II OSK 186/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 725/12 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 2012 r. nr DKR-4204-21d2/10/kc w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 538/12, oddalił skargę D. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 2012 r., nr DKR-4204-21d2/10/kc, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia 18 października 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił wysokość zobowiązania D. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 12 673 zł. Po rozpatrzeniu wniosku D. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 18 października 2011 r. W uzasadnieniu organ motywował, że D. K., prowadzący w 2006 r. działalność gospodarczą pod nazwą "..." D. K. w Gnieźnie, złożył Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dnia 7 czerwca 2006 r. zawiadomienie o działalności w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. nr 25, poz. 202), w którym oznajmił, że wziął na siebie obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Skarżący poinformował także, iż w zakresie tworzenia sieci współpracuje z P. S. R. P. Sp. z o.o. Przedstawił także wykaz adresów stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów wchodzących w skład sieci zbierania pojazdów organizowanej w jego imieniu przez PSRP Sp. z o.o. D. K. nie złożył jednak do GIOŚ rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci, wymaganego w art. 15 ustawy o recyklingu pojazdów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2010r., poinformował D. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. W toku postępowania organ uzyskał informację od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o 49 wpłatach opłaty 500 zł dokonanych przez stronę w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 27 maja 2011 r., tj. 2 wpłaty opłaty 500 zł dokonanej w 2008 r., 31 w 2010 r. oraz 16 w 2011 r. Biorąc pod uwagę fakt, iż Pan D. K. w 2006 r. wprowadził 29 pojazdów, w przypadku których nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów (nie wpłacił opłaty 500 zł) oraz nie zapewnił sieci zbierania pojazdów, tj. nie stworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie zawarł umów z żadnym przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu oraz nie wniósł opłaty za brak sieci, organ decyzją z dnia 18 października 2011 r., określił wysokość zobowiązania D. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 12 673 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organ powołał się na treść art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów w brzmieniu z 2006 r. Organ wywodził, że w związku z powołanym przepisem wprowadzający pojazd musi się wykazać - czy to poprzez samodzielne utworzenie stacji demontażu, czy też poprzez bezpośrednie podpisanie umów o utworzeniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, w tym również podpisanie takich umów za pomocą pełnomocnika - utworzeniem sieci zbierania pojazdów obejmującej terytorium kraju w sposób określony w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie organu D. K. nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, gdyż nie utworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów ani nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Organ stwierdził, że D. K. przedstawił jedynie oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci potwierdzające zawarcie umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. S. R. P. Sp. z o.o., która nie była w 2006 roku stacją demontażu - nie posiadała bowiem wówczas decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu. Strona nie posiadała więc w 2006 r. stosownych umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, które pozwoliłyby jej wywiązać się z obowiązku narzuconego przepisami ustawy o recyklingu pojazdów, dotyczącymi zapewnienia sieci. Organ podkreślił, że D. K. nie ustanowił również PSRP Sp. z o.o. swoim pełnomocnikiem, za pomocą którego możliwe byłoby podpisywanie w jego imieniu i na jego rzecz umów o utworzeniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, a więc spełnienie ustawowych wymogów odnośnie zapewnienia sieci. Zdaniem organu firma oferująca wprowadzającemu pojazd utworzoną przez siebie sieć może działać zgodnie z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów będąc przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu, mającym zawarte umowy z innymi stacjami demontażu o działanie w ich imieniu. Gdy nie jest prowadzącym stację demontażu może działać wyłącznie jako pełnomocnik stacji demontażu albo wprowadzającego pojazd. Jeżeli występuje w innym charakterze - umowy z nią zawarte nie spełniają wymogu określonego w art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów i nie stanowią podstawy do uznania, że wprowadzający wypełnił obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ustosunkowując się do podnoszonej przez D. K. kwestii braku odpowiedzi GIOŚ na pisemną informację strony, iż korzysta ona z usług PSRP Sp. z o.o. oraz opierającego się na tym przekonania D. K., że prawidłowo wypełnia on obowiązki spoczywające nań na mocy ustawy o recyklingu pojazdów - organ wyjaśnił, iż pismem z dnia 12 lipca 2006 r., skierował do D. K. szczegółowe wyjaśnienia odnośnie stosowania art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. K. zarzucając: - naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepraworządny pomijając słuszny interes skarżącego oraz nie wyczerpujący, albowiem 7 czerwca 2006 r. skarżący zawiadomił organ o zawarciu umowy z P. S. R. P. Sp. z o.o. w Legionowie w celu samodzielnego zapewnienia sieci zbierania pojazdów oraz o jej treści, zaś organ, pomimo że dysponował wiedzą, że w 2006 r. nie było możliwości stworzenia sieci zbierania pojazdów spełniających wymogi ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż na terenie kraju istniały jeszcze miejsca, gdzie nie było odpowiedniego zagęszczenia stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie poinformował o tym skarżącego, zaś skarżący nie posiadał takiej wiedzy przez cały okres współpracy z PSRP Sp. z o.o., art. 8, art. 9 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kwestia stosowania przepisów ustawy o recyklingu została skarżącemu wyjaśniona w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r., jeżeli pismo to zawierało wyłącznie cytat z art. 11 ww. ustawy oraz prośbę o podanie adresów stacji demontażu bez słów komentarza czy stosownych wyjaśnień na temat stosowania ww. przepisów, zaś samo zacytowanie przepisów prawa nie stanowi prawidłowego wykonania obowiązków z art. 9 k.p.a., świadcząc również o nietrafnej ocenie zachowania skarżącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy, - naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarcie przez D. K. umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie nie stanowiło wypełnienia przez niego obowiązku zawartego w ww. przepisie, jeżeli, w świetle zawartych umów, ww. spółka gwarantowała skarżącemu, że zapewnia sieć zbierania pojazdów zgodnie z ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu zapewnienia ustawowych obowiązków wprowadzającego pojazd oraz jeżeli brzmienie i cel art. 11 ust. 2 ww. ustawy nie wykluczają możności zapewnienia sieci poprzez zawarcie umów ze stacjami demontażu za pośrednictwem stacji zbierania pojazdów. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały w sposób szczegółowo uzasadnione. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dniu 18 października 2011 r. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed sądom I instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd Wojewódzki badając legalność zaskarżonego decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 2012r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niezasadną. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202) w brzmieniu obowiązującym w 2006r. Przepis ten stanowił, że wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, zwaną dalej "siecią", obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1. 2. Wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. W ocenie Sądu zasadnie organ przyjął, że w pierwszej kolejności ustawodawca nałożył na podmioty wprowadzające pojazd zapewnienie sieci zbierania pojazdów poprzez obowiązek samodzielnego utworzenia stacji demontażu pojazdów, w drugiej kolejności dopuścił alternatywnie możliwość zadośćuczynienia temu obowiązkowi poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie tworzył własnej sieci stacji demontażu pojazdów lecz skorzystał z drugiej zakreślonej w powołanym przepisie możliwości. Przy czym D. K. umowy te zawarł z P. S. R. P. Spółką z.o.o., która, co nie było kwestionowane w sprawie nie prowadziła stacji demontażu pojazdów. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zapis ustępu 2 art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów nie budzi wątpliwości co do swej treści i zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanta nie wymaga dokonywanie jego wykładni. Z brzmienia tego przepisu wynika jasno, że obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów mógł być spełniony jedynie poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu. Ustawowy zapis w sposób czytelny i jasny wkluczał możliwość zawierania takich umów z podmiotami, które warunku tego nie spełniały. Na marginesie Sąd dodał, że zarówno wykładnia literalna, gramatyczna jak i celowościowa nie pozwalają na inną ocenę art. 11 ust. 2 ustawy recyklingu pojazdów. Jedynie bowiem zawarcie umowy z podmiotem prowadzącym taką działalność dawało możliwość zabezpieczenia celu w jakim powyższa ustawa została wprowadzona. Skoro z P.S. R. P. Spółka z.o.o nie prowadziła stacji demontażu, to zasadnie organ przyjął, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim ustawowego obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Zasadnie organ przyjął, że warunek ten mógłby być spełniony, gdyby Spółka ta była pełnomocnikiem skarżącego i w jego imieniu zawierała umowy ze stacjami demontażu. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Umowy ze stacjami demontażu nie były zawierane w imieniu skarżącego, lecz w imieniu Spółki. Przekonanie D. K., że dopełnił on obowiązku z ustawy o recyklingu, skoro zgodnie z wymogami art. 32 ust. 2 tej ustawy PSRP Spółka z.o.o. miała obowiązek przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia dołączyć umowy dotyczące przyjmowania pojazdów przez stacje demontażu nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma to bowiem wpływu na treść kategorycznego brzmienia art. 11 ust. 2, który zezwala na zawieranie takich umów jedynie ze stacjami demontażu pojazdów. Sąd Wojewódzki oddalił wniosek dowodowy skarżącego dotyczący zwrócenia się do P. S. R. P. Spółki z.o.o. z siedzibą w Legionowie o wyjaśnienia na temat umów zawieranych z "..." D. K. w 2006 r. w przedmiocie zapewnienia sieci zbierania pojazdów oraz na temat oświadczeń wydawanych przez Spółkę, uprawniających według jej zapewnień do zwolnienia wprowadzającego pojazd z opłaty za brak sieci. Prowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd Wojewódzki jest bowiem od zasady, że organ administracji rozstrzygający w sprawie obowiązany jest zgodnie z przepisami k.p.a. zebrać cały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Przesłankami prowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd jest konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz niespowodowanie przez prowadzenie postępowania dowodowego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości podlegające wyjaśnieniu. Nie kwestionowanym w sprawie było, że PSRP Spółka z.o.o. nie była podmiotem prowadzącym w 2006 r. stację demontażu pojazdu. Zapewnienia zaś tej Spółki, iż zawarcie z nią umowy zapewnia wykonanie zobowiązań nałożonych ustawą z dnia 20 stycznia 2006 r. o recyklingu pojazdów nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto przeprowadzanie postępowania dowodowego spowodowałoby nadmierne i nieuzasadnione przedłużenie postępowania w sprawie. Na marginesie Sąd wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2009 r. (IV SA/WA 1295/09) nie odnosi się do identycznej sytuacji prawnej. Orzeczenie to nie jest prawomocne, a ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany tym wyrokiem. W ocenie Sądu orzekającego dopuszczalne byłoby zawarcie umowy w sposób "kaskadowy", ale podmiotem z którym zawierana jest taka umowa zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 byłby przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który ma zawarte umowy z innymi podmiotami prowadzącymi działalność tego rodzaju. Powyższe uczyniło niezasadnym zarzut naruszenia przez organ art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów, W ocenie Sądu Wojewódzkiego także zarzut naruszenia art. 7 i 9 k.p.a. poprzez niedoinformowanie skarżącego, że w 2006 r. nie było możliwości stworzenia sieci zbierania pojazdów, a informacja zawarta w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r. nie spełnia wymogów z art. 9, co stanowi jednocześnie naruszenia art. 8 i 80 k.p.a. nie jest zasadny. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 9 k.p.a. organ ma obowiązek informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek informowania ciąży więc na organie jedynie w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne. W 2006 r. postępowanie administracyjne nie toczyło się, organ nie miał więc obowiązku stosowania się do zasad zakreślonych powyższym przepisem. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego wniósł D. K., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono: a) naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarcie przez D. K. umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie nie stanowiło wypełnienia przez niego obowiązku zawartego w ww. przepisie, jeżeli, w świetle zawartych umów, ww. spółka gwarantowała skarżącemu, że zapewnia sieć zbierania pojazdów zgodnie z ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz jeżeli strony ww. umów zgodnie oświadczały, że P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowe działa na zlecenie wprowadzającego pojazd w zakresie wszelkich spraw związanych z realizacją ustawowych obowiązków wprowadzającego pojazd, tj. zapewnienia sieci zbierania pojazdów zgodnie z ustawą recyklingową, co oznaczało umocowanie P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą z Legionowe do zawierania czynności prawnych w imieniu skarżącego właśnie w ww. zakresie, a tym samym wypełnienie obowiązku w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy recyklingowej; b) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy, w tym dokumentów umów zawieranych przez skarżącego z P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie w szczególności w zakresie znaczenia klauzuli zawartej na umowach, że P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie działa na zlecenie wprowadzającego pojazd, jeżeli powyższe mogło doprowadzić do przyjęcia, że skarżący działał zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy recyklingowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 w zw. z art. 232 zd. 1 i art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy wskutek oddalenia wniosku dowodowego skarżącego o zwrócenie się do P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie o wyjaśnienia na temat umów zawieranych z "..." D. K. w 2006 r., albowiem informacje te mogły przyczynić się do wyjaśnienia istoty umów zawieranych ze skarżącym, w szczególności w zakresie celu umowy i zgodnego zamiaru stron ocenianego przez pryzmat art. 11 ust. 1 i 2 ustawy recyklingowej. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany był granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Zarzuty naruszeń prawa procesowego nie okazały się zasadne. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i związany z tym zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że powyższe zarzuty nie zostały sformułowane w sposób wymagany przez art. 174 w zw. z art. 176 p.p.s.a. Przepisy te stawiają skardze kasacyjnej sporządzanej przez profesjonalnego pełnomocnika wymagania następujące. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Tymczasem zarzuty oznaczone literami a-c poprzedzono wprawdzie przywołaniem art. 174, lecz jako podstawę wskazano łącznie pkt 1 i 2 tego przepisu, chociaż jak powiedziano wyżej obejmują one zupełnie odmienne podstawy kasacyjne. W dodatku stawiając zarzuty naruszeń przepisów p.p.s.a., a więc zarzuty natury procesowej wskazano jako formę w przypadku naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. - niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a zatem formę, którą wskazano w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. właściwą dla naruszenia przepisu prawa materialnego, a nie procesowego. Ponadto obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza zaś prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutów naruszenia prawa procesowego postawionych w skardze, nie można uznać za usprawiedliwione, ponieważ nie jest wystarczające samo stwierdzenie w skardze kasacyjnej, iż naruszenia proceduralne miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Wojewódzki, bez wykazania istotności tego wpływu. Niezależnie od powyższego nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przyjętej przez organ. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, jeżeli skarżący wskaże konkretne zdarzenia, których sąd nie uwzględnił oraz wpływ tych zdarzeń na wynik sprawy. Tymczasem Sąd Wojewódzki akceptując stan faktyczny ustalony przez organ, wbrew twierdzeniom skargi zbadał całokształt sprawy i oceniając dokumenty załączonych do akt umów (potwierdzeń) potwierdził pogląd organu zawarty w decyzji, że klauzula, iż P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie działa na zlecenie wprowadzającego pojazd, pozostaje bez znaczenia dla oceny obowiązków skarżącego. Sąd Wojewódzki nie naruszył też art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 w zw. z art. 232 zd. 1 i art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy wskutek oddalenia wniosku dowodowego skarżącego o zwrócenie się do P.S.R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie o wyjaśnienia na temat umów zawieranych przez skarżącego z P. S. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie. Sąd w uzasadnieniu dostatecznie wyjaśnił powody oddalenia wniosku ponieważ nie zachodziły istotne wątpliwości podlegające wyjaśnieniu. Wymieniona Spółka nie była podmiotem prowadzącym w 2006 r. stację demontażu pojazdu, a zapewnienia tej Spółki, iż zawarcie z nią umowy zapewnia wykonanie zobowiązań nałożonych ustawą z dnia 20 stycznia 2006 r. o recyklingu pojazdów nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym niżej. Nie okazała się bowiem usprawiedliwiona podstawa zarzutu naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarcie przez D. K. umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. S. R.P. Sp. z o.o. z siedzibą w Legionowie nie stanowiło wypełnienia przez niego obowiązku zawartego w ww. przepisie. Jak zasadnie zauważył Sąd Wojewódzki z treści wymienionego wyżej przepisu wynika, że obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów mógł być spełniony jedynie poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu. Nie ma zaś w żadnym przepisie omawianej ustawy (poza wskazaną tam możliwością zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu) podstawy prawnej "zastąpienia się" przez osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa przez cywilnoprawną umowę zlecenia innemu podmiotowi wykonania obowiązku stworzenia sieci. Nie było zatem żadnego powodu do przyjęcia, iż wypełnienie obowiązku nałożonego przez przepis prawa publicznego mogło być zrealizowane przez podmiot zobowiązany w inny sposób, niż wynika to z dyspozycji wymienionego przepisu. Nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, ponieważ przyjęte przez Sąd Wojewódzki rozumienie tego przepisu, w zakresie zarzuconym w skardze kasacyjnej, było prawidłowe. Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.