II OSK 1643/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/10 w sprawie ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB") nakazał Szefowi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy, jako zarządcy nieruchomości, usunięcie nieprawidłowości występujących na obszarze składnicy mienia służby uzbrojenia i elektroniki Jednostki Wojskowej nr 1123 w Grudziądzu — w składzie materiałowym (teren techniczny — obszar terenu objęty podwójnym ogrodzeniem ochronnym) Bydgoszcz, zlokalizowanej w kompleksie wojskowym nr 1433 w terminie do dnia 30 września 2010 r. oraz zakazał użytkowania obiektów magazynowych składnicy do czasu wykonania nałożonych obowiązków. Podstawą faktyczną ww. decyzji były ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach od 13 do 15 grudnia 2005 r. przez przedstawicieli Kujawsko - Pomorskiego WINB oraz wnioski wynikające z przedłożonej w wykonaniu postanowienia Kujawsko - Pomorskiego WINB z dnia 6 czerwca 2007 r. ekspertyzy technicznej dotyczącej określenia zasad bezpiecznego użytkowania obiektów na terenie technicznym Składu Materiałowego — Osowa Góra w kompleksie wojskowym nr 1433, opracowanej przez zespół ekspertów pod kierownictwem dr hab. inż. Z.S. Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy, nie kwestionując powyższych ustaleń, wniósł w odwołaniu o zmianę terminu wykonania nałożonych obowiązków oraz uchylenie zakazu użytkowania. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. Organ II instancji wskazał, że nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji organ II instancji nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Rozpoznanie sprawy poza zakres odwołania powoduje działanie organu odwoławczego z urzędu, a do takiego działania organ ten nie jest uprawniony i takie działanie organu stanowi rażące naruszenia prawa. Odnosząc się do żądania prolongaty terminu wyznaczonego dla wykonania nałożonych skarżoną decyzją obowiązków wskazał, iż w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia, obowiązkiem organu jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia tego zagrożenia. Determinuje to konieczność wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez zobowiązanego, terminu wykonania nakazanych czynności. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący, poza ogólnymi stwierdzeniami o niemożliwości wykonania nakazanych działań ze względów techniczno — organizacyjnych, nie uzasadnił w sposób obiektywny dlaczego i jakie konkretnie działania wymagają czasu dłuższego niż termin ustalony przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy, organ stwierdził, że termin wyznaczony przez Kujawsko-Pomorskiego WINB jest racjonalny, zaś zobowiązany, działając bez zbędnej zwłoki i przy dochowaniu należytej staranności jest w stanie wywiązać się z nałożonego obowiązku do dnia 30 września 2010 r. W szczególności bez wpływu na tę ocenę pozostają podnoszone kwestie finansowania przedmiotowych robót. Brak środków finansowych nie może bowiem stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 z późn. zm., dalej jako "Prawo budowlane"), którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za odstąpieniem organu nadzoru budowlanego od nałożenia obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ podkreślił, że w przypadku ujawnienia okoliczności dających podstawę do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego organ administracji nie jest związany brakiem ujęcia kosztów remontów w planie finansowym (..)" bowiem decyzja nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót, a jedynie o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku. W ocenie organu odwoławczego także sprawa relacji Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy z innymi podmiotami Sił Zbrojnych nie stanowi argumentu dla zmiany decyzji Kujawsko - Pomorskiego WINB w omawianym zakresie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 5 ust. 2 oraz art. 61 ustawy Prawo budowlane, to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest m.in. utrzymywać obiekt w należytym stanie technicznym. Adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 tejże ustawy, może być więc wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Organ wskazał, że również sformułowane w treści odwołania żądanie uchylenia zakazu użytkowania przedmiotowego obiektu nie znajduje uzasadnienia w świetle ustaleń faktycznych w sprawie. Specyficzny charakter obiektu budowlanego, jakim jest skład materiałów wybuchowych, rodzaj i rozmiar zagrożenia bezpieczeństwa związanego z jego użytkowaniem, w szczególny sposób obligują organ nadzoru budowlanego do daleko idącej wnikliwości i ostrożności w ocenie występujących nieprawidłowości jak też wymuszają konieczność ekstrapolacji mogących wystąpić, w konsekwencji niezgodnego z prawem użytkowania przedmiotowego składu, zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zdaniem organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy pozwała na stwierdzenie, iż organ I instancji właściwie ocenił występujące zagrożenia. Organ wskazał, że obecny sposób użytkowania składu, zwłaszcza jego przeładowanie może stwarzać zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, w postaci np. fali uderzeniowej wygenerowanej wskutek wybuchu, czy też rozległych pożarów spowodowanych uwolnieniem się materiałów pirotechnicznych. Powyższe zagrozić może nie tylko obiektom przedmiotowej składnicy, ale również obiektom zabudowy rozproszonej i zwartej znajdującej się poza terenem składu. Zdaniem organu odwoławczego występujące w sprawie zagrożenie życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska, uzasadnia utrzymanie zakazu użytkowania obiektów magazynowych składnicy mienia służby uzbrojenia i elektroniki Jednostki Wojskowej nr 1123 w Grudziądzu — w składzie materiałowym (teren techniczny — obszar terenu objęty podwójnym ogrodzeniem ochronnym) Bydgoszcz, zlokalizowanej w kompleksie wojskowym nr 1433, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Za bezprzedmiotowy organ uznał wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Kujawsko - Pomorskiego WINB, albowiem wobec nie nałożenia przez tenże organ rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie jej wykonania nastąpiło z mocy prawa wraz z wniesieniem odwołania, stosownie do postanowień przepisu art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a."). Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotowej decyzji zarzucił: - błędną ocenę materiału dowodowego w postępowaniu poprzez przyjęcie, że zobowiązany jest w stanie w określonym w decyzji (krótkim) terminie wykonać nałożone tą decyzją obowiązki; nieuwzględnienie istotnego interesu społecznego poprzez pominięcie okoliczności, że decyzja obejmuje obiekty budowlane, co do których podjęta została decyzja o ich likwidacji na przełomie 2012/2013 roku podczas gdy zastosowanie się do treści decyzji wiąże się z koniecznością wyprowadzenia środków bojowych; nieuwzględnienie istotnego interesu społecznego poprzez pominięcie okoliczności, że koszty wykonania remontów objętych zaskarżoną decyzja wynoszą w przybliżeniu 60 mln zł. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. oddalając skargę stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać jej uchylenie. Sąd I instancji wskazując na treść art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej "p.p.s.a.") uznał, iż w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję organu nadzoru budowlanego, mocą której - działając w oparciu o art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego - nałożono na zarządcę składnicy mienia służby uzbrojenia i elektroniki JW. 1123 Grudziądz w składzie materiałowym usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazano użytkowania obiektów magazynowych tej składnicy do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd I instancji wskazując na treść w/w przepisu wskazał, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż w 53 obiektach budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania stwierdzono nieodpowiedni stan techniczny oraz zagrożenie życia i zdrowia ludzi podczas ich użytkowania do składowania środków zawierających materiały wybuchowe na terenie technicznym Jednostki Wojskowej nr 1433. Okoliczność ta została udokumentowana zarówno Ekspertyzą Techniczną sporządzoną pod kierownictwem Z.S. w [...] Spółka z o.o. jak i protokołem oględzin przedmiotowych obiektów. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie kwestionował w/w okoliczności. W konsekwencji prawidłowo Kujawsko Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (jako organ I instancji wobec tego, że obiekty te posadowione są na terenach zamkniętych), w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 6 Prawa budowlanego nałożył na zarządcę tych obiektów obowiązki, których wykonanie ma na celu doprowadzenie budynków do stanu zgodnego z prawem. Sąd I instancji podkreślił, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, to właściciel lub zarządca budynku odpowiada za jego stan techniczny a zatem tylko te podmioty mogą być adresatem decyzji przewidzianych w omawianym rozdziale (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6.06.2006r. VII SA/Wa 469/06 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). W konsekwencji w ocenie Sądu I instancji organy nadzoru budowlanego prawidłowo nałożyły na zarządcę obiektów obowiązki opisane w decyzji. Sąd I instancji uznał, iż brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia terminu do wykonania przedmiotowych obowiązków. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji orzekał w dniu 25 marca 2010 r. ustalając termin - do 30 września 2010 r. a zatem termin ten był terminem ponad półrocznym. Wprawdzie zakres wykonanych robót - jak wynika z treści decyzji był dość szeroki jednakże biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób użytkowania obiektów - m.in. jako magazyn materiałów wybuchowych i amunicji - niewątpliwie pozostaje w interesie społecznym aby termin usunięcia nieprawidłowości nie był zbyt odległy. Nie może przy tym ujść uwadze, że teren, na którym zlokalizowane są obiekty pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru na którym znajdują się obiekty typowo mieszkaniowe. I tak organ stwierdził, że w zasięgu wymaganej strefy ochronnej znajduje się działka nr A, na której zlokalizowana jest droga osiedlowa, a dalej - tuż przy tej drodze posadowiony jest budynek wielorodzinny. Z innej strony tej ochronnej strefy również znajdują się obiekty użytkowane na inne cele niż wojskowe w tym m.in. budynek mieszkalny i hurtownia papiernicza. Wszystkie te okoliczności wskazują, że podmioty zobowiązane do utrzymywania w należytym stanie obiektów budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania w sposób szczególny winny obowiązek ten wykonywać skoro niewykonanie tych obowiązków może rodzić skutki idące daleko dalej niż tylko dla użytkowników tego terenu. Innymi słowy fakt, że obiekty budowlane będące przedmiotem postępowania użytkowane są m.in. jako magazyny dla materiałów wybuchowych i amunicji oraz że posadowione są one w pobliżu zabudowy mieszkaniowej powoduje, że na zarządcy (właścicielu) tych nieruchomości ciąży szczególny obowiązek dbania o ich stan techniczny tak aby nie zagrażał środowisku i osobom trzecim. W ocenie Sądu I instancji całkowicie chybiony jest zatem zarzut naruszenia interesu społecznego oraz ważnych interesów Państwa. Z pewnością nie pozostaje ani w interesie społecznym ani w interesie Państwa użytkowanie obiektów o niedostatecznym stanie technicznym, które zagrażają życiu i zdrowiu ludzi. W ocenie Sądu I instancji termin półroczny wyznaczony na usunięcie nieprawidłowości w pełni uwzględnia m.in. koniczność przygotowania dokumentacji technicznej jak i wyłonienia wykonawcy zgodnie z przepisami prawa. Sąd I instancji zaznaczył, że zarządca miał możliwość - w przypadku przystąpienia do wykonania tych obowiązków i stwierdzenia niemożności ich wykonania w terminie z przyczyn od siebie niezależnych (ale przed upływem wskazanego terminu) wystąpienia z wnioskiem o zmianę tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że brak środków finansowych na realizację obowiązków nie upoważnia zobowiązanego do skutecznego kwestionowania zasadności ich nałożenia. Tak samo Sąd I instancji ocenił argumenty, które mają uzasadniać wielomilionowe straty finansowe, mimo że obiekty te zostały przeznaczone do likwidacji w niedługim czasie. Sąd I instancji uznał, że całkowicie chybiony jest także zarzut skarżącego co do tego, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna albowiem wykonanie nałożonych obowiązków będzie jednocześnie skutkowało złamaniem zakazu użytkowania. Wykonanie nałożonych obowiązków będzie niewątpliwie wymagało wykonania robót budowlanych. Wykonywanie ich nie jest jednak równoznaczne z użytkowaniem obiektu. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę zakaz użytkowania obiektu nie jest równoznaczny z nakazem jego porzucenia. Przyjęcie takiej wykładni tego pojęcia prowadziłoby do konkluzji, że w żadnym wypadku, w sytuacji stwierdzenia naruszeń określonych w art. 66 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego pozbawiony byłby środków prawnych do działania i nałożenia obowiązków ich usunięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy reprezentowany przez radcę prawnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu poprzez narażenie Skarbu Państwa na wydatkowanie kwoty ok. 50.000.000,00 zł (słownie: pięćdziesiąt milionów złotych) oraz nieuwzględnienie w decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. terminu likwidacji składu zgodnie z "Programem Rozwoju Sił Zbrojnych w latach 2009-2018." Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a., oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji pominął w swoich rozważaniach normę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a., którego przesłanki zachodzą w niniejszej sprawie. Wskazano, iż skarżący wielokrotnie podnosił w swoich pismach, że wykonanie decyzji narazi Skarb Państwa na wielomilionowe straty, oraz że Kierownik Wydziału Infrastruktury postuluje aby w trybie pilnym doprowadzić do opróżnienia pomieszczeń i przenieść zgromadzone w nich środki bojowe do kompleksu spełniającego wymogi prawne i resortowe do przechowania tego typu materiałów. Nieodzownym wydaje się również przytoczenie "Programu Rozwoju Sił Zbrojnych w latach 2009 - 2018" - pismo dowódcy JW. Nr [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym przewidziano do likwidacji fizycznej obiekty wymienione w decyzji WINB. Wskazano także, iż nieuwzględnienie stanowiska skarżącego powoduje, że Rejonowy Zarząd Infrastruktury nie jest w stanie wygospodarować środków budżetowych na wykonanie decyzji WINB. Rejonowy Zarząd Infrastruktury, jako jednostka budżetowa powinna mieć zapewnione na ten cel środki budżetowe przewidziane w Budżecie Ministra Obrony Narodowej, a których w 2010 r. i 2011 r. nie przewidziano. Wobec dyscypliny budżetowej, tj. niezaciągania zobowiązań budżetowych obciążających budżet wydatkowanie kwoty około 50.000.000,00 zł wydaje się nierealne. Wskazano również na fakt, że zaciągnięcie zobowiązania przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury byłoby przestępstwem i podlegałoby odpowiedzialności karnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi ma na celu zapobieganie niebezpieczeństwu wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które mogłyby powstać, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wzruszona zaskarżona decyzja. Nie ma wątpliwości, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a. (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07 ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z konstrukcji tego przepisu, spoczywa na skarżącym. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Formułując powyższy zarzut uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że kwestia wstrzymania zaskarżonej decyzji została już rozstrzygnięta najpierw przez Sąd I instancji postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r., a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1122/10. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący nieuprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumenty wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji mają charakter bardzo ogólny. Strona w żaden sposób nie udokumentowała, ani nawet nie wskazała, z jakimi stratami może wiązać się wykonanie zaskarżonej decyzji poprzestając na stwierdzeniu, że będą to "straty wielomilionowe". Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował dokonane przez Sąd I instancji wyważenie interesów w sprawie i stwierdzenie, że zasadnicze znaczenie powinno mieć zapobieżenie niebezpieczeństwu jakie może się wiązać ze złym stanem technicznym budynku, przy czym niebezpieczeństwo to dotyczy nie tylko mienia, ale również zdrowia ludzkiego. Dodatkowo należy zaznaczyć, że oddalenie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny nie stało na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności co wynika z art. 61 § 4 p.p.s.a. Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek. Jednakże stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie skorzystała z tej możliwości i nie wykazała, że nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, która uzasadniałyby wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zatem wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji nie można zarzucić pominięcia w swoich rozważaniach normy wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpatrując złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji odniósł się również do kwestii, że przedmiotowy kompleks przeznaczony jest do likwidacji nadto wyjaśnił, iż strona skarżąca nie wskazała dokładnej daty kiedy ma to nastąpić, a z wniosku wynikało, że może to nastąpić najpóźniej do 2018 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie kwestia wstrzymania zaskarżonej decyzji została dostatecznie wyjaśniona nie tylko w świetle uzasadnienia wniosku, ale również w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy. Nie może bowiem budzić wątpliwości fakt, iż realizacja nakazu naprawy przedmiotowego kompleksu – znajdującego się w złym stanie technicznym i przeznaczonego do magazynowania środków bojowych - określonego przez organy ma służyć poprawie warunków bezpieczeństwa i zniwelowaniu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, które są wartościami nadrzędnymi w stosunku do nieuprawdopodobnionego przez skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci narażenia Skarbu Państwa na wydatkowanie kwoty ok. 50.000.000,00 złotych. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że skarga kasacyjna w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.