II OSK 1503/13

Dnia 23 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Anna Szymańska /spr/ Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1658/12 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1658/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011r., następnie zmodyfikowanym w toku postępowania administracyjnego, B.M. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu istniejącego budynku usługowego (na cele usługowe) wraz ze zmianą geometrii dachu oraz budową wewnętrznej antresoli użytkowej na nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. K. w [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) dalej jako u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane zamierzenie nie spowoduje zmiany parametrów istniejącego budynku – linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej budynku, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu/okapu/attyki) oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Z tego powodu uznał, że inwestycja nie musi spełniać wszystkich warunków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), dalej także: jako rozporządzenie. W konsekwencji organ nie ustalił powyższych cech, natomiast ustalił: wysokość górnej krawędzi elewacji tylnej do 6m zgodnie z wnioskiem inwestora oraz dopuścił zastosowanie dachu wielospadowego będącego powieleniem formy i kształtu zwieńczenia elewacji frontowej budynku nr [...] (tympanonu) z kalenicą usytuowaną prostopadle do ul. K., o wysokości nie przekraczającej wysokości tympanonu elewacji frontowej (7,38m). Jednocześnie zamieszczono wymóg, że połacie dachu powinny w całości mieścić się w obrysie tegoż tympanonu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez W.G. – współwłaściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...], sąsiadującej z nieruchomością, na której jest planowana inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - decyzją z dnia [...] października 2012 r. (znak: [...]): 1) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej warunków prowadzenia prac ziemnych i orzekło co do istoty sprawy, 2) w pozostałym zakresie utrzymało w mocy tę decyzję. Zakres reformatoryjny rozstrzygnięcia został podyktowany tym, że w toku postępowania odwoławczego uzyskano uzgodnienie projektu decyzji ze strony [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012r.) i warunki zawarte w tym uzgodnieniu zostały uwzględnione w orzeczeniu dotyczącym warunków zabudowy. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji co do przesłanek zastosowania przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że nie dla każdego obiektu istnieje konieczność ustalania typowych cech przypisanych budynkowi. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji odstąpił od analizy parametrów dotyczących obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokości elewacji frontowej. Kolegium podkreśliło, że planowana inwestycja obejmuje podpiwniczenie istniejącego budynku usługowego oraz budowę wewnętrznej antresoli. Prace te spowodują jedynie zmianę geometrii dachu, zmianę wysokości elewacji tylnej budynku, nie spowodują natomiast zmiany innych cech zabudowy. Organ odwoławczy podzielił także ustalenie Prezydenta Miasta [...] w kwestii wyznaczenia wysokości elewacji tylnej, przy czym omyłkowo wskazano, że wynosi ona 7,38m. Kolegium podkreśliło, że konieczne jest wyznaczenie tego parametru ze względu na konieczność zachowania wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] K.G. - współwłaścicielka nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p., polegające na sporządzeniu jej projektu przez osobę nie wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 13 lutego 2013r. (sygn. akt II SA/Kr 1658/12) oddalił skargę. Sąd nie podzielił poglądu skarżącej o naruszeniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. i stwierdził, że projekt decyzji o warunkach zabudowy (wraz z załącznikami) został sporządzony przez mgr inż. arch. J.M.K. wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów nr ewid. [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd I instancji podkreślił, że według art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd zwrócił uwagę, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi być poprzedzone analizą funkcji oraz cech zabudowy, sporządzoną zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu musi wynikać, jakie konkretnie obiekty budowlane mieszczą się na wyznaczonych działkach, jakie pełnią funkcje, a więc w jaki sposób są użytkowane oraz jakie mają cechy, czyli linię zabudowy, wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu. Niemniej jednak, w sytuacji gdy planowana inwestycja nie spowoduje zmiany wszystkich wskaźników i parametrów istniejącej budowli, ponieważ obejmie podpiwniczenie istniejącego budynku usługowego na cele usługowe wraz ze zmianą geometrii dachu oraz budowę wewnętrznej antresoli użytkowej, jest dopuszczalne odstąpienie w decyzji ustalającej warunki zabudowy od ustalenia wskaźników i parametrów, które nie ulegną zmianie w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia. Specyfika planowanej inwestycji powoduje, że analiza ma ograniczony charakter. W związku z tym w niniejszej sprawie nie było potrzeby ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Prawidłowe więc było skoncentrowanie (ograniczenie) tej analizy do parametrów, które ulegną zmianie (wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej – 6m oraz geometrii dachu – dach wielospadowy). Co prawda, rozporządzenie nie nakłada na organ obowiązku ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej, niemniej jednak gdy z planowaną budową wewnętrznej antresoli wiąże się zmiana geometrii dachu oraz jednocześnie zmiana wysokości elewacji tylnej, uzasadnione było przyjęcie wielkości tego parametru, nieprzewidzianego przez rozporządzenie. K.G. zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1658/12) skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącej, niewłaściwe zastosowanie przepisu polegało na przyjęciu, że charakter planowanej inwestycji uzasadnia odstąpienie od ustalania takich parametrów jak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, pomimo, że przedmiotem inwestycji jest wykonanie wewnętrznej antresoli wraz ze zmianą geometrii dachu oraz wysokości tylnej elewacji. Z kolei niewłaściwa wykładnia tego przepisu rozporządzenia polegała na przyjęciu, że przepis ten umożliwia ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej, co oznacza wprowadzenie wskaźnika nieznanego rozporządzeniu. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie musi być sporządzona przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Podniosła m.in., że przepis art. 60 ust. 4 u.p.z.p. ma zastosowanie do decyzji organów obu instancji, a nie jedynie do decyzji organu I instancji. Oznacza to, że projekt zaskarżonej decyzji Kolegium powinien być sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, co w sprawie nie miało miejsca. Strona w skardze kasacyjnej twierdzi dalej, że wadliwie organy odstąpiły od ustalenia wszystkich wskaźników przewidzianych w rozporządzeniu. Nawet gdyby przyjąć, że w pewnych sytuacjach jest to możliwe, w niniejszej jednak nie nastąpiły warunki pozwalające na takie odstępstwo. Prace mają wiązać się ze zmianą kubatury obiektu, o czym zawsze będzie decydować zmiana geometrii dachu oraz ze zmianą wysokości budynku (wskazuje na to wykonanie antresoli i zmiana wysokości tylnej elewacji). Tym samym poprzez stwierdzenie, że wysokość górnej elewacji frontowej pozostaje bez zmiany, nie określono w istocie tego parametru, jak również geometrii dachu. Na zakończenie skarżąca kasacyjnie twierdzi, że ustalona w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji tylnej nie wynika ani z rozporządzenia, ani z żadnego innego przepisu prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i 176 P.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione, przy czym skarga nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ jej zarzuty nie są uzasadnione. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Skarżąca nie zakwestionowała bowiem w skardze kasacyjnej poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego, na których oparto rozstrzygnięcie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy dopuszczalne było odstąpienie od ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Spór dotyczy również tego, czy § 7 ust. 1 rozporządzenia pozwala organowi na ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej. Trzeba przypomnieć, że organ odwoławczy uznał, a pogląd ten zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, że inwestycja polegająca na robotach budowlanych przy istniejącym budynku (podpiwniczeniu, budowie wewnętrznej antresoli oraz zmianie geometrii dachu) nie musi spełniać wszystkich warunków przewidzianych w cytowanym rozporządzeniu. W konsekwencji organ nie ustalił wartości kilku parametrów przewidzianych przez rozporządzenie, w tym kwestionowanej w skardze kasacyjnej górnej krawędzi elewacji frontowej, a ograniczył się do stwierdzenia w oparciu o przedłożony przez inwestora wniosek oraz przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy, że wysokość tego wskaźnika nie ulegnie zmianie. Skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się ze stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji, że w sytuacji gdy określone paramenty nie ulegną zmianie w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia, zasadne jest odstąpienie od ustalania ich w decyzji o warunkach zabudowy Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiony w skardze kasacyjnej pogląd skarżącej jest nieprawidłowy, bowiem stoi w sprzeczności z przepisami u.p.z.p. oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia. Jako decydujący na zakres postępowania administracyjnego i w konsekwencji treść decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przewidujący co winien zawierać wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności art. 52 ust. 2 pkt 2b) i c) u.p.z.p. przewiduje podanie charakterystyki inwestycji poprzez określenie m in. planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów oraz określenie parametrów technicznych inwestycji. W oparciu o żądanie sformułowane we wniosku organ ustala w jakim zakresie konieczne jest odniesienie się w analizie do tych cech i parametrów, których wyznaczenie jest konieczne w celu realizacji proponowanego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie planowana inwestycja polega na podpiwniczeniu istniejącego budynku, wykonaniu w nim wewnętrznej antresoli oraz zmianie geometrii dachu. Nie można uznać, że stanowi przebudowę budynku, o której mowa w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), bowiem nastąpi zmiana charakterystycznego parametru jakim jest kubatura oraz częściowo wysokość budynku w związku ze zmianą geometrii dachu. Należy zatem tę inwestycję zakwalifikować ogólnie jako roboty budowlane. Jeśli zatem proponowane roboty budowlane, co wynika z zakresu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie wiążą się ze zmianą wysokości górnej elewacji frontowej, jako bezprzedmiotowe należało uznać wyznaczanie tego parametru na nowo w decyzji o warunkach zabudowy (podobnie wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r. (sygn. akt II OSK 2183/10)). Z ocenianych przez sąd I instancji decyzji wynika, że wysokość górnej elewacji frontowej przedmiotowego budynku wynosi 7,38m, a projektowane roboty budowane nie spowodują zmiany tej wysokości. Stąd też zasadnie w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011r. w pkt II ppkt 1 lit. d) stwierdzono, że parametr ten nie ulega zmianie. Co do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej o charakterze materialnym, należy stwierdzić, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji tylnej w związku ze zmianą geometrii dachu w oparciu o przeprowadzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną, mimo że rozporządzenie w żadnym z przepisów, w tym w § 7, takiego parametru wyraźnie nie przewiduje. Nie oznacza to jednak, że organy działały poza granicami prawa. W istocie rozporządzenie wymaga ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy jedynie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 1 pkt 4), co nie oznacza, że zawarcie w decyzji innej cechy zabudowy, nieprzewidzianej przez rozporządzenie stanowi rozstrzygnięcie nie mające podstawy prawnej. W rozpatrywanej sprawie za prawną podstawę kompetencji organu do ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej uznać należy przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który przewiduje, w ramach decyzji o warunkach zabudowy, ustalenie przez organ m. in. gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Jak wskazuje strona w skardze kasacyjnej, prace budowlane będą wiązać się ze zmianą kubatury obiektu, tym samym będą wpływały na gabaryty budynku. Skoro nastąpi zmiana gabarytów odnosząca się do tylnej części budynku, trafnie przyjął sąd w zaskarżonym wyroku, że uzasadnione jest opisanie tych zmian poprzez ustalenie dodatkowo wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej. Ponadto w sposób uprawniony przyjęto wielkość tej cechy jako 6,0m. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji wynika, że wysokość elewacji tylnej budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi przed planowanymi robotami ok. 5,0 m., a w jego najbliższym otoczeniu znajdują się budynki znacznie wyższe (wysokość elewacji tylnej budynków sąsiadujących z terenem inwestycji wynosi od 14,0m do 19,5 m). Nie było więc przeszkód do ustalenia tego parametru zgodnie z wnioskiem inwestora. Nie jest również uzasadniony postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Ten zarzut strona skarżąca postawiła w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. (inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy) i jednocześnie zarzuciła sądowi jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że sporządzenie projektu decyzji organu II instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinno zostać powierzone osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Sąd wyjaśnia, że: po pierwsze – przepis art. 60 ust. 4 u.p.z.p. to przepis materialnoprawny, a nie procesowy; po drugie – nie ma możliwości skutecznego powołania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto rozstrzygnięcie. Niewłaściwe zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2012r. sygn. akt I FSK 319/11). Odnosząc się do tego zarzutu, trzeba przypomnieć, że sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i w związku z tym spełnia warunek z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Sąd I instancji nie odniósł się co prawda do zarzutu skargi (sprecyzowanego w piśmie z dnia 16 listopada 2012 r.), że także projekt decyzji organu odwoławczego powinien spełniać określone w tym przepisie wymagania, niemniej jednak nie można z tego tytułu zarzucić sądowi naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p., bowiem uchybienie powyższe nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Przepis art. 60 ust. 4 u.p.z.p. na datę wydania decyzji przez organ II Instancji stanowił, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wymóg ten, zdaniem skarżącej, nie dotyczy jedynie decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącej jest nieuprawnione. Z przywołanego przepisu, jak i z pozostałych przepisów u.p.z.p. nie wynika, aby warunkiem wydania decyzji przez organ odwoławczy było uzyskanie przez ten organ projektu decyzji, o jakim mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy, nie ma co do zasady obowiązku uzyskania przed wydaniem decyzji w sprawie warunków zabudowy projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządzonego przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Kompetencje organu odwoławczego zostały ściśle określone w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Jeżeli rozstrzygnięcie tego organu nie ma charakteru merytorycznego tj. ustalającego warunki zabudowy lub odmawiającego tego ustalenia, nie ma konieczności sporządzenia projektu takiej decyzji przez osobę mającą stosowne uprawnienia zawodowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nie może prowadzić do poszerzenia obowiązków organu II instancji wynikających z przepisów procesowych. Jeśli zatem organ odwoławczy, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, wydał decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. to nie miał obowiązku zwrócenia się do uprawnionego architekta lub urbanisty o przygotowanie projektu decyzji. Takim bowiem projektem dysponował organ I instancji wydając decyzję pozytywną dla inwestora i w świetle wykładni przepisu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. prezentowanej w niniejszym wyroku – podnoszony w skardze kasacyjnej przepis prawidłowo nie został zastosowany przez Kolegium przy wydawaniu skontrolowanej przez sąd I instancji decyzji. Z przedstawionych powodów, wszystkie rozpatrzone zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.