II OSK 1759/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA del. Leszek Kiermaszek /spr./ Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 515/09 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 515/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 2.257 zł. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Wójt Gminy W. W. decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., nr [...] na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz § 61 uchwały Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy W. W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 20 kwietnia 2005 r. Nr 215, poz. 1446) ustalił jednorazową opłatę w związku ze zmianą wartości nieruchomości położonej w obrębie Modlnica, gmina W. W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,78 ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie w kwocie 166.736,00 zł, co stanowi 20 % wzrostu wartości tej nieruchomości. Na skutek odwołania S. K. powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2005 r., nr [...] z przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie było prowadzone przy zastosowaniu niewłaściwych przepisów proceduralnych, nie został oznaczony adresat decyzji, a organ orzekał na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę poza postępowaniem administracyjnym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją Wójta Gminy W. W. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], na podstawie art. 207 § 1, art. 210 i art. 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 61 uchwały Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy W. W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalono na kwotę 152.088,00 zł jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie Modlnica, gmina W. W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,78 ha oraz zobowiązano S. K. do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Organ stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęto wobec sprzedaży przez S. K. opisanej wyżej działki spółce "[...]" – B. Spółka Jawna za cenę 1.095.000,00 zł (akt notarialny rep. A nr [...] dnia [...] maja 2005 r.). Przedmiotowa działka w związku z uchwaleniem w 2005 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmieniła swoje dotychczasowe przeznaczenie. Poprzednio, tj. w latach 1993 - 2003 leżała częściowo w terenach upraw polowych i ogrodniczych, a częściowo w terenach komunikacji drogowej, natomiast w obowiązującym od dnia [...] maja 2005 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten został przekwalifikowany na tereny obiektów produkcyjno-usługowych oraz tereny tras i urządzeń komunikacyjnych. Zgodnie z § 61 uchwały wysokość opłaty planistycznej określono na 20 % wzrostu wartości nieruchomości. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. R. (nr uprawnień 4277) wynika, że wartość działki nr [...] wynosiła: według ustaleń planu miejscowego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. - 202.700,00 zł, zaś według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego obecnie - 963.140,00 zł. Różnica pomiędzy tymi dwoma kwotami wynosi 760.440,00 zł, a opłata planistyczna równa 20 % wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą jej przeznaczenia - 152.088,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał nadto na konieczność stosowania przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, wyjaśnił, że zawiadomieniem z dnia 13 września 2006 r. zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej K. Z. został wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz że w odpowiedzi na prośbę pełnomocnika S. K. przesłano mu kopię operatu szacunkowego sporządzonego dla działki nr [...]. Po zapoznaniu się z powyższą dokumentacją strona nie wniosła zastrzeżeń do zabranych dowodów. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła osobiście S. K. podnosząc zarzuty naruszenia: art. 1, art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygania przepisów Ordynacji podatkowej w miejsce odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na dowodach, które zgodnie z wiedzą skarżącej nigdy nie znalazły się w aktach sprawy oraz pominięcie dowodów, które powinny zostać uwzględnione w toku rozpoznawania niniejszej sprawy; art. 6, art. 7, art. 8 i art. 28 K.p.a. oraz art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne określenie jako strony postępowania i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty planistycznej jako "S. K.", podczas gdy stroną postępowania winna być "S. K."; art. 9 K.p.a. poprzez błędne informowanie strony skarżącej o okolicznościach prawnych sprawy; art. 10 oraz art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, tj. nieprzesłanie decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. pełnomocnikowi skarżącej; art. 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnianie podstaw prawnych i nieodniesienie się do podnoszonych w trakcie postępowania zarzutów skarżącej; art. 107 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji oraz wskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, które wedle wiedzy skarżącej nigdy nie znalazły się w aktach sprawy. Postanowieniem Wójta Gminy W. W. z dnia [...] stycznia 2007 r. na podstawie art. 113 §1 K.p.a. sprostowano z urzędu oczywiste omyłki w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. poprzez zastąpienie błędnego imienia i nazwiska rzeczoznawcy majątkowego sporządzającego operat (A. R., nr uprawnień [...]) na prawidłowe (J. T., nr uprawnień [...]) oraz przez zastąpienie zwrotu " P. K. Z.", na " P. S. K. ". Powyższe postanowienie w związku z zażaleniem S. K. zostało uchylone w całości postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2007 r. Kolegium uznało bowiem za niedopuszczalne sprostowanie przez organ pierwszej instancji wad decyzji nie mających charakteru oczywistej omyłki. Po rozpatrzeniu zaś odwołania S. K. decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości winno toczyć się na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie zaś przepisów Ordynacji podatkowej. Jednakże wskazano na niejednolitą linię orzecznictwa dotyczącą tej materii, poza tym Wójt Gminy W. W. zastosował przepisy Ordynacji podatkowej z uwagi na wskazania zawarte w poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2005 r. Nie ma to jednak znaczenia dla postępowania dowodowego czy zachowania uprawnień strony, a w konsekwencji dla prawidłowości wydanej decyzji. Podkreślono przy tym, że strony postępowania miały możliwość zapoznania się z zebranym materiałem, w szczególności kopią operatu szacunkowego przesłanego pełnomocnikowi skarżącej. Błędne wskazanie strony postępowania oraz osoby sporządzającej operat szacunkowy nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, lecz mogą zostać wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym. W pozostałym zakresie podzielono w całości ustalenia oraz ocenę prawną organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję S. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 40 § 2 K.p.a. oraz art. 10 K.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona bezpośrednio stronie, mimo tego że S. K. ustanowiła wcześniej pełnomocnika i fakt ten był znany organom. Doręczenie pisma bezpośrednio stronie, mimo ustanowienia przez nią pełnomocnika, prowadzi do pominięcia strony w postępowaniu. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Doręczenie pisma stronie, jeśli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne. Fakt, że strona wniosła środek odwoławczy, a organ drugiej instancji, nie będąc związany zarzutami odwołania, z urzędu przeprowadził ponownie postępowanie w całości nie sanuje naruszenia wymienionych przepisów. Równocześnie wyjaśniono, że nieprawidłowe doręczenie decyzji wydanej w pierwszej instancji nie powoduje jednak konieczności uchylenia tej decyzji. Istotą stwierdzonego uchybienia jest bowiem pozbawienie strony korzystania z pomocy fachowego pełnomocnika. Błąd ten może zostać naprawiony poprzez umożliwienie pełnomocnikowi skarżącej wypowiedzenie się odnośnie wydanej w pierwszej instancji decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na przykład podczas rozprawy administracyjnej. Nie można bowiem wykluczyć, że w ponownym postępowaniu pełnomocnik strony podniesie inne, niewskazane przez stronę zarzuty pod adresem decyzji Wójta Gminy W. W.. Organ odwoławczy ma zaś obowiązek nie tylko zbadać sprawę na nowo, ale także odnieść się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał nadto, że pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Błędne zapisy w decyzji organu pierwszej instancji (błąd w nazwisku strony, nieprawidłowe wskazanie nazwiska osoby sporządzającej operat szacunkowy oraz stwierdzenie, że pismo z dnia 13 września 2006 r. zostało doręczone Krystynie Zabiegaj), nie powodują nieważności tej decyzji. Błędy tego rodzaju można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego. Jakkolwiek wprowadzają one w błąd co do stanu faktycznego, nie mają wpływu na wynik sprawy i nie mogą skutkować uchyleniem decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] na podstawie art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3, 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W. W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło na wstępie, że biorąc pod uwagę zasadę związania prawomocnym wyrokiem w dniu 12 listopada 2008 r. zawiadomiono pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów. W dniu 8 grudnia 2008 r. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony, w którym podniesiono, że skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym, co stanowi istotne naruszenie prawa. Wskazano, że gmina nie może żądać opłaty planistycznej z samej tylko racji uchwalenia planu miejscowego bez związku ze wzrostem wartości nieruchomości. Oceniono przy tym regulacje ustawowe jako niesprawiedliwe oraz zawnioskowano o przesłuchanie S. i S. K.. Kolegium odnosząc się do tych zarzutów stwierdziło, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość właściwy organ gminy pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Jednocześnie w myśl art. 37 ust. 3 ustawy roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, a przepis ów stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4. Przepisy ustawy w zakresie procedury dotyczącej postępowania w sprawach opłaty planistycznej odsyłają do ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym w odniesieniu do sposobu dokonywania wyceny. Organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. W aktach sprawy znajduje się, doręczone pełnomocnikowi strony, zawiadomienie z dnia 13 września 2006 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Na wniosek pełnomocnika strony w dniu 28 września 2006 r. przesłano żądaną kserokopię, a w dniu [...] grudnia 2006 r. wydano orzeczenie w sprawie. Wbrew zatem twierdzeniom strony brała ona czynny udział w postępowaniu i była informowana o jego przebiegu, a także miała okazję zapoznać się z operatem szacunkowym stanowiącym dowód w sprawie. Poza oceną Kolegium pozostaje kwestia niesprawiedliwości przepisów. Nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek o przesłuchanie właścicieli nieruchomości. Okoliczność wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu została wykazana w operacie szacunkowym, zaś zeznania właścicieli nie tylko przyczynią się do przewlekłości postępowania, ale nie wniosą nowych dowodów w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło następnie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium nie kwestionując co do zasady jego uzasadnienia. Dlatego też wobec uznania trafności rozważań Kolegium, powtórzono argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. w zakresie odpowiedzi na zarzuty wniesionego odwołania. Stwierdzono, że przeważająca ich część jest wynikiem wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie co do okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2005 r. Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany jest zastosować proceduralne przepisy Ordynacji podatkowej. Trafne jest zatem stanowisko Wójta Gminy W. W., który jako powód zastosowania tych przepisów odwołał się do powyższej decyzji. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw czynienia zarzutu organowi pierwszej instancji, że zastosował procedurę przewidzianą dla orzekania w sprawach podatkowych, a nie jak trafnie przyjął pierwotnie - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaistniały stan rzeczy jest wynikiem niejasności obowiązujących w tym względzie przepisów, czego dowodem jest niejednolite orzecznictwie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz sądów administracyjnych, które przytoczono. Według Kolegium w sprawie ustalenia renty planistycznej, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zastosowanie winny mieć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesione przez skarżącą wady proceduralne, nie wpłynęła na materialnoprawną prawidłowość wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. Przy pewnych odrębnościach obie procedury rządzą się tożsamymi zasadami ogólnymi oraz przepisami regulującymi postępowanie, zaś samo niepowołanie właściwych przepisów nie prowadzi do jakiegokolwiek uszczerbku w uprawnieniach procesowych strony. Również błędne wskazanie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji strony postępowania, jak i dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, które były przedmiotem nieskutecznego prostowania oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 K.p.a., może zostać wyeliminowane w orzeczeniu organu drugiej instancji. Kolegium następnie wskazało, że w związku z uchwaleniem w 2005 r. planu miejscowego działka nr [...] o powierzchni 0,7800 ha zmieniła swoje przeznaczenie. W latach 1993 - 2003 nieruchomość ta miała częściowo przeznaczenie rolne oraz jako tereny komunikacji drogowej. Po uchwaleniu planu nieruchomość znalazła się w obszarze terenów obiektów produkcyjno - usługowych (symbol PU) oraz terenów tras i urządzeń komunikacyjnych (symbol KD-WM i KD-L1). Bezsporny pozostaje fakt sprzedaży przez S. K. po dacie wejścia w życie planu miejscowego, tj. po dniu [...] maja 2005 r., aktem notarialnym z dnia 24 maja 2005 r. przedmiotowej nieruchomości. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. T. wynika, że różnica w wartości opisanej nieruchomości, będąca skutkiem uchwalenia planu miejscowego wynosi 760.440,00 zł. Przepis § 61 planu miejscowego ustala wysokość opłaty planistycznej na 20 % wzrostu wartości nieruchomości. Uwzględniając powyższe Kolegium uznało, że opłata planistyczna w rozpatrywanej sprawie została właściwie ustalona na kwotę 152.088,00 zł. S. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła o stwierdzenie nieważności lub uchylenie w całości powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenie prawa materialnego: art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1, 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że jest zobowiązana do uiszczenia opłaty planistycznej w orzeczonej wysokości oraz przepisów postepowania administracyjnego: art. 7 K.p.a. poprzez brak woli organu do ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego; art. 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstaw prawnych i nieodniesienie się do zarzutów skarżącej; art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego oraz prawidłowej jego oceny; art. 75 i art. 77 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na dowodach cząstkowych; art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 86 K.p.a. poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie strony skarżącej oraz świadka i wreszcie art. 107 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję zauważył, że fakt uprzedniego wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 odnosi ten skutek, że dokonywana obecnie ponowna kontrola dotyczy w szczególności czynności oraz decyzji podjętych po tej dacie. Co do zasady winna ona nastąpić z uwzględnieniem wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.), z tym zastrzeżeniem, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek mogą wywołać istotne zmiany stanu faktycznego. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że po wydaniu wyroku nie uległ zmianie ani stan faktyczny, ani prawny, a w świetle treści uzasadnienia tego wyroku za wiążącą należy uznać ocenę prawną dotyczącą wykładni i stosowania art. 40 § 2 i art. 10 K.p.a. oraz wynikające z tej oceny zalecenia co do dalszego postępowania. Zaprezentowano w nim nadto pogląd, że błędne zapisy w decyzji organu pierwszej instancji (błąd w nazwisku strony, nieprawidłowe wskazanie nazwiska osoby sporządzającej operat szacunkowy oraz stwierdzenie, że pismo zostało doręczone Krystynie Zabiegaj) nie powodują nieważności tej decyzji, nie mogą skutkować jej uchyleniem, zaś błędy tego rodzaju można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego. To ostatnie stwierdzenie jest jednocześnie zaleceniem co do dalszego postępowania. W pozostałej części uzasadnienie poprzednio wydanego wyroku nie zawiera treści mających charakter oceny prawnej czy też zaleceń, o których mowa w art. 153 P.p.s.a. Sąd uznał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy jedynie w części wykonał wiążące zalecenia co do dalszego toku postępowania. Jak to określono pozytywna ocena obejmuje sanowanie uchybień wynikających z doręczenie stronie, a nie jej pełnomocnikowi decyzji Wójta Gminy W. W. z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz eliminacji zawartych w uzasadnieniu tego aktu błędów odnoszących się do nazwiska strony, czy też oznaczenia osoby sporządzającej w sprawie operat szacunkowy. Negatywna ocena odnosi się natomiast do zaniechania w toku postępowania odwoławczego usunięcia błędu zawartego w osnowie powyższej decyzji co do jej adresata, którym pozostaje nadal nie biorąca udziału w sprawie S. K.. W tym właśnie zakresie decyzja organu pierwszej instancji nie została sprostowana, brak również wystąpienia w postępowaniu odwoławczym do Wójta Gminy W. W. o rozważenie podstaw do podjęcie takiej czynności. Sygnalizowanego przez skarżącą uchybienia nie wyeliminowano też w postępowaniu odwoławczym poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy (art. 138 §1 pkt 2 K.p.a.). Błędne oznaczenie adresata decyzji skutkuje naruszeniem prawa materialnego i procesowego, winno zostać usunięte najpóźniej w dacie rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Stwierdzenie takiej wady obliguje każdocześnie organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na wystąpienie podstawy nieważności decyzji z art. 156 §1 pkt 4 K.p.a., przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. albo uchybień innego rodzaju. Przykładem pierwszej sytuacji jest skierowanie decyzji do istniejącego podmiotu niebędącego stroną, drugiej - skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej zamiast spadkobierców. Wypadek trzeci zachodzi w niniejszej sprawie, w której właściwa osoba brała udział w postępowaniu, natomiast zniekształcono jej nazwisko w osnowie decyzji. Dalsze występowanie w sprawie takiej wady oznacza też niewykonanie obowiązków wynikających z art. 153 P.p.s.a. Naruszenie przez organ administracji publicznej tego przepisu w razie złożenia skargi jest wystarczającą podstawą do wydania wyroku uchylającego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a i c P.p.s.a. Dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powołane wyżej uchybienie nie jest jedynym. Postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia renty planistycznej zostało wszczęte z urzędu. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto ustalenia i ocenę prawną stanu faktycznego. Skoro powyższa decyzja została zaskarżona w terminie w drodze odwołania, rzeczą organu drugiej instancji było nie tylko dokonać kontroli prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego oraz zakwestionowanego orzeczenia, ale również ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę. Obowiązki te nie zostały jednak w niniejszej sprawie w pełni wykonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się prawidłowo do części zarzutów odwołania dotyczących naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a. Słusznie przyjęło Kolegium, że Wójt Gminy W. W. niewłaściwie stosował w niniejszej sprawie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, zamiast Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 520/04 - OSP 2005/7-8/91). Pomimo błędnego zastosowania w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej, wobec respektowania ogólnych zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy też regulacji dotyczących postępowania dowodowego oraz związanych z realizacją praw strony (poza niedoręczeniem pełnomocnikowi decyzji), nie zachodziły podstawy do uchylenia z tego powodu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zastrzeżenia budzi niewykonanie przez Kolegium obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie ustaleń poczynionych na podstawie operatu szacunkowego oraz jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Kwestia sporządzonego pierwotnie operatu szacunkowego oraz ustaleń dotyczących wyceny i wzrostu wartości nieruchomości była podnoszona przez skarżącą w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Kwestionowała ona ustalenia dotyczące wzrostu wartości nieruchomości w obu odwołaniach, a także piśmie uzupełniającym z dnia 3 grudnia 2008 r. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wypowiedziało się jedynie ogólnie co do przesłanek stosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomijając zarówno przepisy dotyczące zasad wyceny nieruchomości, jak i ocenę sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Nie wskazało nawet, który z dwóch sporządzonych w sprawie niniejszej przez ten sam podmiot dokumentów ma na uwadze, pomimo tego, że zawierają one odmienną wycenę przedmiotowej nieruchomości. W tym kontekście Sąd powołał się na wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 459/05 - Lex nr 206473 i wywiódł, że żadne argumenty nie przemawiają za tym, aby organy rozpoznające sprawę na podstawie tego dokumentu nie mogły samodzielnie ocenić jego wartości dowodowej i ewentualnie żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści. Zwrócił przy tym uwagę na wyłaniające się nieścisłości; na stronie drugiej mającej stanowić wyciąg z operatu w rubryce - opis nieruchomości, podaje się działkę nr 725/1 o wymiarach 185 m x 43 m pomimo tego, iż przedmiotem postępowania jest nieruchomość stanowiąca działkę nr [...]. W samym operacie na str. 8 pkt 2 wymiary szacowanej działki podaje się na 180 m x 43 m. Sąd wskazał również na inne sprzeczności pojawiające się w operacie z września 2006 r. co do faktycznego sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w dacie wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na stronie 8 pkt 2 podano bowiem, że działka jest wykorzystywana rolniczo pod uprawę zboża, poza zachodnią i północną częścią, która stanowi dojazd do nieruchomości sąsiednich. Taki opis nie koresponduje z załącznikami do operatu szacunkowego (fotografie oraz protokół z wizji), nie wynika z nich by jakikolwiek fragment nieruchomości stanowił drogę o parametrach wynikających z poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, tak w operatach szacunkowych, jak i w aktach administracyjnych brak dowodów posiadania przez mgr inż. J. T. uprawnień rzeczoznawcy majątkowego. Organ drugiej instancji nie przytoczył też treści oraz nie wyjaśnił zasad stosowania przepisów zawartych w dziale IV ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, które należało wskazać. Odstąpił tym samym organ odwoławczy od poczynienia własnych ustaleń w kwestii prawidłowości określenia opłaty, nie dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego, nie wyraził oceny prawnej. Wskazane wyżej uchybienia, zdaniem Sądu, mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wiążą się bezpośrednio z istnieniem podstaw do nałożenia na stronę obowiązku zapłat renty planistycznej, względnie jej wysokości. Nie jest zaś rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny z powodu naruszenia art. 28 K.p.a. oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., a nadto art. 153 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a., odstępując od dokonania dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której zmierzają pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola nastąpić dopiero może po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji zauważył jeszcze, że nie zasługują na uwzględnienie jako niemające wpływu na wynik sprawy te zarzuty skargi, które nawiązują do nierozważenia przez organ odwoławczy kwestii zgodności z ustawą § 14 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1587), albowiem nie należy do tego organu ocena, lecz stosowanie prawa. Sygnalizowana przez skarżącą kwestia mogłaby zostać wzięta pod uwagę w ramach sądowej kontroli ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego przepisy ustawowe. Powyższe należy uznać za zbędne tym bardziej, że przewidziana w uchwale Rady Gminy W. W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stawka opłaty, nie jest stawką zerową. Analogiczna uwaga dotyczy dopuszczalności oceny przez organ odwoławczy zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawowych. Wobec wystąpienia w sprawie niniejszej istotnych uchybień natury proceduralnej, przedwczesnym i zbędnym jest również odnoszenie się przez Sąd do sygnalizowanej w skardze w tym zakresie kwestii . Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie. W skardze kasacyjnej, z powołaniem się na podstawę z art. 174 pkt 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. przez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że istniały podstawy określone tym przepisem do uwzględnienia skargi wniesionej z powodu naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. 2) art. 153 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie związania poprzednio wydanym w tej sprawie orzeczeniem sądu. W oparciu o te zarzuty wnoszący skargę kasacyjną wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że błędnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ administracji nie wykonał wskazań zawartych w poprzednim orzeczeniu sądu. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 Sąd uznał, że kontrolowana decyzja jest nieprawidłowa z uwagi na uchybienia natury procesowej, a wskazania co do dalszego postępowania dotyczyły usunięcia naruszenia art. 10 K.p.a. i art. 40 § 2 K.p.a. Wskazania te, zdaniem kasatora, zostały w całości wykonane. W przekonaniu Sądu organ wykonał zalecenie jedynie w odniesieniu do braku zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, a nie odniósł się do zniekształcenia nazwiska adresata decyzji. Taki pogląd nie zasługuje na akceptację, gdyż w zaskarżonej decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy w sposób prawidłowy wskazano adresata decyzji. W zaleceniach wynikających z poprzedniego wyroku wskazano zaś, że "błędy tego rodzaju można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę nie dopuściło się innych naruszeń proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do obu operatów szacunkowych, podano że operat z 2005 r. nie może mieć mocy dowodowej z uwagi na jego sporządzenie poza postępowaniem, wskazano wreszcie na sposób obliczenia należnej opłaty z podaniem zastosowanych przepisów prawa. Wobec szczegółowego umotywowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przyjęcia ustaleń w nim zawartych za własne przez organ odwoławczy nietrafny jest pogląd Sądu, że ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym były niedokładne. Tym samym brak więc było podstaw do podjęcia decyzji o odmiennej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia w niniejszej sprawie przyczyn nieważności, określonych w § 2 powołanego przepisu, sprawę należało rozpoznać w granicach przytoczonej w skardze kasacyjnej podstawy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a., którego naruszenie zarzucił kasator Sądowi pierwszej instancji, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Na gruncie rozumienia i stosowania tego przepisu ukształtował się pogląd wskazujący na bezwzględny obowiązek zastosowania się zarówno przez organ administracji, jak i sąd do oceny prawnej i wypływających z niej wskazań co do dalszego postępowania, a wyrażona ocena prawna (osąd o prawnej wartości sprawy) ustaje w razie zmiany aktu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych sprawy i w razie wzruszenia orzeczenia sądowego, w których zawarta została ocena prawna. Istota zatem wyłaniającego się zagadnienia sprowadza się do oceny, czy organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek kasacyjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym orzeczeniu. W tym kontekście, w związku z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem, oceny wymaga również czy sąd w trakcie ponownej kontroli sądowej zastosował się do tej oceny prawnej właściwie odczytując wiążący go wyrażony we wcześniejszym orzeczeniu osąd. Przede wszystkim należy zauważyć, że zasadniczym motywem wydania poprzedniego wyroku uwzględniającego skargę było stwierdzenie przez Sąd, że na drodze administracyjnej doszło do naruszenia przez organy zasad wynikających z art. 10 § 1 i art. 40 § 2 K.p.a., a to naruszenie w ocenie Sądu mogło mieć wpływ i to istotny na końcowy wynik sprawy. W uzasadnieniu tamtego wyroku wskazano również, że "pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie" (zarzuty te odnosiły się do naruszenia szeregu norm proceduralnych oraz przepisu art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym tego poglądu Sąd nie uzasadnił z jednym tylko zastrzeżeniem. Mianowicie wskazał, że błędne zapisy w decyzji organu pierwszej instancji co do nazwiska strony, osoby sporządzającej operat szacunkowy i osoby, której doręczono tę decyzję "można wyeliminować w trybie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub też w toku postępowania odwoławczego". Wymienione trzy wadliwości obejmują po części oczywiste omyłki, mogące zostać sprostowane w trybie rektyfikacji decyzji oraz omyłkę istotną (błędne oznaczenie nazwiska osoby, na którą nałożono obowiązek zapłaty renty planistycznej) niepodlegajacą sprostowaniu w tym trybie. Skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie jest bowiem przesłanką nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.). Nie do odparcia jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ odwoławczy zaniechał wyeliminowania błędnego oznaczenia adresata decyzji organu pierwszej instancji, którym w dalszym ciągu jest S. K., osoba niebędąca stroną w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zaskarżoną bowiem do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. W. z dnia [...] grudnia 2006 r., którą zobowiązano S. K. do zapłaty renty planistycznej. Wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej nie stanowi usunięcia błędu w oznaczeniu adresata decyzji wpisanie do części wstępnej decyzji organu odwoławczego nazwiska "S. K.". Słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że wyeliminowanie tego błędu w toku postępowania odwoławczego mogło nastąpić zasadniczo przez wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, a w sytuacji gdyby organ odwoławczy dodatkowo uznał za niezbędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części – przez wydanie kasacyjnej decyzji z przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 K.p.a.). Zakładając nawet, czego niepodobna zaakceptować, że w ocenie organu skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie stanowi jedynie błąd pisarski nie zadbał nawet organ odwoławczy, by omyłka ta przed wydaniem zaskarżonej decyzji została skutecznie sprostowana przez organ pierwszej instancji. Rozważenia powyższe skłaniają więc do konkluzji, że prawidłowy jest pogląd Sądu pierwszej instancji, iż organ odwoławczy nie zastosował się w pełni do wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku sądu nie usuwając w toku postępowania odwoławczego błędnego oznaczenia osoby, do której skierowana została decyzja, co już stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z powodu naruszenia przepisu art. 153 P.p.s.a. Związanie wyrażonym w prawomocnym wyroku Sądu wskazaniami co do dalszego postępowania, będącymi następstwem oceny prawnej, nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ administracji winien ograniczyć się jedynie do realizacji wskazań poprzez usunięcie zasygnalizowanych uchybień (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt I FSK 7/06 – http: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z tym, na co już zwrócono uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu poprzedniego wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 880/07 zawarł stwierdzenie, że pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a tego stwierdzenia nie umotywował. W tym więc zakresie uzasadnienie tego wyroku nie odpowiada konstrukcji prawidłowego umotywowania orzeczenia sądu administracyjnego w rozumieniu art. 141 § 4 P.p.s.a. Uprawniało to tym samym Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy do wyrażenia stanowiska, że poprzedni wyrok w swym uzasadnieniu nie zawiera treści mającej charakter oceny prawnej, przede wszystkim zaś, by na tej podstawie organ odwoławczy zwolniony był z obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, a zatem rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Analiza obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego dostarcza argumentów za akceptacją stanowiska, że organ ten odniósł się do obu operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawców J. T. i A. R., wskazał, że pierwszy z nich stanowił podstawę do oceny, podał wreszcie sposób obliczenia ustalonej wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jednakże w skardze kasacyjnej czyniąc Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzut, iż brak było podstaw do uznania, że rozpoznaniu sprawy nie towarzyszyło należyte jej wyjaśnienie tak co do kompletności materiału dowodowego, jego oceny i uzasadnienia rozstrzygnięcia ograniczono się jedynie do postawienia w sposób ogólny zarzutu w tym zakresie. Autor skargi kasacyjnej odstąpił zaś od przeprowadzenia rzeczowej argumentacji na poparcie twierdzeń, że zasygnalizowane i precyzyjnie wyłuszczone w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku braki nie usprawiedliwiały uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym samym nie mógł odnieść zamierzonego celu zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Z kolei postawiony w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. bez powiązania go z normami materialnoprawnymi i całkowite odstąpienie od jego umotywowania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej czyni go z tego powodu bezpodstawnym. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.