II OSK 2267/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 157/13 w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 157/13, oddalił skargę W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Naczelnik Miasta D. decyzją z dnia [...] października 1988 r., znak: [...] , nakazał J.W. rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego, tj. piętra nad wjazdem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. w dniu 25 lipca 2012 r. upomniał W.P., na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.; dalej jako: u.p.e.a.) stwierdzając, że mimo upływu terminu nie został wykonany obowiązek wynikający z decyzji z dnia 17 października 1988 r. nakazującej rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [...], skierowanej do [...]. Organ wskazał, że obowiązek rozbiórki stał się wymagalny z dniem [...] kwietnia 1990 r. Upomnienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 7 sierpnia 2012 r. Organ w związku z niewykonaniem powyższego obowiązku wystawił w dniu 14 sierpnia 2012 r. tytuł wykonawczy Nr [...], nakazujący dokonanie rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem. Skarżąca odebrała powyższe pismo w dniu 29 sierpnia 2012 r. W.P. pismem z dnia 5 września 2012 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie ww. tytułu egzekucyjnego postępowania egzekucyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. w wydanym postanowieniu w dniu 14 września 2012 r. uznał za bezzasadne wniesione przez skarżącą zarzuty odnośnie: a) błędu co do osoby zobowiązanego wskazanej w tytule wykonawczym jako W.P. (art. 33 pkt 4 p.e.a.); b) niewykonalności obowiązku rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem po granicy działki (art. 33 pkt 5 p.e.a.); c) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 p.e.a. (art. 33 pkt 7 p.e.a.); d) niespełnienia wymogów określonych w art. 27 p.e.a. (art. 33 pkt 10 p.e.a.) oraz odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu postanowienie organ wyjaśnił, że przejście obowiązku nastąpiło z uwagi na przejście praw do nieruchomości na rzecz W.P., tym samym jest ona zobowiązana do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Naczelnika Miasta D. z dnia 17 października 1988 r. W odniesieniu do zarzutu niewykonalności obowiązku, organ wyjaśnił, że niewykonalność o charakterze faktycznym winna dotyczyć niezależnych od zobowiązanego, trwałych przyczyn z braku możliwości wykonania obowiązku, gdy nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. W niniejszej sprawie wykonanie rozbiórki nie może spowodować naruszenia konstrukcji pozostałej części budynku i pod względem technicznym jest możliwa do wykonania. Odnośnie argumentacji skarżącej co do braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. organ wyjaśnił, że doręczenie upomnienia nastąpiło w dniu 7 sierpnia 2012 r., natomiast tytuł wykonawczy w dniu 29 sierpnia 2012 r. Okres pomiędzy tymi zdarzeniami wyniósł 22 dni, co wypełnia dyspozycję zawartą w art. 15 § 1 p.e.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia W.P., postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Na powyższe postanowienie W.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się uchylenia postanowień obu instancji w całości, umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącą postępowania dowodowego w zakresie oceny możliwości wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym bez szkody dla budynków postawionych zgodnie z prawem, podtrzymując zarzuty podnoszone w postępowaniach administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie ostateczną stała się decyzja Naczelnika Miasta D. z dnia 17 października 1988 r., nakazująca J.W. rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego, tj. piętra nad wjazdem. Bezsporne jest, że J.W. nie wykonał obowiązku określonego ww. decyzji. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że obecnie skarżąca jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości. Sąd podkreślił, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że obowiązek rozbiórki budynku nie jest związany z osobą inwestora, ale także z właścicielem budynku. Organy prawidłowo ustaliły osobę zobowiązaną do rozbiórki nadbudowy. Zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego, w ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Organy obu instancji, wobec niewykonania obowiązku rozbiórki wynikającego ww. decyzji Naczelnika Miasta D., prawidłowo postąpiły podejmując czynności zmierzające do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., na Powiatowym Inspektorze Nadzoru Budowlanego w R., będącym wierzycielem w rozumieniu ustawy, spoczywał obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Sąd wyjaśnił, że egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 u.p.e.a.). Celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wystosował upomnienie, doręczone skarżącej w dniu 7 sierpnia 2012 r. Jednak skarżąca nie wykonała dobrowolnie obowiązku. W tej sytuacji istniały podstawy do wszczęcia w stosunku do skarżącej egzekucji. Sąd nadto wyjaśnił, iż w przypadku, gdy wierzycielem jest jednocześnie organ egzekucyjny wszczęcie egzekucji następuje z urzędu stosownie do art. 26 § 4 u.p.e.a., na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ egzekucyjny. Konieczne elementy tytułu wskazuje natomiast art. 27 u.p.e.a. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Dotyczy to także przypadku gdy egzekucję wszczyna się z urzędu. Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie czy obowiązek, którego dotyczy tytuł, podlega egzekucji administracyjnej, a także czy tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 ustawy. Fakt dopuszczalności egzekucji administracyjnej i prawidłowości dokumentów potrzebnych do jej wszczęcia stwierdza się w tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 10) przez umieszczenie w nim klauzuli organu egzekucyjnego. W tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 2) wskazuje się między innymi zobowiązanego. Sąd stwierdził, że wystawiony przez organ pierwszej instancji w dniu 14 sierpnia 2012 r., tytuł wykonawczy, w którym skarżąca została wskazana jako podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku określonego w decyzji Naczelnika Miasta D. z dnia 17 października 1988 r., odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 u.p.e.a. Poprzedzony został upomnieniem, zaś sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej i jest wykonalny, w związku z czym wszczęcie egzekucji nastąpiło sposób prawidłowy. Za pozbawione uzasadnionych podstaw Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi, a szczególności dotyczący nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w celu oceny możliwości wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a., obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca natomiast nie przedstawiła, żadnych dowodów mogących potwierdzić tę okoliczność. Z podanych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniosła W. P., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 1.naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów nakazujących zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz nakazujących podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w rezultacie oddalenie skargi, która opierała się na słusznych podstawach; 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez nierzetelne przedstawienie stanu sprawy, przyjęcie stanu faktycznego bez rozważenia czy organ administracji rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz pominięcie niektórych okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i w rezultacie nie zweryfikowanie czy istnieją podstawy faktyczne i prawne skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W motywach skargi wskazano, iż w przedmiotowej sprawie organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia w kwestii wykonalności obowiązku nie odnosząc się do konkretnego stanu faktycznego i nie podejmując czynności mających ustalić czy faktycznie obowiązek dokonania rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego jest wykonalny. Nie został uwzględniony wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w kwestii wpływu rozbiórki dobudowanej części budynku na jego pozostałą część. Organ nie zebrał materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. Fakt ten Sąd powinien wziąć pod uwagę i uwzględnić skargę, uchylając zaskarżone postanowienie ze względu na naruszenie przepisów postępowania, gdyż mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie odniósł się wyczerpująco do zarzutów skarżącej dotyczących niespełnienia przez treść tytułu wykonawczego wymogów art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. braku jednoznacznego określenia przewidzianego do zastosowania środka egzekucyjnego oraz pominięcia podstawy wskazanej w art. 33 pkt 2 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego nie są trafne. Skarga kasacyjna oparta została jedynie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie opierając na skargę kasacyjną na tej podstawie ma obowiązek nie tylko wskazania przepisów postępowania, które naruszył, jego zdaniem, Sąd pierwszej instancji, lecz również wykazać, uzasadniając naruszenie przepisów postępowania, że naruszenie to mogło mieć wpływ i to istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, że wskazane przez niego przepisy postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia ( vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna ( vide: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387; wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 98/12, CBOSA). Powyższych przesłanek autor skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w żaden sposób nie wykazał. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że stawiany Sądowi pierwszej instancji zarzut art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest całkowicie bezzasadny. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut naruszenia art.151 p.p.s.a, nie znajduje usprawiedliwienia. Przepis ten zawiera normę nakazującą, w razie nieuwzględnienia skargi, jej oddalenie. Oddalenie skargi oznacza to, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdza żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz, że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, które uzasadniałoby uchylenie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, stąd też zachodziła podstawa do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., i art. 18 u.p.e.a., który stanowi próbę podważenia przyjętego przez organy obu instancji stanu faktycznego w zakresie dotyczącym uznania wykonalności obowiązku dokonania rozbiórki nałożonego decyzją Naczelnika Miasta D. z dnia 17 października 1988 r. Zarzut ten w istocie sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, że wykonanie rozbiórki dobudowanego piętra nad wjazdem po granicy działki nie spowoduje naruszenia konstrukcji pozostałej części budynku i pod względem technicznym jest ona możliwa do wykonania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji ( por. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 1984 r., sygn. akt I SA 804/84, ONSA 1984/2/123; z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05; z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1365/07; z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 75/13, dostępne w CBOSA). Mając na względzie przytoczony pogląd orzecznictwa, który w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, stwierdzić, że argumentacja zawarta w motywach skargi, wskazująca na niewyjaśnienie zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. kwestii niewykonalności obowiązku rozbiórki przez brak powołania przez organy biegłego nie jest trafna. Ciężar dowodu do wykazania, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a. obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. To strona wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 5 u.p.e.a. winna wykazać, że taka niewykonalność faktycznie istnieje. Natomiast rzeczą organów egzekucyjnych, a następnie Sądu, jest ocena, czy faktycznie okoliczności podnoszone przez stronę powodują obiektywną niewykonalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z powyższych względów za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania czyli uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna tego wyroku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. z. 3, poz. 39, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn., akt I GSK 78/12, opubl. Lex nr 1336227). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest natomiast usprawiedliwioną podstawą dla czynienia skarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 412/12, Lex nr 1374870). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i zwięzły przedstawił stan faktyczny ustalony i przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, przedstawił stanowisko skarżących oraz stanowisko skarżącej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Komunalnego z dnia 8 stycznia 2013 r. w kontekście wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą wobec nałożonego na nią obowiązku rozbiórki, z powołaniem się na obowiązujący stan prawny. W konsekwencji wyjaśnił zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne, które legły u podstaw oddalenia skargi. To, że skarżąca nie zgadza się z tą oceną nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych też względów zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego naruszenie autor skargi kasacyjnej powiązał z art.145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił.