnego "NIDA 2000" w ramach porozumienia z 2007 roku, d) umowy z 17 marca 2010 roku pomiędzy Związkiem Międzygminnym "Nidzica" i "NIDA 2000" dotycząca realizacji z Funduszu Spójności etapu II określonego w § 9 Statutu Związku oraz e) odpisu uchwały nr XX/82/2004 Rady Gminy w Nowym Korczynie z 13 grudnia w sprawie realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej w aktach sprawy na okoliczność, że zadanie realizowane po wystąpieniu gminy Nowy Korczyn jest tożsame z zapisem § 9 statutu Związku i gmina jest zobowiązana do partycypacji w jego realizacji. W uzasadnieniu tej skargi podniesiono, że stanowisko Sądu I instancji jest chybione, gdyż gmina Nowy Korczyn została zobowiązana do zapłaty zaciągniętych pożyczek w latach ubiegłych na inwestycję Stacji uzdatnia wody i zgodnie z umową z 16 września 2004 roku spłata pożyczek określona w § 4 kończy się w 2014 roku - dowód; uchwała nr VI/5/2004 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "NIDA 2000" w Solcu Zdroju z 18 lipca 2004 roku w sprawie zaciągnięcia pożyczki z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na finansowanie zadania pn. "Budowa Stacji Uzdatniania Wody dla rejonu Ponidzia" wraz umową. Ponadto zgodnie z § 9 pkt 1 statutu Związku, celem Związku było zbudowanie Stacji Uzdatniania Wody w Starym Korczynie i rozprowadzenie wody do gmin członków Związku wodociągiem regionalnym, a następnie po zawarciu porozumienia w 2007 roku pomiędzy Związkami Nidzica i Nida, "wodociągiem magistralnym" - dowód: uchwała nr III/4/2007 r. Zgromadzenia Związku Międzygminnego "NIDA 2000" z 24 kwietnia 2007 roku w sprawie kompleksowego rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracjach należących do Związków Międzygminny "Nidzica" i "NIDA 2000" oraz załącznik do uchwały. Z dokumentu tego zawartego w czasie gdy gmina Nowy Korczyn była członkiem Związku jednoznacznie wynika że realizacja tego zadania jest tożsama ze statutem związku. Zmieniła się jedynie forma finansowania inwestycji - dowody: umowa z 26.03.2010 roku o finansowaniu inwestycji i umowa z 17 marca 2010 roku zawarta pomiędzy związkami Nidzica i Nida o finansowaniu wodociągu magistralnego (wcześniej regionalnego) jako ostatecznego celu zawartego w § 9 statutu Zawiązku. Podkreślono, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 1499/11 wyraźnie stwierdził, iż należy zbadać czy kontynuacja inwestycji w zakresie gospodarki wodno-ściekowej wynika z zapisu statutu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że skarżący podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez Związek dokumentów, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem Sąd może dopuścić przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli w jego ocenie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji (zob. art. 133 § 1). Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest zatem dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji. Zatem nie może on dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym aktem lub czynnością, albowiem celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Związek najpierw nie przekazał całości akt sprawy, czym nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Następnie zaś w zakreślonym przez Sąd I instancji terminie nie przedstawił żądanych dokumentów. W konsekwencji złożone w skardze kasacyjnej żądanie przeprowadzenia postępowania dowodowego ze wskazanych przez Związek dokumentów należało uznać zarówno za spóźnione (w kontekście regulacji zawartej w art. 133 p.p.s.a.), jak i wykraczające poza zakres postępowania uzupełniającego, dopuszczalnego na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto, prowadzenie przez sąd administracyjny postępowania dowodowego na okoliczność, że zadanie realizowane po wystąpieniu gminy Nowy Korczyn jest tożsame z zapisem § 9 statutu Związku i gmina jest zobowiązana do partycypacji w jego realizacji jest całkowicie zbędna, ponieważ do kognicji tego sądu należy jedynie zbadanie legalności zaskarżonej uchwały. Natomiast kwestia rozliczeń finansowych pomiędzy zainteresowanymi stronami należy do właściwości sądów powszechnych. 2. W rozpatrywanej sprawie skarżąca strona powołała się na obydwie podstawy skargi kasacyjnej wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a. Jednakże, na rozprawie Związek cofnął zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 9 i 33 statutu Związku. 3. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma strony w postępowaniu sądowym (art. 49 § 1 p.p.s.a.), jak również spełniać wymogi materialne przewidziane dla tego pisma przewidziane w art. 176 tej ustawy. Wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednak nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i które zostały naruszone w sposób wskazany w art. 174 p.p.s.a. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. 4. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. dopuszcza się dwie podstawy kasacyjne: a) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) i b) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Nie wystarczy przy tym powtórzyć treść art. 174 p.p.s.a., lecz konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz określeniu, na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.), a także wykazaniu, że jest to naruszenie odpowiadające przesłankom, umożliwiającym uznanie go za podstawę kasacyjną. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). 5. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego wskazano przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 9 pkt 1 i 33 statutu Związku, nie odpowiadają wymogom określonym w powołanych na wstępie przepisach. Pozbawione są bowiem uzasadnienia wskazującego, czy naruszenie tych przepisów nastąpiło przez błędną wykładnię, czy przez niewłaściwe zastosowanie oraz czy ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zatem stawiając zarzut naruszenia tego przepisu należało wskazać naruszenia jakich konkretnie przepisów postępowania nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, błędnie oddalając skargę. Wobec nieuzasadnienia zarzutu niemożliwe było jego merytoryczne zbadanie. Odwołanie się do § 9 pkt 1 i 33 statutu Związku nie mogło być poczytane za uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ponieważ sam wnoszący skargę kasacyjną nie może się zdecydować, czy powołane przez niego przepisy statutu są przepisami prawa materialnego, czy przepisami postępowania (w punkcie 1 skargi kasacyjnej zalicza je do przepisów postępowania, a punkcie 3 tej skargi określa je jako przepisy prawa materialnego). Zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 106 § 3, art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego wnoszący skargę kasacyjną również nie uzasadnił, na czym miałaby polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Nie wykazał ponadto, aby z tych przepisów dało się wyprowadzić normę nakładającą na sąd administracyjny obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto, wnoszący skargę kasacyjną w obu wypadkach nie wykazał, w jaki sposób powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 6. Ze względu na cofnięcie zarzutu nr 3 Naczelny Sąd Administracyjny został zwolniony z obowiązku oceny zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. 7. W konsekwencji należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ nie odpowiada wymaganiom stawianym w art. 174 i 176 p.p.s.a. w stopniu wystarczającym do ustalenia jej granic i wobec tego podlega oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.