II OSK 2018/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant Anna Sidorowska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 348/08 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Po uzyskaniu przez organy Policji informacji o zatrzymaniu skarżącego na gorącym uczynku przyjęcia korzyści majątkowej w dniu 20 marca 2007 r. i zabezpieczeniu u niego w trakcie przeszukania posiadanej broni, wszczęto z urzędu postępowania administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. Skarżącemu został postawiony zarzut, że będąc funkcjonariuszem publicznym (prokuratorem Prokuratury Okręgowej W. w W.), w związku z pełnioną funkcją publiczną przyjął korzyść majątkową w znacznej wartości za podjęcie działań stanowiących naruszenie prawa, a także za ułatwienie przestępcy wcześniejszego wyjścia na wolność poprzez uzyskanie w zamian za korzyść majątkową przychylności innego funkcjonariusza publicznego. Komendant Stołeczny Policji w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2007 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Zdaniem organu skarżący należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Prawo posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym. Osoby posiadające pozwolenie na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego. Od osób posiadających pozwolenie na broń, oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się w szczególności poszanowaniem porządku prawnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, jakkolwiek o czyn spoza przykładowego katalogu przestępstw wskazanych w art. 15 ust, 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to rodzaj przestępstwa godzącego w działalność instytucji państwowych, a także opisane okoliczności, w których doszło do popełnienia tego przestępstwa stwarzają uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący jest prokuratorem, a więc funkcjonariuszem państwowym, do którego obowiązków należy, w szczególności ściganie przestępców. Tymczasem został on ujęty na gorącym uczynku przyjęcia korzyści majątkowej znacznej wartości za podjęcie działań stanowiących naruszenie prawa - za ułatwienie przestępcy wcześniejszego wyjścia na wolność. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, podzielił stanowisko organów, iż wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przykładowo wymienia prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Charakter czynu, o którego popełnienie skarżący jest oskarżony, okoliczności zdarzenia dawały organowi podstawę do zaliczenie go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Fakt prowadzenia wobec skarżącego postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k. pozwala zaliczyć skarżącego do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia te dawały podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, 7, 8, 77, 97 § 1 pkt 4 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego okoliczność, że toczy się wobec niego postępowanie karne nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje co do niego uzasadniona obawa użycia broni i amunicji w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sytuacji, gdy postępowanie karne nie dotyczy popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, organ powinien dokonać prawidłowej oceny, czy zachowanie zainteresowanego daje uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż dalsze posiadanie przez niego pozwolenia na broń spowoduje zagrożenia takich dóbr prawnie chronionych jak życie, zdrowie lub minie. Nie w każdym przypadku popełnienie przestępstwa bądź wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń powinno skutkować cofnięciem takiego pozwolenia. Skarżący w środowisku zawodowym, jak i prywatnym posiada opinię człowieka spokojnego, życzliwego i zdyscyplinowanego. Jego postawa nie uzasadnia, więc obawy, że może użyć broni w innych okolicznościach niż te, do których jest przeznaczona. Skarżący nigdy nie wchodził w konflikt z prawem, nigdy też nie użył broni, ani nie groził jej użyciem przeciwko komukolwiek. Skarżący przytaczając takie podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Pierwszy zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, że Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko organów administracji bezpodstawnie przyjął, że zachodzi okoliczność budząca uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzut ten jest bezzasadny, bowiem wyrażona w zaskarżonym wyroku ocena, iż organ słusznie uznały, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest prawidłowa i nie narusza przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny, przy czym skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadnia obawa, iż sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w tej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Takie stanowisko zostało zaprezentowane w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA 2010/1/5). Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6. Bezsporny w sprawie jest fakt prowadzenia wobec skarżącego, będącego prokuratorem Prokuratury Okręgowej W. w W., postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k (przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej). Słusznie zatem, w ramach tych okoliczności, organy uznały, iż spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jakkolwiek przestępstwo określone w art. 228 k.k. nie mieści się w katalogu przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to nie oznacza, że wszczęcie postępowania karnego o popełnienie tego przestępstwa nie może stanowić podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Rodzaj tego przestępstwa oraz okoliczności jego popełnienia dają wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż istnieje niebezpieczeństwo użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W okolicznościach tej sprawy prawidłowa jest zatem ocena dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto, wbrew zarzutom skarżącego, do stwierdzenia, iż istnieje niebezpieczeństwo użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wystarczające jest samo wszczęcie postępowania karnego, co jasno wynika z brzmienia przepisów ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie było podstaw do zawieszenia postępowania, stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Nie można również podzielić zarzutu skarżącego, iż w toku postępowania administracyjnego zostały naruszone art. 6, 7, 8, 77 i 107 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenia stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało należycie przeprowadzone, co prowadziło do prawidłowego ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezsporne są bowiem okoliczności popełnienie przestępstwa, jego rodzaj oraz zarzuty przestawione skarżącemu. Wbrew twierdzeniom skarżącego w okolicznościach tej sprawy nie miała zasadniczego znaczenia opinia jaką posiada on w miejscu zamieszkania, czy miejscu pracy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.