II OSK 1464/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 61/11 w sprawie ze skargi M. C., M. M., T. M., J. M. i S. L. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 61/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. - odrzucił skargę M. C., M. M., T. M., J. M. i S. L. na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd zaznaczył, że merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). O istnieniu powagi rzeczy osądzonej tzw. res iudicata, decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z urzędu zwrócił uwagę, że M. C., M. M., T. M., J. M. oraz S. L. kwestionowali już uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U., żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Sprawa ze skargi S. L. na przedmiotową uchwałę została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10, którym to Sąd w pkt 1 stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...]; w pkt 2 stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...]; w pkt 3 stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt 1 i 2 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; w pkt 4 zasądził od Rady m.st. Warszawy na rzecz skarżącego S. L. kwotę 557 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Natomiast sprawa ze skargi M. C., M. M., T. M. i J. M. na przedmiotową uchwałę została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1963/08 w zakresie pkt. I, II i IV tego wyroku. W pkt 1 Sąd stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 uchwały Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obr. [...]; w pkt II stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 6 ww. uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obr. [...]; w pkt IV stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt. I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; w pkt V zasądził od Rady m. st. Warszawy na rzecz skarżących: M. C., M. M., T. M. i J. M. solidarnie kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W pozostałym zakresie sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10. Pomimo powyższych prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, skarżący złożyli ponownie skargę na tę samą uchwałę żądając stwierdzenia jej nieważności w całości, względnie w części dotyczącej nieruchomości skarżących. W tej sytuacji Sąd uznał, że ponowna skarga tych samych podmiotów na tę samą uchwałę w jednakowym zakresie, w sytuacji gdy wcześniejsze skargi zostały prawomocnie rozstrzygnięte, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł S. L., reprezentowany przez M. M. Zaskarżając postanowienie w całości skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż strona złożyła ponowną skargę na tę samą uchwałę w jednakowym zakresie, w sytuacji gdy zawarte w pierwotnej skardze żądania, nie zostały w całości rozpoznane, 2. naruszenie art. 101 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 2 w związku z art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), przez ich błędną wykładnię, skutkujące błędnym uznaniem, iż strona złożyła ponowną skargę na tę samą uchwałę w jednakowym zakresie w sytuacji gdy przeszkodą do orzekania przez sąd administracyjny mogłaby być jedynie powaga rzeczy osądzonej, która istniałaby wówczas, gdyby o całości żądania skarżącego S. L. orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, 3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 4) oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przez przyjęcie, iż sprawa objęta skargą S. L. została już w całości prawomocnie rozstrzygnięta, podczas gdy żądanie skarżącego, zawarte w pierwotnej skardze, nie zostało w całości rozpoznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i w związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż sprawa S. L. została już prawomocnie rozstrzygnięta. Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym S. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż sentencja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie całego żądania skarżącego. Oznacza to, ze Sąd nie rozstrzygnął o całości żądania skarżącego i w tym zakresie nie może być mowy o powadze rzeczy osądzonej. S. L., powołał się na uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2010 r. II OSK1303/10 - wydanego na skutek wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10 - w którym Sąd stwierdził, że skarga S. L. pozostała nierozpoznana skarga w tej części, w jakiej wykracza poza (objęte punktami 1 i 2 sentencji tego wyroku) § 40 ust.2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] oraz § 42 ust.1 i ust.2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. Odnośnie nieuwzględnionych zarzutów skargi S. L. Sąd pierwszej instancji nie podjął rozstrzygnięcia, które zostałoby zapisane w sentencji zaskarżonego wyroku. Nie jest więc możliwe orzekanie przez NSA w sprawie, w której nie orzekał Sąd pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego nie może być mowy o powadze rzeczy osądzonej, bowiem nie doszło w całości do merytorycznego rozpoznania żądania skarżącego zawartego w pierwotnej skardze. Jedyną możliwością uzyskania pełnego rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonej uchwały jest ponowne wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podkreślił, iż wniesiona skarga nie zawiera żądania rozpatrzenia rozstrzygniętej już kwestii, a jest jedynie kontynuacją domagania się rozpoznania przez Sąd prawidłowo wniesionej skargi. S. L. stwierdził, że gdyby nawet domniemywać, iż intencją Sądu było oddalenie skargi w pozostałym zakresie, to, wskutek braku w sentencji orzeczenia z dnia [...] marca 2010r. rozstrzygnięcia w tym względzie, skarżący pozbawiony został możliwości domagania się kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny (brak przedmiotu zaskarżenia), co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie skarżącego konsekwencją przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji tezy o konieczności odrzucenia ponownie złożonej skargi w niniejszej sprawie jest naruszenie prawa skarżącego do sądu, co skutkuje brakiem możliwości stwierdzenia nieważności uchwały Rady m. st. Warszawy w zakresie, w jakim narusza ona konstytucyjne prawo własności S. L. Skarżący zwrócił uwagę na brak zgodności ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy (uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia [...] października 2006 roku nr [...]) z postanowieniami planu miejscowego. Podkreślił, iż brak zgodności planu ze studium stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, a brak zgodności ustaleń miejscowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co zgodnie z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność uchwały. Skarżący m.in. wskazał, iż powyższa uchwała przewiduje dla terenu 23 MW w § 40 pkt 3 ppkt 1 i 2, iż obsługa komunikacyjna terenu będzie się odbywała ulicami 40.7 KDL i 40.23 KDD, a zakazuje zjazdów na teren skarżących z ulicy 40.9 KDL. Powyższe oznacza, iż z jednej strony plan miejscowy dopuszcza na nieruchomości skarżącego możliwość zabudowy, a z drugiej strony całkowicie taką możliwość wyklucza, bowiem działka skarżącego nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie (nie graniczy) z projektowanymi ulicami 40.7 KDL i 40.23 KDD, a z ulicy 40.9 KDL przewidziano zakaz zjazdów. Nadto działka skarżącego została "odcięta" przez przewidziany w planie miejscowym ciąg pieszo-rowerowy, co uniemożliwia skarżącemu dostęp do obsługi komunikacyjnej poprzez obszar 25 Uop. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej:"p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż z mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia – art. 171 p.p.s.a. Na tle powyższych przepisów szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej ( por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II ). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej ( por. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998r., III SA 103/97, OSP 1999/1/19, B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s.586, J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO Łódź – Zielona Góra 1997, s. 110 , J.Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 722). Skoro na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, to do tych elementów należy odnieść się, aby prawidłowo zakreślić granice danej sprawy. Rozważając kwestie dotyczące prawomocnego osądzenia sprawy ("stan powagi rzeczy osądzonej" – tzw. res iudicata) w niniejszej sprawie nie można pominąć instytucji prawnej unormowanej w art. 153 p.p.s.a. i konsekwencji wyrażenia przez Naczelny Sąd Administracyjny określonego poglądu prawnego. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Na gruncie tej regulacji prawnej przyjmuje się, że pojęcie "ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w rozpoznawanej sprawie. (por. W.Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Lisiecki, Z. Resich, W. Siedlecki, Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, t. 1, Warszawa 1975, s. 637, A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337 ). Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Związanie Sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie i to bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 1999 roku, IV SA 527/97, LEX nr 47275, z dnia 19 marca 2009 r. I OSK 591/08 LEX nr 580357;T.Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2005, s.474 ). Niezastosowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu dotyczącym tej samej sprawy, narusza zasadę związania oceną prawną i oznacza, że podjęte przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie jest wadliwe. Pamiętać należy, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże Sąd i organy administracji tak długo, dopóki nie nastąpią istotne zmiany stanu prawnego lub faktycznego, przy których Sąd wyraził tę ocenę prawną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 października 1987 roku, SA 484/87 - GAP 1988, nr 8 z komentarzem H. Starczewskiego, z dnia 9 maja 1990 roku, I SA 235/90 i z dnia 27 czerwca 1990 roku, SA/Wr 137/90 - E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego - teza 7 i 8, str. 302 - 304, z dnia 29 maja 1998 roku II SA 1295/96, LEX nr 43263, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 roku, OSNAPiUS 1999, nr 15, poz. 476, J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lexis Nexis 2004, s. 268). Oceniając zasadność zarzutów kasacyjnych podniesionych w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10 stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 oraz § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu 1-11-13 (punkty I i II sentencji wyroku ). Jednocześnie równie istotne dla rozpoznania sprawy są okoliczności związane z zaskarżeniem powyższego wyroku. A mianowicie, w skardze kasacyjnej od tego orzeczenia S. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości; alternatywnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zaskarżonej części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2010 r. II OSK1303/10 - wydanym na skutek wniesionych przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy i skarżącego skarg kasacyjnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10 - oddalił skargę kasacyjną Rady m.st. Warszawy w całości (art.184 p.p.s.a ) i odrzucił skargę kasacyjną S. L. jako niedopuszczalną - na podstawie art.189 w związku z art.173 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że przedmiotem skargi kasacyjnej S. L. jest nieuwzględnienie pozostałych żądań skargi, albowiem żądanie stwierdzenia nieważności dotyczyło całej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny, zauważając, że rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie znalazły odzwierciedlenia w sentencji zaskarżonego wyroku, uznał, że skarga S. L. pozostała nierozpoznana w tej części, w jakiej wykracza poza (objęte punktami 1 i 2 sentencji wyroku) § 40 ust.2 pkt 4 i 5 oraz § 42 ust.1 i ust.2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. Na temat nieuwzględnionych zarzutów skargi S. L. Sąd pierwszej instancji nie podjął bowiem rozstrzygnięcia, które zostałoby zapisane w sentencji zaskarżonego wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie mógł merytorycznie ustosunkować się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej S. L., gdyż nie jest możliwe orzekanie przez NSA w sprawie, w której nie orzekał Sąd pierwszej instancji. Powyższy pogląd prawny Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział rozpoznając skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10 wydanego – jak już wyżej wskazano – w sprawie ze skargi S. L. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. Oznacza to, że pogląd prawny, zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2010 r. II OSK1303/10, wiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu skargi S. L. na powyższą uchwałę. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można uznać, że sprawa ze skargi S. L. na przedmiotową uchwałę została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10. Takie stanowisko jest sprzeczne z przytoczonym wyżej poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nadto narusza zasadę prawa do sądu. Tym samym brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w myśl którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1592 ze zm.) – dalej "u.s.g."- każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wprawdzie z mocy art. 101 ust. 2 u.s.g. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, lecz zróżnicowany charakter prawny treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 101 ust. 2 u.s.g., winna być interpretowana i oceniana na podstawie konkretnych okoliczności danej sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, aby zachodziła sytuacja przewidziana w art. 101 ust. 2 u.s.g., która dawałaby podstawę do odrzucenia skargi. Rację ma S. L., iż na skutek odrzucenia skargi zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w sytuacji istnienia wcześniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2010 r. II OSK1303/10 - skarżący został pozbawiony możliwości kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administrcyjny, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. Trafnie też skarżący podnosi, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie do Sądu pierwszej instancji jest jedynie kontynuacją domagania się rozpoznania przez Sąd poprzednio wniesionej skargi w zakresie nie rozstrzygniętym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 127/10. Odmienne stanowisko w okolicznościach niniejszej sprawy stanowiłoby naruszenie art. 45 ust. 1 ( Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd ) oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji. Prawo do zwrotu kosztów służy tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu kasacyjnego wypowiada się w kwestii dotyczącej zasadności samej skargi. Takiej oceny nie zawierają postanowienia oddalające lub uwzględniające skargę kasacyjną na postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, np. postanowienia o odrzuceniu skargi. Dlatego też, unormowanie zawarte w art. 203 i 204 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dotyczące zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie (tak w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.