II OSK 1416/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.C. i M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 683/17 w sprawie ze skargi E.C. i M.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 683/17, oddalił skargę E.C. i M.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn.zm. – dalej w skrócie "Pr. bud."), nałożył na inwestorów - E. i M.C. - obowiązek wykonania robót budowlanych wyszczególnionych w przedstawionym opracowaniu technicznym "Adaptacja akustyczna mieszkania - zakres prac", sporządzonym i ostatecznie uzupełnionym [...] marca 2015 r., przez mgr inż. T.Z., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą warstw podłogowych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie robót szczegółowo wymienionych w ww. rozstrzygnięciu. Decyzją z [...] listopada 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, decyzją z [...] lutego 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Według organu nadzoru brak jest podstaw do uznania, że decyzja organu powiatowego z [...] czerwca 2015 r. wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez rażące naruszenie prawa. Kontrolowana decyzja nie jest też obarczona żadną z pozostałych wad zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., obligujących organ wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności analizowanego rozstrzygnięcia. Decyzja z [...] czerwca 2015 r. została wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażonym w kontrolowanej decyzji, że organy nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego mają obowiązek ustalenia czy przeprowadzone roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do przepisów tych należy zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego § 326 ust. 4 stanowi, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym izolacja akustyczna stropów międzymieszkaniowych powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właściwości akustycznych, tj. izolacyjności od dźwięków powietrznych i uderzeniowych, bez względu na rodzaj zastosowanej nawierzchni podłogowej. Ponadto, jak ustalono w sprawie roboty budowlane prowadzone były w okresie od maja do sierpnia 2006 r., a więc kiedy obowiązywało ww. rozporządzenie. Słusznie więc organ I instancji zauważył, że bez znaczenia są zarzuty dotyczące daty wybudowania obiektu budowlanego, ponieważ postępowanie nie dotyczyło budynku wielorodzinnego i jego legalności, a remontu przeprowadzonego w lokalu nr 40. W skardze do Sądu I instancji E.C. i M.C. wskazali, że są właścicielami mieszkania przy ul. [...] w W. Wobec decyzji organu odwoławczego podnieśli zarzuty naruszenia: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wydając wyrok oddalający skargę, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Wydane w sprawie decyzje zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek m.in. skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W przekonaniu Sądu I instancji odmowa stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla W. z [...] czerwca 2015 r. była prawidłowa. Wykonany przez skarżących w 2006 r. zakres robót budowlanych obejmował wymianę podłogi na panelową, wymianę terakoty, okien z drewnianych na PCV, wymianę instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej, wymianę stolarki drzwiowej oraz malowanie ścian wewnętrznych. Przy czym, jak wynika z opinii technicznej z [...] października 2013r. sporządzonej przez Z.T. usunięto również istniejącą izolację podpodłogową. Wskazując następnie na brzmienie art. 3 pkt 7a Pr. bud. definiujący "przebudowę", Sąd I instancji stwierdził, że wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów akustycznych podłogi, nawet jeśli nie wiązało się to z ingerencją w konstrukcję nośną budynku spełnia definicję przebudowy. Nie można zatem wykonanych robót budowlanych zakwalifikować jako "remont" w rozumieniu art. 3 pkt 8 Pr. bud. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie należało zastosować procedurę określoną w art. 50 i 51 Pr. bud. oraz, że znajdują zastosowanie normy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym jego § 2. Przypomniał także, że pojęcie robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 7 Pr. bud., jest pojęciem szerszym od pojęcia "budowy", a zatem art. 50 ma zastosowanie także do robót budowlanych innych, niż budowa, które wymagają zgłoszenia albo pozwolenia na budowę, a także do innych robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, co do których istnieje przypuszczenie, że wyczerpują dyspozycję z art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4. Niewątpliwie przepis ten odnosi się zatem do przebudowy. Wbrew zarzutom skargi postępowanie naprawcze zmierza do przywrócenia stanu zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania w trybie art. 50 i art. 51 Pr. bud., a nie do zgodności z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie prowadzenia robót budowlanych przez inwestora z naruszeniem ww. przepisów. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 Pr. bud. zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane, w przypadkach wskazanych w art. 50 Pr. bud., doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego. W świetle powyższych uwag nie ma znaczenia jakie przepisy obowiązywały w zakresie norm akustycznych w chwili budowy budynku czy też w momencie wykonywania robót budowlanych, istotne są przepisy obowiązujące w chwili orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli E.C. i M.C. reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucili: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do ustalenia, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla W., pomimo skierowania przez PINB dla W. decyzji do E.C., tj. osoby w żaden sposób (faktyczny oraz prawny) nie związanej z lokalem mieszkalnym określonym w zaskarżonej decyzji PINB dla W., która nie ma możliwości wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie dysponuje jakimkolwiek prawem do lokalu; 2. art. 3 pkt 7a Pr. bud., poprzez jego błędną wykładnię oraz przyjęcie przez Sąd I instancji, że kluczowa dla przedmiotu niniejszego postępowania wymiana podłogi na panelową, wymiana terakoty (zmiana estetyczna "kafelek") stanowi przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Pr. bud., a nie remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 Pr. bud., w sytuacji gdy organ nie stwierdził zmiany parametrów użytkowych i technicznych wykonanych prac - nie porównał parametrów użytkowych i technicznych w zakresie akustyki sprzed oraz po wykonanych pracach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 - dalej w skrócie "rozporządzenie") oraz niezastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez GINB art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla W. co najmniej w zakresie jakim została ona skierowana do E.C., tj. osoby, która w żaden sposób nie jest związana faktycznie oraz prawnie z lokalem mieszkalnym (nie ma żadnego tytułu prawnego do lokalu), który obejmuje decyzja, a tym samym nie może podjąć jakichkolwiek czynności faktycznych (wykonać obowiązków określonych w decyzji PINB dla W.) w stosunku do lokalu mieszkalnego; 2. art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez GINB art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 50 ust. 1 Pr. bud oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, wydanej na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, z pominięciem norm intertemporalnych, w sposób oczywisty uchybiającej przepisom powszechnie i bezwzględnie obowiązującego prawa, która w efekcie prowadzi do negatywnych i dotkliwych konsekwencji ekonomicznych wobec strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego, jak oczekują tego skarżący kasacyjnie. Przystępując w pierwszej kolejności do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy stwierdzić trzeba, że nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 50 ust. 1 Pr. bud oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Przede wszystkim wskazać trzeba, że poddana kontroli Sądu wojewódzkiego decyzja organu odwoławczego została podjęta w toku postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z [...] czerwca 2015 r. Wspomnianą decyzją, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., organ nałożył na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych, wymienionych w opracowaniu technicznym "Adaptacja akustyczna mieszkania – zakres prac" mgr inż. T.Z., celem doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, niejako w kolejnej instancji, która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Analiza akt administracyjnych i wydanej na ich podstawie decyzji organu nadzoru w świetle poczynionych wyżej uwag natury ogólnej uzasadnia pogląd Sądu I instancji, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, na podstawie kompletnego i wszechstronnie zweryfikowanego materiału dowodowego. Z poczynionych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustaleń, których skarżący kasacyjnie nie zdołali skutecznie podważyć wynika, że E.C. i M.C. w 2006 r. w lokalu mieszkalnym nr [...] wykonali roboty budowlane obejmujące między innymi wymianę podłogi na panelową, wymianę terakoty, wymianę okien z drewnianych na PCV, wymianę instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej, wymianę stolarki drzwiowej oraz malowanie ścian wewnętrznych. Przy czym, co wynika ze sporządzonej [...] października 2013 r. przez rzeczoznawcę budowlanego Z.T. "Opinii technicznej dotyczącej badań izolacyjności akustycznej stropu od dźwięków powietrznych i uderzeniowych między lokalami nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. wykonanych przez Instytut Techniki Budowlanej w marcu 2013 r., nr pracy: [...] oraz zakresu prac niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia stropów do stanu zgodnego z przepisami" inwestorzy oprócz usunięcia podłóg drewnianych usunęli również oddzielające je od stropu legary. Usunięcie istniejącej izolacji podpodłogowej skutkowało zmianą parametrów akustycznych przegrody stropowej pomiędzy lokalami nr [...] i [...] i doprowadziło do naruszenia wymagań określonych w § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym zasadne stało się wdrożenie przez organ nadzoru budowalnego postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ustosunkowując się w tym miejscu do argumentacji autora skargi kasacyjnej o wybudowaniu kamienicy w latach 1928-1930, a co za tym idzie konieczności ustalenia norm intertemporalnych i obowiązujących w tym okresie przepisów techniczno-budowlanych w świetle których należałoby oceniać wykonane roboty budowlane, zgodzić się trzeba zarówno z Sądem I instancji jak i organem orzekającym, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają przepisy prawa obowiązujące w dacie orzekania przez organ, tożsame zresztą z przepisami obowiązującymi w dacie wykonania przez inwestorów robót budowlanych. Przedmiotem niniejszego postępowania, co trafnie zauważył organ nadzoru były roboty budowlane w lokalu nr [...], a nie ocena legalności wybudowania całej kamienicy. W tym stanie rzeczy organ oceniając wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., prawidłowo wywiódł, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2015 r. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie można jednak utożsamiać z rażącym naruszeniem prawa dotkliwych skutków ekonomicznych związanych z realizacją przez strony obowiązków określonych ostateczną decyzją z [...] czerwca 2015 r., na które powołał się autor skargi kasacyjnej. Zatem, skoro zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa, Sąd I instancji orzekając o oddaleniu skargi nie naruszył art. 151 p.p.s.a. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla W., co najmniej w zakresie jakim została ona skierowana do E.C. Według skarżących kasacyjnie E.C. nie posiada tytułu prawnego do lokalu, którego dotyczy decyzja objęta postępowaniem nadzorczym. Nie jest więc w żaden sposób związana faktycznie ani prawnie z lokalem mieszkalnym. Tym samym nie może wykonać obowiązków określonych decyzją PINB dla W. Odnosząc się do powyższej argumentacji w pierwszym rzędzie stwierdzić trzeba, że w toczącym się od 2007 r. postępowaniu administracyjnym skarżący kasacyjnie konsekwentnie twierdzili, że są właścicielami mieszkania. Faktem jest, że organy obu instancji na żadnym etapie postępowania nie zweryfikowały tej informacji oraz, że zarzut tej treści po raz pierwszy został podniesiony na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Co więcej z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1132/12 oddalił skargę E.C. i M.C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji nakładającego na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie 2 miesięcy oceny technicznej prawidłowości wykonania warstw podłogowych. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że dacie orzekania przez PINB, MWINB, GINB oraz przez Sąd I instancji (w uzasadnieniu skargi skarżący również podali w pkt 1.1., iż są właścicielami) okoliczność ta nie była podważana przez strony postępowania, a tym samym zarówno organy jak i Sąd wojewódzki nie mogły się do niej ustosunkować. Niesporny pozostaje wreszcie fakt, że inwestorami spornych robót budowlanych (sprawcami samowoli budowlanej) są E.C. i M.C. Tym samym, biorąc pod uwagę brzmienie art. 52 Pr. bud., adresatem decyzji wydanej w trybie art. 51 Pr. bud., może być inwestor. Błędne jest tym samym przekonanie autora skargi kasacyjnej, iż E.C. nie ma możliwości wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2015 r. Przechodząc w następnej kolejności do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, niezasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 3 pkt 7a Pr. bud. Wykładnia rozważanego unormowania przedstawiona w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji jest prawidłowa. Rację ma Sąd wojewódzki twierdząc, że wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów akustycznych podłogi, nawet jeśli nie wiązało się to z ingerencją w konstrukcję nośną budynku spełnia definicję "przebudowy". Nie można zatem zrealizowanych robót budowlanych zakwalifikować jako "remont" w rozumieniu art. 3 pkt 8 Pr. bud. Z przebudową mamy do czynienia wówczas, gdy wykonywane są roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zrealizowane przez skarżących kasacyjnie roboty ingerujące w strop w zakresie izolacyjności akustycznej doprowadziły do zmiany parametrów technicznych budynku. Co więcej, zakres wykonanych przezeń prac - wbrew temu co stara się dowieść autor skargi kasacyjnej – miał znacznie szerszy zakres aniżeli tylko wymianę podłogi na panelową, czy wymianę terakoty. W tym stanie rzeczy, do przebudowy, jak prawidłowo przyjął Sąd w ślad za organami orzekającymi zgodnie z § 2 stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ustalonym stanie faktycznym sprawy pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut niezastosowania art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W rozumieniu w/w przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć sytuację, w której następuje określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu (np. wyroki NSA z: 14 lutego 2013 r. II OSK 1935/11 – Lex nr 1358467, 22 listopada 2018 r. I OSK 4034/18 – Lex nr 2587930). Skarżący kasacyjnie, o czym była wyżej mowa, są inwestorami wykonanych w 2006 r. robót budowlanych. Zatem, po myśli art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. organ I instancji prawidłowo skierował decyzję z [...] czerwca 2015 r. do obojga małżonków C., będących stronami postępowania. Ujawniony obecnie fakt, że właścicielem lokalu mieszkalnego jest wyłącznie M.C., nie uzasadnia zastosowania art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.