II OSK 2027/10

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2010-12-01

Skład orzekający: Wiesław Kisiel, Małgorzata Dałkowska-Szary, Wiesław Morys

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Naczelny Sąd Administracyjny powinien umorzyć postępowanie kasacyjne w sprawie dotyczącej bezczynności organu w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony w trakcie postępowania?
Ratio decidendi
Postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie bezczynności organu w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego staje się bezprzedmiotowe, jeżeli plan ten zostanie uchwalony w toku postępowania. W takiej sytuacji sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 PPSA, powinien umorzyć postępowanie, ponieważ uchwalenie planu uniemożliwia osiągnięcie celu postępowania lub czyni kontrolę sądu zbędną.
Stan faktyczny
M. M. złożyła skargę na bezczynność Rady Miasta Rabka-Zdrój w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał Wojewodzie Małopolskiemu sporządzenie tego planu. Rada Miasta Rabka-Zdrój oraz Wojewoda Małopolski wnieśli skargi kasacyjne od wyroku WSA. W trakcie postępowania przed NSA, Rada Miasta Rabka-Zdrój uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie kasacyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ Sędzia NSA del. Wiesław Morys Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta R. oraz ze skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 9/10 w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Rady Miasta R. postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 9/10, po rozpoznaniu skargi M. M. na bezczynność Rady Miasta Rabka-Zdrój, nakazał Wojewodzie Małopolskiemu sporządzenie i przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym( t. j. Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) M. M. w skardze na bezczynność Rady Miasta Rabka-Zdrój podniosła, że organ ten nie uchwalił miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój w ustawowym terminie wskazanym przez art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm). Wskazała, że wystąpiła do Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez nią inwestycji. Postanowieniem z dnia (...) marca 2009 r. Burmistrz Miasta zawiesił postępowanie z urzędu wskazując, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze, dla którego istnieje ustawowy obowiązek uchwalenia m.p.z.p. Skarżąca stwierdziła, że w wyniku niezgodnej z prawem bezczynności Rady Miasta Rabka-Zdrój, nie może w sposób prawem przewidziany korzystać w pełni z uprawnień właścicielskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że M. M. ma legitymację skargową w niniejszej sprawie, spełnia bowiem przesłanki z art. 101 ust. 1 u.s.g., a Rada Miasta Rabka-Zdrój pozostaje w bezczynności z uchwaleniem m.p.z.p., czym wypełnia przesłankę z art. 101a ust. 1 u.s.g. W konsekwencji powołanym wyrokiem Sąd ten uwzględnił skargę i nakazał Wojewodzie Małopolskiemu sporządzenie i przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój na podstawie art. 101a ust. 2 u.s.g. Rada Miasta Rabka-Zdrój w skardze kasacyjnej zarzuciła powyższemu wyrokowi: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 25 § 1 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przy zastosowaniu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 31 u.s.g. poprzez nie odrzucenie skargi skarżącej M. M., co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przy zastosowaniu z art. 101 a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez nie odrzucenie skargi skarżącej M. M., pomimo że nie wskazano w wezwaniu skarżącej z dnia 7 października 2009 roku sposobu usunięcia naruszenia prawa, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nie odrzucenie skargi skarżącej M. M., pomimo że skarga nie zwierała określenia naruszenia interesu prawnego, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: - art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej przy zastosowaniu art. 101 a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez nakazanie Wojewodzie Małopolskiemu sporządzenie i przyjęcie m.p.z.p. dla obszaru Gminy Uzdrowiskowej Rabka-Zdrój, gdy tymczasem właściwym było sporządzenie i przyjęcie m.p.z.p. dla obszaru miasta Rabka-Zdrój, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; - art. 101 a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że poprzez nieuchwalenie przez Radę Miasta Rabka-Zdrój m.p.z.p. w terminie, o którym mowa w art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej, został naruszony interes prawny skarżącej, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; - art. 101 a ust. 2 u.s.g. poprzez przyjęcie, że możliwe jest na podstawie tego przepisu nałożenie na Wojewodę Małopolskiego obowiązku sporządzenia i przyjęcia m.p.z.p. dla obszaru Gminy Uzdrowiskowej Rabka-Zdrój, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - art. 101 a ust. 1 poprzez przyjęcie, że Rada Miasta Rabka-Zdrój pozostawała w bezczynności, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; - art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej poprzez błędną wykładnię i nie przyjęcie, że przepis ten ma charakter instrukcyjny, co wypełnia hipotezę art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Mają na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skargę kasacyjną od powołanego na wstępie wyroku WSA w Krakowie wniósł również Wojewoda Małopolski. W ww. skardze kasacyjnej zarzucono temu wyrokowi: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej polegające na jego błędnej wykładni, a przez to również niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że przepis ten w zestawieniu z art. 101 a u.s.g. dopuszcza wymuszenie realizacji obowiązku sporządzenia planu miejscowego poprzez przerzucenie tego obowiązku na organ nadzoru, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 101 a ust. 2 u.s.g., poprzez rozpoznanie skargi na bezczynność uchwałodawczą organu gminy w zakresie aktu prawa miejscowego, a także przyjęciu, że przepis art. 101 a ust. 2 u.s.g. daje podstawy do przejęcia przez organ nadzoru kompetencji prawotwórczych gminy, 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 101 a ust. 2 u.s.g., poprzez nie wyrzeczenie w sentencji wyroku, iż nakazuje Wojewodzie Małopolskiemu sporządzenie i przyjęcie m.p.z.p. dla obszaru Gminy Uzdrowiskowej Rabka-Zdrój na koszt i ryzyko Gminy, do czego zobowiązuje wskazany art. 101 a ust. 2 u.s.g. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Małopolski wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia żadnego z powyższych żądań - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Krakowie, oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 1 grudnia 2010 r. pełnomocnik Rady Miasta Rabka-Zdrój przedłożył Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 5 lipca 2010 r. nr 338, zawierający pod pozycją 2347 uchwałę Rady Miasta Rabka Zdrój z 31 maja 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka Zdrój. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przedmiotem niniejszej sprawy ze skargi M. M. była bezczynność Rady Miasta Rabka Zdrój w uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój w ustawowym terminie. W związku z faktem uchwalenia przez Radę Miasta Rabka-Zdrój w dniu 31 maja 2010 r. (uchwała nr LVII/390/10) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka Zdrój (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2010 r. Nr 338, poz. 2347), który wszedł w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, postępowanie, którego przedmiotem jest bezczynność Rady Miasta Rabka-Zdrój polegająca na nieuchwaleniu tegoż m.p.z.p. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ( por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 ). Umorzenie postępowania przed sądem następuje bowiem, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności, ewentualnie zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności, staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło