II OSK 2757/16

Dnia 14 listopada 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 138/16 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [..] stycznia 2016 r. nr [..] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2016r., sygn. akt II SA/Gd 138/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. M. na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2016 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [..] marca 2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB) działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. dalej jako "Pr. bud.") wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy istniejących na działce nr [..] obiektach budowlanych oraz nałożył na S. M. obowiązek przedłożenia w określonym terminie niezbędnych dokumentów w celu dokonania legalizacji ujawnionych obiektów budowlanych. Postanowieniem z dnia [..] września 2014r. Wójt Gminy K. odmówił S. M. wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [..] marca 2015 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Pr. bud. PINB w K. nakazał S. M. rozebrać wybudowane w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [..], położonej w W., gmina K. obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, szkieletowej, ocieplony styropianem z tynkiem cienkowarstwowym, częściowo podpiwniczony, parterowy z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 7,09 m x 5,08 m + 2,18 m x 1,88 m wraz z urządzeniami budowlanymi z nim integralnie związanymi (tj. zbiornik do gromadzenia nieczystości ciekłych oraz obudowa ujęcia wody) oraz obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą, parterowy, nietrwale związany z gruntem, z dachem dwuspadowym, składającym się z kontenera stalowego rozbudowanego o jedno pomieszczenie i wiaty o wymiarach 2,6m x 6,12m oraz wiaty o wymiarach 1,84m x 6,12m oraz wiaty o wymiarach 1,52m x 1,0m oraz wiaty o wymiarach 4,95m x 1,95m. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor na budowę powyższych obiektów budowlanych nie posiadał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia., a obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza jakąkolwiek zabudowę. W odwołaniu S.M. stwierdził, że decyzja jest dla niego krzywdząca. Jak wskazał, pomimo złego stanu zdrowia i trudnej sytuacji finansowej, udało mu się odświeżyć domek gospodarczy, który dostał w darowiźnie od swojej matki, aby spędzać tam czas ze swoją rodziną. Powiększając i odnawiając już istniejące zabudowy nie przygotował żadnego projektu, gdyż nie wiedział, że jest to wymagane. Przygotowanie zaś takiego projektu na potrzeby postępowania legalizacyjnego naraziłoby go na znaczne koszty. Decyzją z dnia [..] stycznia 2016r. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w 2002 r. H. T. sprzedał (akt notarialny z dnia [..] czerwca 2002 r. Rep. A nr [..]) M. M. niezabudowaną działkę gruntu nr [..], stanowiącą grunty orne klasy VI, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczoną na cele rolne. Następnie, na podstawie aktu notarialnego z dnia [..] września 2008 r. Rep. .[.] M.M.darowała tę niezabudowaną nieruchomość swojemu synowi S. M. Jako prawidłowe ocenił organ odwoławczy ustalenia organu pierwszej instancji, że obiekt gospodarczy wybudowany został w 2004 r., a budynek rekreacji indywidualnej wraz z podpiwniczeniem wybudowany został w 2002 r., natomiast w latach 2004 – 2005 został zmodernizowany. Organ odwoławczy stwierdził, że budowa przedmiotowych obiektów wymagała uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 i 12 Pr. bud. a brak takiego pozwolenia uzasadniał przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji procedury wynikającej z art. 48 Pr. bud. Z kolei niewywiązanie się przez S. M. z nałożonych na niego mocą postanowienia z dnia [..] marca 2014 r. obowiązków musiało skutkować nakazaniem rozbiórki wybudowanych obiektów budowlanych. S.M. jest bowiem obecnym właścicielem nieruchomości oraz znajdujących się na niej obiektów budowlanych, a tym samym w świetle art. 52 Pr. bud. jest osobą zobowiązaną dokonać tych czynności na swój koszt. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wynika z konkretnych przepisów prawa budowlanego a nie jest zależny od uznania organów nadzoru budowlanego. Na rozstrzygnięcie to nie mają wpływu racje społeczne, sytuacja materialna adresata, czy też skutki finansowe wykonania rozbiórki. Postępowanie dotyczące samowoli budowlanej ma charakter obiektywny i nie mają znaczenia dla jego prowadzenia inne okoliczności niż fakt istnienia samowoli. Również na podjęte rozstrzygnięcie nie ma wpływu fakt złożenia do Wydziału Planowania Urzędu Gminy w K. wniosku o zmianę przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka, na tereny rekreacyjne. W skardze na ww. decyzję S. M.domagał się jej uchylenia zarzucając, że wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz z rażącym naruszeniem Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a." oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie bezsporne jest, że na działce nr [.], usytuowane są obiekty budowlane wraz z urządzeniami budowlanymi, których budowę można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie uzyskał. Przy czym szczegółowe ustalenie daty budowy przedmiotowych obiektów budowlanych nie było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zarówno w 2002r., jak i w następnych latach, jak również w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, budowa przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z towarzyszącymi im urządzeniami budowlanymi wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wydana decyzja rozbiórkowa w sposób wystarczająco precyzyjny określa przedmiot postępowania. Zawiera bowiem szczegółowy opis podlegających rozbiórce obiektów budowlanych ze wskazaniem ich funkcji, cech konstrukcyjnych oraz wymiarów. W decyzji opisano również w sposób prawidłowy związane z obiektem rekreacji indywidualnej urządzenia budowlane przez wskazanie ich rodzaju (tj. obudowa ujęcia wody i zbiornik na nieczystości). Sąd zwrócił również uwagę, że bezzasadnie skarżący zarzucał, że w toku postępowania organy nie umożliwiły M. M. osobistego działania w sprawie. Po pierwsze, M. M. składała do akt sprawy określone pisemne oświadczenia. Po drugie zaś, przed datą rozprawy administracyjnej wyznaczonej w toku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, M. M. poinformowała organ pierwszej instancji w pismach z dnia 8 czerwca 2015 r. oraz z dnia 2 lipca 2015 r., że działkę przedmiotową podarowała synowi S. M., w związku z czym czyni go pełnomocnikiem. Dodała również, że ze względu na odległy czas i wiek nie posiada żadnych informacji. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji odstąpił od osobistego wzywania M. M. do wzięcia udziału w rozprawach administracyjnych, skoro nie pamięta ona żadnych istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze kasacyjnej S. M. zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: a) niewłaściwe zastosowanie art. 48 Pr. bud. w zw. z art. 103 ust. 2 Pr. bud., poprzez zastosowanie sankcji nakazu rozbiórki, podczas gdy przepisu art. 48, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, b) błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2) i pkt 2a) Pr. bud., poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż prawo budowlane nie zawiera zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jakiegokolwiek obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, jak również poprzez wskazanie przez Sąd I instancji, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2. 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy, m.in. niewłaściwe przyjęcie, iż budynek został wybudowany najwcześniej w 2002 r. a obiekt gospodarczy został wybudowany w 2004 r., niewłaściwe przyjęcie iż powierzchnia zabudowy budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej przekracza 35 m2 oraz niewłaściwe przyjęcie, iż zamiar wykonania przedmiotowych obiektów nie został zgłoszony a ich posadowienie przekroczyło 120 dni. Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż rok budowy obiektów budowlanych jest kwestią sporną, powierzchnia zabudowy nie została poprawnie wskazana oraz nie można również wykluczyć, iż inwestor lub właściciel prawidłowo dokonali ewentualnego zgłoszenia właściwemu organowi, b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym - w zakresie jak powyżej, c) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] stycznia 2016 r. w sytuacji, w której w/w decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., d) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ustaleniu stanu faktycznego i zaniechanie przez Sąd I instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenia skargi. e) niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] stycznia 2016 r. w sytuacji, w której w/w decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., f) naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78, poz. 483, z późn. zm, dalej nazywana Konstytucja RP) stanowiącego, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej a organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. g) naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez brak rzeczywistej kontroli i badania przez Sąd I instancji czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. h) naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., w ramach kontroli aktów organów administracji, tj. egzekwowanie od organów stosowania zasady praworządności (legalności), nakazującej organom administracji publicznej orzekanie z duchem i literą prawa (art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a.), i) naruszenie art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez zamknięcie rozprawy przez przewodniczącego, gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, podczas gdy Sąd I instancji nie przeprowadził wnikliwie sądowego postępowania dowodowego, j) naruszenie art. 106 § 3 i 5 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, 8, 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nie okazał się zasadny. Wbrew argumentacji skarżącego, w niniejszej sprawie nie doszło do wadliwych ustaleń stanu faktycznego przez organy administracji publicznej, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wynika to z tego, że w oparciu o oświadczenia stron, zeznania świadków, wyniki przeprowadzonych oględzin oraz treść aktów notarialnych, prawidłowo ustalono datę powstania obiektów, których dotyczy nakaz rozbiórki. Nie zmienia tej okoliczności fakt, że skarżący powołuje się na pisemne oświadczenie byłego właściciela nieruchomości, iż obiekt rekreacyjny wybudował około 1996r., tym bardziej, że przesłuchany na tę samą okoliczność w charakterze świadka zaprzeczył treści tego oświadczenia. Zarówno Sąd pierwszej instancji jak i wcześniej organy prawidłowo dokonały oceny zebranych w sprawie dowodów wskazując, na fakt samowolnego zrealizowania spornych obiektów budowlanych oraz ustalając datę ich powstania. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia organów w tym zakresie. Zwrócić należy uwagę, że sama polemika z treścią zeznań lub kwestionowanie zebranych dowodów, bez jednoczesnego wskazania konkretnych dowodów potwierdzających zasadność podnoszonych zarzutów, nie może być podstawą do zmiany poczynionych przez organy ustaleń. Organom administracji publicznej przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu może być postawiony dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak w niniejszej sprawie, gdyż organy uzasadniając w sposób wyczerpujący swoje stanowisko wskazały, którym dowodom przyznał moc dowodową oraz z jakich przyczyn. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie rozstrzygnięcia. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Tym samym niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Podobnie nieskuteczny jest zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. fakt bowiem, że strona skarżąca nie podziela poglądu sądu, nie oznacza, że pisemne motywy rozstrzygnięcia uchybiają wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób określony art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 1277/15, LEX nr 2227675 oraz wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 382/15, LEX nr 2205755). Wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji prawidłowo sporządził uzasadnienie wyroku i zawarł w nim wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., szczegółowo wyjaśniając motywy, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Trzeba także wyjaśnić, że prawidłowo również przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Niezrozumiałe są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a, w formułowaniu których skarżący ograniczył się do powołania treści przepisów, bez wskazania na czym miało polegać ich naruszenie. Wprawdzie w uzasadnieniu skarżący wskazuje, że Sąd I instancji nie przeprowadził wnikliwie postępowania i nie wyjaśnił jednoznacznie daty budowy obiektów na działce, co nie może jednak stanowić podstawy do formułowania tego typu zarzutu. Dostateczne wyjaśnienie sprawy w rozumieniu art. 113 § 1 p.p.s.a. dotyczy możliwości wydania wyroku z punktu widzenia dopełnienia reguł formalnych związanych z tokiem sprawy administracyjnej, nie zależy zaś od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej, a zatem oceny przez sąd, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też nie. Z kolei formułując zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. skarżący powinien wskazać dowody, których Sąd nie przeprowadził oraz uzasadnić dlaczego było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadniania w tym zakresie. Nie wyjaśniając również dlaczego powołano § 5 tego przepisu, który odsyła do odpowiedniego stosowania Kodeksu postępowania cywilnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku sądu I instancji powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej błędnie powołuje jedynie ogólną podstawę skargi kasacyjnej ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) Zarzut naruszenia art. 48 Pr. bud. również jest nieprecyzyjny, bowiem nie wskazuje właściwej jednostki redakcyjnej, w sytuacji gdy przepis ten zawiera pięć ustępów, z których każdy reguluje odmienną kwestię prawną. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 48 ust. 4 w zw. z art. art. 48 ust. 1 Pr. bud. należało przyjąć, że tych właśnie przepisów dotyczy zarzut. W ocenie skarżącego kasacyjnie powołane przepisy zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 Pr. bud. nie znajdują w sprawie zastosowania w stosunku do jednego z obiektów (rekreacji indywidualnej), który został wybudowany przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r. Twierdzenia te pozostają w sprzeczności z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, zgodnie z którym obiekt budowlany powstał już po zakupie nieruchomości przez M. M. w 2002r. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. i dokonał ich analizy na czas powstania poszczególnych obiektów wskazując, że na ich realizację niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze, że budowa została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego zasadnie nałożył również na skarżącego obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację znajdujących się na działce skarżącego obiektów budowlanych. Konsekwencją niewykonania nałożonego obowiązku było zgodnie z art. 48 ust. 4 Pr. bud., orzeczenie nakazu rozbiórki wskazanych w decyzji obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę w oparciu o art. 48 ust.1 Pr. bud. Niezasadne jest również powoływanie się w skardze kasacyjnej na aktualne brzmienie art. 29 ust.1 pkt 2 i pkt 2a Pr. bud., które to przepisy nie znajdują w sprawie zastosowania. W przypadku bowiem dokonywania kontroli legalności powstania obiektów budowlanych, organ zobowiązany był zbadać ich zgodność z przepisami obowiązującymi w dacie ich powstania, a następnie zastosować obecnie obowiązujące przepisy w procesie ich legalizacji. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny postępowania organów administracji w tym zakresie i zasadnie przyjął, że objęte postępowaniem obiekty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a wszczęte postępowanie legalizacyjne zakończyło się prawidłowo decyzją nakazującą rozbiórkę, wobec nieprzedłożenia przez skarżącego we wskazanym terminie wymaganych dokumentów. Na marginesie można jedynie wskazać, że nawet gdyby przedmiotowe budynki zostały wzniesione przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r., to również ich legalizacja byłaby niemożliwa z uwagi na postanowienia aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem działka należąca do skarżącego znajduje się w jednostce planu oznaczonej symbolem 69.R,ZL – tereny rolnicze oraz lasy, dla którego plan miejscowy przewiduje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej. Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.