II OSK 2636/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 306/12 w sprawie ze skargi B. O. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 28 listopada 2011 r. nr XVIII/176/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. O. na rzecz Rady Miejskiej Białegostoku kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygn. akt II OSK 2636 /12 U Z A S A D N I E N I E: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 306/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę B. O. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 28 listopada 2011 r., nr XVIII/176/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Rada Miejska Białegostoku podjęła w dniu 28 listopada 2011 r. uchwałę Nr XVIII/176/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Zawady w Białymstoku (rejon ul. Chmielowej). B. O., zwana dalej: "skarżącą", pismem z 16 stycznia 2012 r. wezwała Radę Miejską Białegostoku do usunięcia naruszenia interesu prawnego w podjętej uchwale poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717ze zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p." oraz naruszenie art. 32, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 i 4 Konstytucji R.P. Rada Miejska Białegostoku w uchwale z 27 lutego 2012 r. Nr XXIII/242/12 uznała wezwanie za nieuzasadnione. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów art. 42 i 44 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.p.", poprzez brak dokładnego określenia granic ustalonego korytarza ekologicznego, 2) naruszanie art. 20 u.p.z.p., poprzez niezgodność planu miejscowego ze studium. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w skarżonej uchwale ustalono element korytarza ekologicznego pomiędzy Lasem Antoniuk, a doliną rzeki Białej (5 działek, w tym działka skarżącej o nr geodezyjnym [...]), ograniczając w ten sposób swobodne gospodarowanie tymi nieruchomościami, a zatem i prawo własności. Na rysunku planu teren ten jest oznaczony symbolem 15Zn. Korytarz ekologiczny nie został określony jednoznacznie obszarowo, a stosownie do postanowień art. 44 ust. 2 u.o.p., należy określić nazwę i położenie użytku ekologicznego. Wyznaczenie fragmentu korytarza ekologicznego nastąpiło także bez żadnej podstawy faktycznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Białymstoku wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że teren o symbolu 15Zn,ZL przeznaczający w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego część osiedla Zawady w Białymstoku (rejon ul. Chmielowej) pod teren zieleni naturalnej oraz teren lasów, został wyznaczony na podstawie opracowania ekofizjograficznego, a w sprawie sporządzono także Prognozę oddziaływania na środowisko. Wyznaczony teren pełni funkcję lokalnego korytarza ekologicznego pomiędzy Lasem Antoniuk i doliną rzeki Białej, łączy obszary cenne przyrodniczo w spójną całość oraz odgradza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od lasu. Na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 17 u.p.z.p., poprzez wyłożenie projektu uchwały do wglądu jednie na okres 21 dni kalendarzowych, a nie 21 dni roboczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalając skargę, wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza się o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres, co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, w niniejszej sprawie projekt miejscowego planu i prognoza oddziaływania na środowisko zostały wyłożone do publicznego wglądu w siedzibie organu w terminie od 16 grudnia 2010 r. do 6 stycznia 2011 r., a w dniu 21 grudnia 2010 r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie, w której wzięła udział m.in. skarżąca, która podniosła w szczególności kwestie związane z usytuowaniem na części działek korytarza ekologicznego. Skarżąca zgłosiła także uwagi w piśmie z 19 stycznia 2011 r. dotyczące m.in. prognozy oddziaływania na środowisko w zakresie wykazania kluczowego charakteru obszaru 15Zn,ZL, jako siedlisk i korytarzy fauny i flory. Do uwag tych ustosunkował się Prezydent Miasta Białegostoku w zarządzeniu z 10 lutego 2011 r., o czym poinformowano skarżącą pismem z 8 marca 2011 r. Jak wskazał Sąd, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z uzasadnieniem, po uwzględnieniu zgłoszonych uwag wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został ponownie wyłożony do wglądu w terminie od 2 do 22 sierpnia 2011 r. w siedzibie organu, przeprowadzono także dyskusję publiczną w dniu 18 sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu, do terminu wskazanego w art. 17 pkt 9 u.p.z.p., wobec nie sformułowania przez ustawodawcę zasad szczególnych, znajdują zastosowanie ogólne zasady liczenia terminów określone w k.p.a. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż do okresu 21 dni nie można wliczać dni wolnych od pracy. Dodatkowo Sad zauważył, że skarżąca czynnie uczestniczyła w procesie uchwalania spornego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez udział w dyskusji publicznej i zgłoszenie uwag. Sąd I instancji przytoczył treść przepisów art. 15 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), dalej zwanej: "u.p.o.ś.", podkreślając, że plan miejscowy musi uwzględniać wymogi związane z właściwym funkcjonowaniem środowiska przyrodniczego, wynikające przede wszystkim ze sporządzonego na jego potrzeby opracowania ekofizjograficznego. Jak wskazał Sąd, w opracowaniu ekofizjograficznym dla terenu miasta Białegostoku stwierdzono, że w skali lokalnej najważniejszy jest ciąg ekologiczny doliny Białej, za pośrednictwem, którego realizują się związki pomiędzy Puszczą Knyszyńską, Stawami Dojlidzkimi i Doliną Narwi. Odgałęzienia tego systemu pozwalają na wzajemne powiązania większych kompleksów leśnych i terenów otwartych na terenie miasta i poza nim. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miasta uwzględnia się także wymagania ochrony gruntów leśnych i w tym celu wyznaczony został teren o symbolu 15Zn,ZL przeznaczony pod teren zieleni naturalnej oraz teren lasów. Teren ten pełni funkcję lokalnego korytarza ekologicznego pomiędzy terenami znajdującymi się w sąsiedztwie Lasu Antoniuk, a doliną rzeki Białej. Łączy on obszary cenne przyrodniczo w spójną całość, stanowi też strefę buforową, odgradzającą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od lasu. Sąd przytoczył definicję korytarza ekologicznego, określoną w art. 5 pkt 2 u.o.p., od którego odróżnił użytek ekologiczny stanowiący formę ochrony przyrody opisaną w art. 42 u.o.p., podkreślając, że są to pojęcia odmienne i nie ma podstaw do stosowania wobec korytarza ekologicznego zasad dotyczących wyznaczania użytku ekologicznego, czy możliwości wprowadzania przewidzianych dla użytku ekologicznego zakazów. Z tych względów w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia regulujących te kwestie przepisów art. 42, art. 45 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 u.o.p. Sąd stwierdził też, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani inne przepisy nie przewidują na etapie opracowania projektu planu miejscowego sporządzania takich dokumentów, jak inwentaryzacja przyrodnicza. Stosownie natomiast do wymogu zawartego w art. 17 pkt 4 u.p.z.p., została sporządzona Prognoza oddziaływania na środowisko, dotycząca projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Zawady w Białymstoku (rejon ul. Chmielowej), która odpowiada wymogom przewidzianym w art. 41 u.p.o.ś. W ocenie Sądu, uchwalenie planu miejscowego nie wpłynęło na możliwość korzystania przez skarżącą z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, albowiem działka skarżącej to w większości działka rolna, w niewielkiej części zabudowana, w jednej trzeciej stanowiąca las. Jak podkreślił Sąd, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowym planie precyzyjnie określono zasady zagospodarowania poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi oddzielającymi obszary o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Działka skarżącej jest położona w części na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 12MN, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną, a w części na obszarze 15Zn,ZL, przeznaczonym pod teren zieleni naturalnej oraz teren lasów. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 20 u.p.z.p., Sąd zauważył, że skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie. Biorąc pod uwagę zapisy obu dokumentów, jak również wyjaśnienia organu, przedstawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził też zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium, podkreślając, że przyjęto w nim, w części dotyczącej osiedla Zawady, iż polityka ochronna w stosunku do systemu przyrodniczego miasta przewiduje wyłączenie obszarów podstawowego systemu przyrodniczego z zainwestowania i zmiany dotychczasowych form użytkowania na funkcje niekolidujące z ochroną wartości przyrodniczych oraz tworzenie ciągów powiązań ekologicznych pomiędzy obszarami systemu przyrodniczego. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym studium działka skarżącej położona jest zatem na obszarze przeznaczonym pod lasy oraz tereny niezabudowane do utrzymania i przekształceń. Sad podkreślił, że opracowując plan miejscowy, organ miał na uwadze m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.) i wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 1 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy), a także prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy). Wartości te w ocenie Sądu, zostały wyważone i dokonano wyboru rozwiązań, uwzględniających zarówno interes publiczny, jak i prywatny. Skarżąca może użytkować swoją nieruchomość w dotychczasowy sposób, jednocześnie jej cześć została przeznaczona pod zabudowę. Pozostała cześć nieruchomości znalazła się w granicach terenu przeznaczonego pod zieleń naturalną oraz lasy, co zapewnia, jak wywodził Sąd, prawidłowe funkcjonowanie przyrody, jednocześnie nie ogranicza skarżącej, która może ją tak, jak do tej pory użytkować. Z przedstawionych powyżej względów, Sąd I instancji, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W skardze kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. błędną wykładnię art. 17 pkt 9 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż termin 21 dni liczony jest zgodnie z ogólnymi zasadami liczenia terminów określone w k.p.a., a nie jest terminem szczególnym dającym możliwość zainteresowanym zapoznania się z projektowaną regulacja prawną przez cały 21-dniowy termin, w którym nie mogą być liczone dni wolne od pracy 2. niewłaściwe zastosowanie art. 37 § 1 i 4 k.p.a., poprzez uznanie, iż w ustalonym stanie faktycznym spełniono wymóg z ww. artykułu, a mianowicie, przy przyjęciu, że stosuje się zasady ogólne, to upływ 21 dniowego terminu wyłożenia planu, winien nastąpić w dniu 7 stycznia 2011r., jako najbliższy następny dzień powszedni po dniu ustawowo wolnym od pracy, a nie w dniu 6 stycznia 2011 r., który był dniem ustawowo wolnym od pracy 3. błędną wykładnię art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż opracowując plan miejscowy, organ miał na uwadze prawo własności, gdy właściciel przedmiotowej działki może z niej korzystać jedynie w 40%, a w pozostałym zakresie podlega wielu ograniczeniom i zakazom w tym. m.in. zakazowi ogradzania czy też wznoszenia budynków, 4. naruszenie art. 21, art.. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P., poprzez przyjęcie, iż korytarz ekologiczny zdefiniowany w art. 5 pkt 2 u.o.p. spowodować może ograniczenie prawa własności (zakaz zabudowy, zakaz ogradzania, zakaz upraw itd) z takim skutkiem jakby wynikał z przepisów ustawowych oraz że uchwalenie planu nie powoduje korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w odniesieniu do zarzutu 1., podniesiono, że cały, 21-dniowy okres ustalony przez organ musi przypadać na dni "robocze" urzędu, kiedy to możliwy jest publiczny wgląd do wyłożonego dokumentu. Wywodzono, że okolicznością bez znaczenia było, czy skarżąca brała czynny udział w procedurze, czy też nie, albowiem ma ustawowo zagwarantowany czas tj. 21 dni do zapoznania się z projektem planu. W odniesieniu do 2. zarzutu wywodzono, że gdyby przyjąć zasady ogólne, to ostatni dzień wglądu przypadał na dzień wolny 6.01.2011r., w związku z czym, zgodnie z art. 57 k.p.a., termin 21 dni powinien upłynąć w najbliższy powszedni dzień tj. w dniu 7.01.2011r., w związku z czym, zgodnie z art. 28 pkt 1 u.p.z.p., przedmiotowa uchwała jest nieważna, albowiem zostały naruszone zasady sporządzania planu miejscowego. Nawiązując do zarzutu 3., wywodzono, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego 15 Zn, ZL, który zgodnie z § 40 pkt 1 przeznacza się pod teren zieleni naturalnej oraz teren lasów. Podniesiono, że jest to przeznaczenie terenu na cele inne niż rolne, w związku z czym wbrew twierdzeniom Sądu, skarżąca nie będzie mogła użytkować terenu zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, tym bardziej, że zgodnie z zapisem planu tj. § 8 ust 2 pkt c, na przedmiotowej działce zieleń można urządzać jedynie w dostosowaniu do warunków siedliskowych, w związku z czym nie można jej użytkować tak jak dotychczas tj. rolniczo. Uzasadniając zarzut 4., wskazano, że wraz ze zmianą przeznaczenia działki pod zieleń naturalną oraz lasy wprowadzono również zakaz realizacji ogrodzeń czy też wznoszenia budynków, który winien wynikać z przepisów ustawowych, a te nie dają takiego upoważnienia w odniesieniu do "korytarza ekologicznego", który nie funkcjonuje jako forma ochrony przyrody ( art. 6 ust. 1 u.o.p.). Z tego względu nie ma skonkretyzowanego celu ochrony, zadań ochronnych i nie obowiązują tam zakazy zapewniające skuteczne pełnienie określonych funkcji. Dlatego też wywodzono, że zostało naruszone konstytucyjne prawo własności, skoro art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji R.P., dopuszcza ograniczenie prawa własności jedynie w granicach określonych ustawowo, w zakresie nie naruszającym istotę własności, jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Rada Miejska Białegostoku, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 17 pkt 9 u.p.z.p, w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej, należy stwierdzić, ze zarzut ten nie jest zasadny. Należało uznać bowiem, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, że 21 dniowy termin, określony w tym przepisie, należy liczyć zgodnie z ogólnymi zasadami liczenia terminów przyjętych w k.p.a. Zasady obliczania terminów określonych w dniach, uregulowane są w jednakowy sposób w prawie administracyjnym (art. 57 § 1 k.p.a.), podatkowym (art. 12 § 1 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), czy cywilnym (art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16 poz.93). W regulacjach tych przyjmuje się, po pierwsze, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a po wtóre, że upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Ustawodawca nie określił w przepisie art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zasad obliczania upływu określonego w nim terminu 21 dni wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. W tej więc sytuacji, skoro przepis ten nie zawiera szczególnych zasad obliczania ww. terminu, brak jest podstaw do uznania, że winny one być odmienne od powyżej przyjętych rozwiązań. Tak też przyjmuje się w orzecznictwie, w którym analizowano charakter 21 dniowego terminu, określonego w art. 17 pkt 1 u.p.z.p. (zob.: - wyrok WSA w Poznaniu z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 497/12; - wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 298/11). Dlatego też Sąd I instancji słusznie przyjął, że wobec nie sformułowania przez ustawodawcę zasad szczególnych, znajdują zastosowanie ogólne zasady liczenia terminów określone w k.p.a., co oznacza, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do okresu 21 dni nie można wliczać dni wolnych od pracy. Jednakże Sąd ten błędnie przyjął, że w sprawie dochowano tego terminu. Skoro projekt miejscowego planu i prognoza oddziaływania na środowisko zostały wyłożone do publicznego wglądu w siedzibie organu w terminie od 16 grudnia 2010 r. do 6 stycznia 2011 r., który był dniem wolnym od pracy (na podstawie art. 1 pkt 1 b, ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r., o dniach wolnych od pracy /Dz. U z 1951 r., nr 4, poz. 28/), to zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 57 § 4 k.p.a., ostatnim dniem wyłożenia ww. projektu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, powinien być dzień 7 stycznia 2011 r., jako dzień następny po dniu wolnym od pracy, tj. 6 stycznia 2011 r. Wynika to z przepisu art. 57 § 4 k.p.a., który stanowi, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie okazał się zasadny, jednakże nie oznacza to, że naruszenie powyższych przepisów co do prawidłowego obliczenia 21 dniowego terminu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, stanowiło istotne naruszenie trybu lub zasad sporządzania planu miejscowego, które winno skutkować z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p., nieważnością zaskarżonej uchwały. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę, że procedura uchwalania planu miejscowego została dochowana, w szczególności wyłożono projekt planu do publicznego wglądu, przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie, w której wzięła udział m.in. skarżąca, a projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z uzasadnieniem, po uwzględnieniu zgłoszonych uwag wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został ponownie wyłożony do wglądu. Naruszenie więc o jeden dzień 21 dniowego, omawianego terminu w żaden sposób nie miało wpływu na treść zaskarżonej uchwały, tym bardziej, że skarżąca zrealizowała możliwości zakwestionowania założeń projektu planu, zgłaszając swe uwagi w piśmie z 19 stycznia 2011 r., które zostało rozpoznane przez Prezydenta Miasta Białegostoku w zarządzeniu z 10 lutego 2011 r., o czym poinformowano skarżącą pismem z 8 marca 2011 r. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., trzeba zauważyć, że jakkolwiek przepis ten stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnieniu podlega prawo własności, to jednak regulacja ta nie oznacza jeszcze, że ochrona przyznawana istniejącym stosunkom własnościowym ma charakter bezwzględny. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p., wymienia szereg przesłanek, które winny być wzięte pod rozwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uszeregowując je w dziewięciu równorzędnych punktach. Nie można więc prawu własności w tej sytuacji nadawać cechy zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1487/06). Trzeba podkreślić, że Sąd I instancji należycie ocenił, że opracowując plan miejscowy, organ miał na uwadze m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.) i wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 1 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy), a także prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy). Wartości te w ocenie Sądu, zostały wyważone i dokonano wyboru rozwiązań, uwzględniających zarówno interes publiczny, jak i prywatny. Za nietrafne, Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty naruszenia art. 21, art.. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, iż korytarz ekologiczny zdefiniowany w art. 5 pkt 2 u.o.p. spowodować może ograniczenie prawa własności . Należy stwierdzić, że prawo własności, którego ochronę zapewniają w szczególności przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji R.P. nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja R.P., stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji jej art. 31 ust. 3, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za prawidłowe na gruncie regulacji zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym jej art. 6, jest stanowisko Sądu, że organ stanowiący gminy w granicach przysługującej mu kompetencji uchwalania planu miejscowego był uprawniony do wprowadzania w treści planu zagospodarowania przestrzennego zapisów kształtujących sposób wykonywania przez stronę skarżącą prawa własności, co zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, a o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, na rzecz organu gminy, orzekł na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a. (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12, publ. ONSAiWSA z 2013 r. nr.3, poz.39).