II OSK 2376/14

Dnia 1 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ sędzia del. NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. i W. A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 206/14 w sprawie ze skargi J. S. i W. A. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 maja 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 206/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. i W. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 listopada 2013r. nr ..., po rozpatrzeniu odwołania J. i W. małż. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 20 września 2013r., nr ... umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. K. ... w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 21 sierpnia 2012r. dokonano oględzin miejsc postojowych w garażu podziemnym w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. K. ... w W., w wyniku których ustalono, iż miejsca parkingowe nr ... i ... posiadają wymiary 2,30 m x 5,0 m i wyznaczone zostały zgodnie z projektem. Odległość linii wyznaczającej miejsce postojowe znajduje się w odległości od 5 cm do 11 cm od ściany oddzielającej pomieszczenie garażowe od klatki schodowej i w odległości 10 cm od słupa na stanowisku nr ... Zawiadomieniem z dnia 19 września 2012r. organ powiatowy wszczął postępowanie w sprawie zgodności wykonania miejsc parkingowych nr ... i ... w garażu podziemnym przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Decyzją z dnia 11 grudnia 2012r. nr ... Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego, dotyczące wykonania miejsc postojowych nr ... i ... w garażu podziemnym przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia 30 stycznia 2013r. nr ... uchylił decyzję z dnia 11 grudnia 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W czasie kolejnej kontroli w dniu 13 marca 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. W. ustalił, że w przedmiotowym budynku wielorodzinnym usytuowany jest garaż, w którym miejsca parkingowe nr ... i ... posiadają wymiary 2,30 m x 5,0 m. Linia rozgraniczająca miejsce parkingowe nr ... usytuowana jest od 5 cm do 11 cm od ściany klatki schodowej. Miejsca parkingowe nr ... i ... usytuowane są w ciągu 3 miejsc parkingowych, tj. nr ... , ... i ... pomiędzy ścianą klatki schodowej a słupem nośnym. Linia rozgraniczająca miejsce parkingowe nr ... usytuowana jest 10 cm od słupa nośnego. Usytuowanie tych trzech miejsc parkingowych jest zgodne z okazaną dokumentacją projektową. Budynek jest użytkowany na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 28 maja 2008r. nr ... . Decyzją z dnia 20 września 2013r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie J. i W. małż. S. (właścicieli lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicieli garażu, posiadających wyłączne prawo do korzystania z miejsc postojowych nr ... i ...) podzielił ocenę organu I instancji o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania i decyzją z dnia 26 listopada 2013r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 20 września 2013r. Wskazał, że budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z wielostanowiskowym garażem podziemnym przy ul. K. ... w W. został oddany do użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 28 maja 2008r. nr ... . Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie stwierdzono, że budynek został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Z uwagi na istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku brak jest podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania w sprawie prawidłowości wykonania inwestycji. W sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ nie ma podstaw w szczególności do procedowania w trybie art. ... i ... Prawa budowlanego, które to przepisy stosuje się wyłącznie na etapie realizacji inwestycji, bądź już po jej zrealizowaniu, ale przed formalnym jej zakończeniem poprzez przyjęcie inwestycji do użytkowania. Z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie były prowadzone w budynku jakiekolwiek roboty budowlane, zatem nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, który stanowi całość inwestycyjną z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Organ odwoławczy wskazał, że § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może być stosowany bezwzględnie i kategorycznie przez organy nadzoru budowlanego, a jedynie jako instrukcja dla projektanta, gdyż nie sposób przewidzieć jakich gabarytów auto będzie parkowane na danym miejscu. Precyzyjne wykorzystanie w/w przepisu ze względu na zakres zmiennych, które mogą się w przyszłości pojawiać jest w praktyce trudne do wykonania. Powodowałoby konieczność w rzeczywistości zapewnienia w każdym przypadku odległości 50 cm od linii wyznaczającej miejsce postojowe ze względu na możliwość pełnego wykorzystania jego szerokości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013r. wnieśli J. i W. małż. S. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie samodzielnego postępowania dowodowego i nie odniesienie się do poczynionej przez organ I instancji oceny stanu faktycznego i materiału dowodowego; 2. art. 105 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na umorzeniu postępowania opartym na niewłaściwym przyjęciu, że skoro istnieje w obrocie prawnym decyzja o oddaniu przedmiotowego budynku do użytkowania to wszczęte przez skarżących postępowanie jest z zasady bezprzedmiotowe; 3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 oraz art. 6 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji, polegające na nie odniesieniu się do zebranego w sprawie materiału dowodowego jak i poczynionych ustaleń faktycznych oraz nieodniesieniu się w żaden sposób do wskazanych w toku postępowania zarzutów Skarżących dotyczących braku możliwości korzystania z miejsc parkingowych, co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 11 k.p.a., jak i poprzez wskazanie błędnych założeń w uzasadnieniu prawnym decyzji polegających na uznaniu, że § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowi normy bezwzględnie obowiązującej, a jedynie "instrukcję dla projektanta", co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 6 k.p.a.; Skarżący zarzucili również naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. § 104 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013r. Nr 1409), dalej p.b. oraz w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że przepisy te nie stanowią normy bezwzględnie obowiązującej a stanowią jedynie "instrukcję dla projektanta", jak i poprzez (w ślad za organem I instancji) błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2. art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcia spełnienia norm techniczno-budowlanych i określonych w przepisach rozporządzenia, pomimo zaistnienia przesłanek do jego zastosowania. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oddalił skargę. Sąd podkreślił, że postępowanie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia skarżących o wybudowaniu wielostanowiskowego garażu podziemnego niezgodnie z przepisami prawa, a skarżący wskazywali, że przyznane im do wyłącznego korzystania jako współwłaścicielom garażu miejsca postojowe nr ... i ... są zbyt małe do parkowania samochodów osobowych, w związku z tym wnosili o dokonanie kontroli wydanych pozwoleń, wykonanych projektów oraz kontroli wykonanej inwestycji, a w szczególności miejsc postojowych nr ... i .... Zadaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było więc sprawdzenie legalności wykonanego garażu podziemnego oraz zgodności z przepisami prawa wyznaczonych miejsc postojowych nr ... i .... Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie zgodnie z wnioskiem skarżących dokonując kontroli wydanych pozwoleń, wykonanych projektów oraz kontroli wykonanej inwestycji w szczególności miejsc postojowych nr ... i ... (dokonując ich pomiarów oraz sprawdzając ich usytuowanie z okazaną dokumentacja projektową) i w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że garaż został pobudowany legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i po jego wzniesieniu inwestor uzyskał decyzją o pozwoleniu na jego użytkowanie. Kwestionowane przez skarżących miejsca postojowe posiadają wymagane przepisem § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wymiary (szerokość 2,3m długość 5,0m), natomiast zachowanie odległości co najmniej 0,5m między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem jest uzależnione od rozmiarów samochodu i sposobu jego parkowania (ustawienia). W przypadku samochodów posiadających duże gabaryty spełnienie warunku zachowania wskazanej odległości nie jest możliwe. Warunek ten zostanie spełniony dla samochodu o gabarytach i szerokości dostosowanych do wyznaczonych miejsc. Organu nadzoru budowlanego trafnie wskazały, że nie jest możliwe precyzyjne ustalenie spełnienia takiego warunku w oparciu o dokonane pomiary rzeczywiste na etapie użytkowania miejsca postojowego, ponieważ takie pomiary nigdy nie będą miarodajne ze względów technicznych (parkujące samochody o różnych gabarytach i w różny sposób parkowane). W ocenie Sądu, organ odwoławczy akceptując rozstrzygnięcie organu I instancji prawidłowo uzasadnił brak możliwości prowadzenia postępowania w sprawie prawidłowości wykonanej inwestycji z uwagi na istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie były prowadzone w budynku jakiekolwiek roboty budowlane i nie ma podstaw w szczególności do procedowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które to przepisy stosuje się wyłącznie na etapie realizacji inwestycji, bądź już po jej zrealizowaniu ale przed formalnym jej zakończeniem poprzez przyjęcie inwestycji do użytkowania. Sąd podkreślił że uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie art. 59 ust. 1 p.b. oznacza nie tylko, że inwestor zakończył prace budowlane lecz, że prace te zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Z brzmienia art. 55 i art. 59 p.b. wynika, że wydanie pozwolenia na użytkowanie uzależnione jest od stwierdzenia zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami wydanego pozwolenia. Bez zbadania tej kwestii nie można mówić o możliwości wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Sąd powołując się na orzecznictwo stwierdził, że fakt przyjęcia budynku do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie może on podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organ nadzoru budowlanego (wyrok NSA z dnia 20 maja 2011r., sygn. akt II OSK 887/10, wyrok WSA w Białymstoku dnia 9 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Bk 673/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1390/06). Bezprzedmiotowe okazało się zatem prowadzenie postępowania w sprawie prawidłowości wykonania miejsc postojowych w wielostanowiskowym garażu podziemnym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w sytuacji gdy obiekt ten został już wybudowany i jest legalnie użytkowany, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skarżących dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak i naruszenia prawa materialnego. Wbrew zarzutom skarżących organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego trafnej oceny dochodząc do wniosku, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i nie ma podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2014r. wnieśli J. S. i W. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 pkt 1 lit. c) i art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013r., pomimo faktu, że została wydana I. z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267), dalej k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie odniesienie się do poczynionej przez organ I instancji oceny stanu faktycznego i materiału dowodowego; 2) art. 105 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., polegającym na umorzeniu postępowania opartym na niewłaściwym przyjęciu, że skoro istnieje w obrocie prawnym decyzja o oddaniu przedmiotowego budynku do użytkowania to wszczęte przez skarżących postępowanie jest z zasady bezprzedmiotowe; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 oraz art. 6 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji, polegające na nie odniesieniu się do zebranego w sprawie materiału dowodowego jak i poczynionych ustaleń faktycznych oraz nie odniesieniu się w żaden sposób do wskazanych w toku postępowania zarzutów skarżących dot. braku możliwości korzystania z miejsc parkingowych, co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 11 k.p.a., jak i poprzez wskazanie błędnych założeń w uzasadnieniu prawnym decyzji polegających na uznaniu, że § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej rozporządzenie, polegającym na uznaniu, że przepisy te nie stanowią normy bezwzględnie obowiązującej a stanowią jedynie "instrukcję dla projektanta", co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 6 k.p.a.; II. prawa materialnego, tj. § 104 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 Ustawy Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), dalej p.b. oraz w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że przepisy te nie stanowią normy bezwzględnie obowiązującej a stanowią jedynie "instrukcję dla projektanta", jak i poprzez (w ślad za organem I instancji) błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący podali, że nie kwestionują, iż zgodnie z uzasadnieniem decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania (decyzja PINB nr ... z dnia 28 maja 2008r.) budynek został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, nigdy nie zarzucali niezgodności wykonania przedmiotowych miejsc postojowych z projektem budowlanym, który to w ich ocenie od początku zakładał takie wyznaczenie przedmiotowych miejsc postojowych. Przedmiotem postępowania od początku jest wykonanie tych miejsc postojowych niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie skarżących istniejące naruszenie przepisów techniczno-budowlanych powinien był zauważyć właściwy organ przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia brak jest odniesienia się do podnoszonego przez skarżących zarzutu, iż organ II instancji nie odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i poczynionych ustaleń faktycznych oraz w żaden sposób nie odniósł się do wskazanych w toku postępowania twierdzeń dotyczących braku możliwości korzystania z miejsc parkingowych nr ... , ... w wyniku wadliwego zaprojektowania i wykonania miejsc parkingowych (nr ... , ..., ...). W ocenie skarżących kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował dokonaną przez organ odwoławczy niedopuszczalną interpretację przepisu § 104 ust. 3 rozporządzenia przyjmując, że stanowi on "instrukcję dla projektanta" i nie może być stosowany bezwzględnie i kategorycznie przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP rozporządzenia są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, i jako takie obowiązują organy administracji publicznej bezwzględnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2). Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., ponieważ go nie stosował. Treść art. 146 § 1 p.p.s.a w dacie wydania wyroku określała, że Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4) i pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (3 § 2 pkt 4a). Tymczasem sprawa niniejsza dotyczy kontroli obejmującej sprawę ze skargi na decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 pkt 1 lit. c) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013r. pomimo faktu, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego - § 104 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) oraz w zw. z art. 87 Konstytucji RP. Na wstępie wskazać należy, co było przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zgodnie z wnioskiem z dnia 25 lipca 2012r. (data wpływu do organu 1 sierpnia 2012r.) skarżący wnieśli o przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego "kontroli wydanych pozwoleń, wykonanych projektów oraz kontroli wykonania inwestycji w szczególności wykonania miejsc parkingowych o nr ... i ... i ich wymiarów oraz wykonania w/w lokalu niemieszkalnego". Zawiadomili, że "lokal niemieszkalny stanowiący wielostanowiskowy garaż oznaczony nr ..., usytuowany na I kondygnacji podziemnej budynku w W. ul K. ... o pow. użytkowej 2.745,05 m² składający się z pomieszczenia hali garażowej, w której znajdują się 132 miejsca parkingowe, oznaczone nr od 1 do 132 jest wykonany niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Miejsca parkingowe, z których korzystają, oznaczone nr ... i ... są położone obok siebie w hali garażowej i są zbyt małe do parkowania samochodów osobowych. W ocenie skarżących miejsca parkingowe na tej hali garażowej zostały błędnie zaprojektowane lub zostały błędnie wykonane z uwagi na to, że ich wielkość nie odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom. Interes prawny skarżących polega na tym, że nie mogą w sposób zgodny z przeznaczeniem korzystać z lokalu niemieszkalnego w postaci wielostanowiskowego garażu, w tym w szczególności z miejsc parkingowych o nr ... i ..., których wielkość jak i pozostałych miejsc parkingowych nie odpowiada obowiązującym przepisom". Organ nadzoru budowlanego wszczął dnia 6 sierpnia 2012r. postępowanie w sprawie "ustalenia zgodności pobudowania miejsc parkingowych nr ... i ... w garażu podziemnym". Tak więc zadaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie niniejszej było sprawdzenie zgodności powstałej inwestycji z dokumentacją, na podstawie której inwestycję zrealizowano. Nie ulega bowiem wątpliwości, że inwestor posiadał pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu I instancji postępowanie sprawdzające zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów procedury – art. 7, 77, 80 k.p.a. Najważniejszym dowodem w sprawie były oględziny dokonane w dniu 13 marca 2013r., które wykazały, że miejsca postojowe nr ... i ... zostały zrealizowane w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę i zgodnie z projektem budowlanym. Również w skardze kasacyjnej stwierdzono, że skarżący nigdy nie zarzucali niezgodności wykonania przedmiotowych miejsc postojowych z projektem budowlanym. Zastrzeżenia skarżących dotyczyły wykonania tych miejsc postojowych niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Sąd I instancji słusznie podkreślił, że kwestionowane przez skarżących miejsca postojowe posiadają wymagane przepisem § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wymiary - szerokość 2,3m i długość 5,0m. Zachowanie odległości co najmniej 0,5m między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem powinno być brane pod uwagę na etapie projektowania, a następnie zatwierdzenia projektu budowlanego. Sąd I instancji słusznie wyeksponował okoliczność, że sporne obiekty, oprócz tego że zostały pobudowane legalnie, to po ich wzniesieniu inwestor uzyskał pozwolenie na ich użytkowanie. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzedza kontrola, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego i w przypadku, gdy w wyniku tej kontroli, stwierdzone zostaną nieprawidłowości skutkujące wymierzeniem stosownej kary, a także w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 57 ust. 1-4 właściwy organ jest zobowiązany do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego nie może zmienić projektu budowlanego. Kwestia zachowania wymogów określonych w § 104 ust. 3 rozporządzenia należy do projektanta na etapie projektowania obiektu. Skoro zatem decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu z dnia 28 maja 2008r. nadal jest w obrocie prawnym, wiąże ona organy, jak również Sąd rozpoznający kolejne decyzje wydawane w stosunku do tego obiektu (p. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996r., sygn. akt SA/Wr 2735/95). Mając na uwadze okoliczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie oraz niepotwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego w tym postępowaniu sprawdzającym żadnych odstępstw od pozwolenia na budowę należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że umorzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. było prawidłowe. W związku z tym Sąd I instancji nie naruszył art. 145 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.