II OSK 149/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 522/10 w sprawie ze skargi G. D. na zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy D. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 522/10 oddalił skargę Gminy D. na zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy D.. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Do wydania powyższego zarządzenia doszło w wyniku warunkowego umorzenia przez Sąd Rejonowy w M. w dniu [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...] postępowania karnego w stosunku do M. K. na okres [...] roku próby o przestępstwo z art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1189). Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu [...] lutego 2007 r. Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia [...] października 2007 r. wezwał Radę Gminy D. do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu Wójta Gminy M. K., w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy D. przedstawiła stanowisko, iż w związku z wcześniej podjętą uchwałą z dnia 6 września 2007 r. w sprawie wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw z Konstytucją, wstrzymuje swoje działania w zakresie wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy do czasu rozpatrzenia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny. Trybunał wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. (sygn. akt K 66/07) stwierdził o zgodności art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gminy, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.) z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym Wojewoda pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. zwrócił się ponownie do Rady Gminy D. o podjęcie działań zmierzających do wygaszenia mandatu Wójtowi. W dniu [...] stycznia 2009 r. do organu nadzoru wpłynęła uchwała Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie braku podstaw prawnych do stwierdzania wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy M. K., z uwagi na zatarcie skazania. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewoda Mazowiecki powiadomił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta Gminy D.. W dniu [...] lipca 2009 r., Wojewoda Mazowiecki zarządzeniem zastępczym nr [...], wydanym na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984 z późn. zm.) stwierdził wygaśnięcie mandatu Wójta Gminy D. M.K.. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, co do utraty prawa wybieralności, co zgodnie z art. 190 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, powoduje wygaśnięcie mandatu radnego, które stwierdza najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia, rada gminy w drodze uchwały, po złożeniu przez radnego wyjaśnień (art. 190 ust. 2 i 3 ustawy). W przypadku nie podjęcia przez organ gminy stosownej uchwały, wojewoda na podstawie art. 98a ustawy o samorządzie gminnym, wzywa radę do wykonania tego obowiązku w terminie 30 dni, a w razie bezskutecznego upływu terminu, wydaje zarządzenie zastępcze. Wskazał na obowiązek w związku z powyższym Rady Gminy D. do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśniecie mandatu M. K., po uprzednim umożliwieniu mu złożenia wyjaśnień, najpóźniej po upływie 3 miesięcy od dnia wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu, czyli uprawomocnienia się wyroku. W skardze na powyższe zarządzenie zastępcze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina D. zarzuciła organowi nadzoru naruszenie art. 98a ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym w zakresie w jakim przewiduje obowiązek niezwłocznego działania Wojewody w związku z art. 106 Kodeksu karnego przewidującego zatarcie skazania skutkującego niekaralnością Wójta na dzień wygaszenia mandatu. Wskazując na powyższe uchybienia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Wójt Gminy w chwili wygaszenia mandatu był osobą niekaraną, a w związku z tym wygaszenie mandatu wobec niego nie powinno następować. Jeżeli bowiem przyjmuje się założenie, że prawomocne skazanie wywołuje skutek zarówno w zakresie prawa karnego, jak i wyborczego, to przyjąć również należy, że skutki te nie mogą trwać w nieskończoność. Rada Gminy na wezwanie Wojewody uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. stwierdziła brak podstaw prawnych do wygaszenia mandatu Wójta Gminy D. M.K., a uchwała ta nie została rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Mazowieckiego wyeliminowana z obrotu prawnego jako niezgodna z prawem. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenie zastępczego. Podniósł, iż powstrzymywał się od działań nadzorczych w zakresie wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśniecie mandatu wójta w związku z wnioskiem skierowanym przez Radę Gminy D. do Trybunału Konstytucyjnego. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 19 lipca 2010 r., podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r. oddalił skargę stwierdzając, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Sąd odwołał się do treści art. 98a ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym co do istoty nadzoru sprawowanego przez wojewodę. Wobec braku wątpliwości co do faktu, iż Sąd Rejonowy w M. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył postępowanie karne w stosunku do M. K. na okres [...] roku próby o przestępstwo z art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1189), ścigane z oskarżenia publicznego oraz, że Rada Gminy D., po wezwaniu jej przez Wojewodę, nie podjęła uchwały o wygaśnięciu mandatu Wójta, zarzuty skargi nie są zasadne. Co do kwestii charakteru prawnego (deklaratoryjny lub konstytutywny) uchwały rady gminy (w przypadku jej braku - zarządzenia zastępczego wojewody) o wygaśnięciu mandatu wójta, Sąd wskazał, iż przepis art. 26 ust. 1 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta wyraźnie określa, iż wygaśnięcie mandatu wójta następuje wskutek wystąpienia określonych w nim przesłanek. Jednocześnie w myśl ust. 2 tego artykułu skutek prawny w postaci wygaśnięcia mandatu wójta wymaga urzędowego potwierdzenia przez właściwy organ i w określonej prawnie formie. Takim aktem urzędowym jest uchwała rady gminy, a jeżeli rada nie podejmie takiej uchwały, pomimo wezwania wojewody, takim aktem jest zarządzenie zastępcze wydane przez wojewodę (art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta oraz art. 98a ustawy o samorządzie gminnym). Z powyższego wynika, iż dopóki nie zostanie wydany taki akt nie można powoływać się na to, że mandat wygasł. Akt ten nie ma jednak charakteru konstytutywnego, lecz potwierdza tylko skutek prawny, który nastąpił wcześniej z mocy prawa. Wygaśnięcie mandatu następuje co do zasady z mocy samego prawa, bezwarunkowo oraz z dniem wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, iż Rada Gminy D. wydała uchwałę Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie braku podstaw prawnych do stwierdzania wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy M.K., która nie została rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Mazowieckiego wyeliminowana z obrotu prawnego jako niezgodna z prawem podkreślić należy, iż wezwanie Wojewody do podjęcia uchwały dotyczyło podjęcia uchwały określonej treści, tj. stwierdzenia wygaśnięcia mandatu, ponieważ zostały spełnione ku temu przesłanki ustawowe. Podjęcie zatem przez radę gminy uchwały innej treści nie może być przeszkodą do skorzystania z kompetencji przysługujących wojewodzie w zakresie wydania zarządzenia zastępczego. Uchwałę rady podjętą na wezwanie wojewody, inną, niż stwierdzającą wygaśnięcie mandatu, należy traktować, jako wyrażenie stanowiska rady w sprawie wezwania wojewody. Nie oznacza to jednak, iż w przypadku, gdy wojewoda nie zgadza się ze stanowiskiem rady, winien uprzednio wyeliminować powyższą uchwałę z obrotu prawnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy za zasadny należy uznać w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego wymogu niezwłocznego działania, do którego był zobowiązany z mocy art. 98a ustawy o samorządzie gminnym, z tym, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył reprezentowany przez pełnomocnika M. K., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113 poz. 984 ze zm.), wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższej skargi podniesiono, że Sąd I instancji nie uwzględnił przywoływanego przez Gminę art. 27 ust 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, stwierdzając iż z regulacji tej nie wynika konstytutywny lecz deklaratoryjny charakter aktu prawnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, ustawa o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta określa wszystkie przypadki ustania mandatu wójta przed upływem kadencji terminem "wygaśnięcie mandatu". W języku prawnym i prawniczym wygaśnięcie prawa (obowiązku) lub stosunku prawnego oznacza zwykle takie jego ustanie, które następuje z mocy prawa, a więc z woli ustawodawcy, nie zaś z woli innego podmiotu, np. rady gminy. Ten skutek następuje zwykle automatycznie, z chwila zaistnienia okoliczności faktycznej, z którą jest przez przepis prawny powiązany. Niemniej w stosunkach publicznoprawnych - ze względu na szczególne znaczenie pewności obrotu prawnego, w tym pewności co do statusu prawnego osób, którym powierza się funkcje publiczne - okoliczności, z którymi prawo łączy skutek w postaci ustania mandatu powierzającego te funkcje, wymagają potwierdzenia w formie odpowiedniego rozstrzygnięcia. Dlatego też mandat wójta nie wygasa wskutek samego zaistnienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 26 ust 1, lecz konieczne jest w tym celu podjęcie przez radę gminy uchwały, stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, co oznacza, iż okoliczność skutkująca wygaśnięciem podlega ocenie rady gminy, a sama uchwała ma charakter konstytutywny. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2011 r. pełnomocnik Gminy D. wniósł o u morzenie postępowania w związku z upływem kadencji 2006-2010. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, określić ich charakter na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie uchybień zarzucanych sądowi. Na wstępie należy wskazać na niezasadność wniosku o umorzenie postępowania. Nie wskazano w nim bowiem na żadną z przesłanek określonych w art. 161 § 1 p.p.s.a., w tym również na bezprzedmiotowość postępowania sądowego, przedmiotem którego była kontrola zarządzenia zastępczego wojewody, podjętego w dniu [...] lipca 2009 r., a więc w trakcie trwania kadencji 2006-2010. Autor skargi kasacyjnej formułuje wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, kierując je na art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984 ze zm.). Nie podaje przy tym podstawy tego zarzutu poprzez powołanie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a także nie wskazuje na postać tego naruszenia, określoną alternatywnie w powyższym przepisie. Należy natomiast podkreślić, że w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego istotne jest wskazanie, w jakiej postaci prawo materialne zostało w ocenie strony skarżącej naruszone (czy miało to miejsce poprzez niewłaściwe zastosowanie czy poprzez błędną wykładnię) oraz na czym polegało każde z nich lub ewentualnie oba rodzaje naruszeń, a także, jak powinny wyglądać zastosowanie lub wykładnia właściwa. Odwołanie się do tego zarzutu wymaga zatem zaprezentowania odpowiedniej argumentacji wskazującej na postacie, formy i zakresy naruszenia prawa materialnego. Argumentacji takiej w podstawie oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zupełnie zabrakło, co ogranicza skuteczność samych zarzutów z powodu braku wskazania bezpośredniego związku pomiędzy rozumowaniami Sądu I instancji, odczytanymi w określony sposób przez stronę skarżącą a treścią samych zarzutów, z których treści ma wynikać, jak Sąd powinien był rozumować, aby zastosowanie lub wykładnia danego przepisu prawa materialnego, a w konsekwencji rozstrzygnięcie Sądu, było prawidłowe i zgodne z prawem. Mimo braku takiej argumentacji można sformułowany w niniejszej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego przepisu materialnoprawnego odczytać jako podniesienie kwestii błędnej wykładni w postaci nieprawidłowego jej wyniku. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje bowiem ani na błędy w przebiegu procesu wykładni ani na niewłaściwie zastosowane reguły i argumenty interpretacyjne lecz, nazywając to "nieuwzględnieniem tej regulacji" (s. 2 skargi kasacyjnej), wskazał na jej błędny wynik przejawiający się, w jego ocenie, w przyjęciu, iż z art. 27 ust. 2 ustawy wynika nie konstytucyjny lecz deklaratoryjny charakter stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta. Zarzut nie jest zasadny, ponieważ treści art. 27 ust. 2 tej ustawy nie można ustalać w oderwaniu od innych przepisów tej ustawy, jak też ustaw z nią powiązanych. Szczególnie istotne znaczenie ma w kontekście ustalenia łącznego wzoru normatywnego treść art. 26 ust. 1 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, który wskazuje, iż wygaśnięcie mandatu następuje wskutek m.in. (ust. 1 pkt 3) utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. Utrata prawa wybieralności z kolei spowodowana jest na gruncie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gminy, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.), wydaniem wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. Należy w związku z tym w pełni zaakceptować konsekwentne rozważania Sądu I instancji (s. 5- 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), z których wyłania się teza, iż wygaśnięcie mandatu następuje wskutek m.in. utraty prawa wybieralności, co miało miejsce w stosunku do wójta na gruncie art. 7 ust. 2 pkt 2 wyżej powołanej ustawy. Od samego wygaśnięcia należy odróżnić stwierdzenie wygaśnięcia mandatu, co następuje w drodze uchwały rady gminy lub zarządzenia zastępczego, wydawanego zarówno w sytuacji braku podjęcia uchwały, jak i w przypadku podjęcia uchwały o innej niż żądana przez wojewodę treści (co miało miejsce w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd I instancji). To ostatnie ma charakter jednoznacznie deklaratoryjny, bowiem wygaśnięcie następuje z mocy samego prawa z dniem wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu niezależnie od faktu, iż w obrocie nie funkcjonuje już orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Stanowisko powyższe wynika z całkowicie podzielanego przez Skład Orzekający NSA, utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten np. w wyroku z dnia 31 stycznia 2008 r. (II OSK 1599/07, Lex 356067) wyraźnie podniósł, iż "... wygaśnięcie mandatu następuje z mocy samego prawa, bezwarunkowo, z dniem wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Konieczne jest jednak urzędowe potwierdzenie skutku prawnego, który nastąpił z mocy prawa, przez właściwy organ i w określonej prawnie formie. Takim aktem urzędowym jest uchwała rady gminy, a jeżeli rada nie podejmie takiej uchwały, pomimo wezwania wojewody, takim aktem jest zarządzenie zastępcze wydane przez wojewodę (...). Dopóki nie zostanie wydany taki akt, nie można się powoływać na to, że mandat wygasł". Teza powyższa jest w pełni aktualna przy kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Decydujące znaczenie ma zatem moment utraty prawa wybieralności, z którego wynika wygaśnięcie mandatu radnego. Następuje ono z mocy prawa. Okoliczność ta (utrata prawa wybieralności), w stosunku do skarżącego kasacyjnie wystąpiła z dniem uprawomocnienia się wyroku sądu, którym warunkowo umorzono prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne i wyznaczono w stosunku do niego na 1 rok okres próby. Zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego ma w tej sprawie charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdza ono jedynie w sposób władczy, jednostronny i autorytatywny, że skutek prawny wygaśnięcia mandatu wójta w stosunku do skarżącego kasacyjnie z powodu utraty przez niego prawa wybieralności nastąpił z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się tego wyroku karnego. W kontekście powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę okoliczności zachodzących po tej dacie, w tym faktu, iż w międzyczasie, w którym toczyło się także postępowanie przez Trybunałem Konstytucyjnym w związku z wnioskiem Gminy D. o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gminy, rad powiatów i sejmików województw, miało miejsce zatarcie skazania w stosunku do wójta. Treść art. 27 ust. 2 ustawy nie ma zatem znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek utraty prawa wybieralności (w kontekście ich zasadności oraz momentu wystąpienia), lecz pozwala na realizację zasady ciągłości funkcjonowania władzy samorządowej w sytuacji zaskarżenia przed sądem uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu. Taki wniosek nasuwa się zwłaszcza po nałożeniu wyniku wykładni gramatycznej art. 27 ust. 2 na wyniki ustalenia treści innych wskazanych wyżej przepisów, co w ramach rekonstrukcji łącznej, odwołującej się do reguł systemowych, wyklucza rezultat podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którego wynika konstytutywny charakter stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. Nie może zmieniać powyższych konstatacji stanowisko powołanej w skardze kasacyjnej autorki, z którego wynika konstytutywny co do zasady charakter stwierdzenia wygaśnięcia mandatu, przy czym jednak należy wskazać, iż dopuszcza ona także charakter deklaratoryjny wówczas, gdy okoliczność skutkująca wygaśnięciem nie podlega ocenie rady gminy. Nie ulega wątpliwości, iż ocenie takiej nie podlega fakt skutków warunkowego umorzenia postępowania karnego, także w warunkach zatarcia skazania. Powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na naruszenie przepisu art. 27 ust. 2 ustawy jako prawa materialnego poprzez nieprzyjęcie konstytutywnego charakteru aktu stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta jest zatem całkowicie niezasadne. W tym stanie rzeczy i w świetle powyższej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny opierając się na art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.