II OSK 1411/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 38/05 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 38/05 oddalono skargę I. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji stan faktyczny i prawny przedstawiony w zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. Rozważając ustalenia stanu faktycznego Sąd zwraca uwagę na fakt, że twierdzenia strony zawarte w skardze, mające wskazywać na niedobrowolne i nietrwałe opuszczenie lokalu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym i ocenionym przez organy administracji materiale dowodowym. Z tego materiału dowodowego wynika bowiem, a w szczególności z protokołów przesłuchań wnioskodawcy postępowania oraz z zeznań świadków przeprowadzanych [...] lutego 2002r. i [...] marca 2004r., że I. K. opuściła lokal przy ul. [...] w M. po śmierci swojej matki W. K. w 2000 r. i zamieszkała w W. u W.H. przy ul. [...]. Do miejsca pobytu stałego przyjeżdża jeden raz w miesiącu lub co kilka miesięcy na okres jednego lub kilku dni. Sama skarżąca w protokołach przesłuchań z dnia [...] stycznia 2002r., [...] listopada 2003r. oraz [...] sierpnia 2004r. zeznała, iż przebywa w W. przy ul. [...] w związku z koniecznością poddawania się zabiegom rehabilitacyjnym, lecz podczas przerw w rehabilitacji przebywa w M.. Trafnie, w ocenie Sądu podniósł organ, że przedstawione przez stronę terminy rehabilitacyjne wskazują, iż w okresie kiedy strona nie pobierała zabiegów rehabilitacyjnych, nie przebywała również w miejscu zameldowania na pobyt stały. Podkreśla się także w uzasadnieniu wyroku, że - z uwagi na uchylenie wyrokiem NSA we Wrocławiu poprzedniej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – okres, w którym organ gromadził materiał dowodowy a następnie oceniał go wynosił około 4 lat. Materiał dowodowy jakim dysponowały organy zarówno I jak II instancji podejmując zaskarżone rozstrzygnięcia został zebrany w sposób wyczerpujący i pozwalał na przyjęcie, że opuszczenie przez skarżącą spornego lokalu nastąpiło w sposób nie tylko trwały ale i dobrowolny. Wprawdzie skarżąca podejmowała środki prawne w celu unieważnienia umowy najmu i umowy sprzedaży lokalu na rzecz jej syna, uzyskując dla siebie niekorzystne rozstrzygnięcia lecz działania te nie można by uznać za zmierzające do ochrony naruszonego posiadania lokalu. Sąd pierwszej instancji nie zgadza się z zarzutem skargi, że organ w sposób dowolny ustalił, iż skarżąca dobrowolnie opuściła lokal. Organy odniosły się również do kwestii zgłoszenia przez nią, że utrudniono jej dostęp do lokalu poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych i uznały, że zgromadzone dowody wskazują, iż wymieniono zamki na skutek przeprowadzonego remontu a następnie przekazano jej klucze, czemu skarżąca nie przeczy. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że przesłanką wymeldowania nie było nie przebywanie w lokalu w trakcie pobierania przez skarżącą zabiegów rehabilitacyjnych - tak jak wywodzi skarżąca - lecz nie przebywanie w tym lokalu w okresie, gdy z zabiegów rehabilitacyjnych skarżąca nie korzystała. Kontrole meldunkowe przeprowadzone przez organy nie wykazały, aby skarżąca przebywała na stałe w lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela także stanowisko organu odwoławczego, że opuszczenie lokalu przez skarżącą miało charakter definitywny bowiem skarżąca skoncentrowała swoje sprawy życiowe poza miejscem stałego zameldowania, a tym samym zaistniała przesłanka art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co do opuszczenia miejsca zamieszkania, które miało charakter trwały i dobrowolny. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącej – radca prawny – który powołał jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącej nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego (a tego dotyczy art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) ani też nie wskazał żadnego innego przepisu, który by mógł stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona wprost w art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Stosownie zaś do przepisu art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj. na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadne jest przypomnienie, że w odniesieniu do prawa materialnego obowiązkiem skarżącego jest przedstawienie na czym polegała błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu. Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy z kolei wskazać wprost przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, a nadto podać na czym polegało określone uchybienie i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo natomiast powołanie art. 174 P.p.s.a. stanowi jedynie o powołaniu normy określającej jakie podstawy należy przywołać by skarga kasacyjna odpowiadała przepisom ustawy. Inaczej to ujmując związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, jak i uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja, która nie odpowiada tym wymaganiom, pozbawiona jest konstytuujących ją elementów treściowych co uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 1191/05 LEX nr 228225). Skoro więc skarga kasacyjna sporządzona w niniejszej sprawie nie zawiera wskazania żadnego przepisu prawa materialnego ani procesowego, a jej treść sprowadza się faktycznie do polemiki z przekonaniem sądu opartym na ustalonym materiale dowodowym, przeto Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 178 i 180 P.p.s.a. odrzucił.