II OSK 2762/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie NSA Jolanta Rudnicka del WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1066/13 w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] marca 2012 r. pani P. T. wystąpiła do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda M. odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że przebywa ona na terytorium Polski nielegalnie, bowiem wiza krajowa którą legitymowała się wjeżdżając do Polski została unieważniona. Dodatkowo organ wskazał, że w jego ocenie postępowanie pani P. T. należy postrzegać, jako próbę nielegalnej migracji na terytorium Polski i jako takie godzi w porządek publiczny i jest sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w wyniku rozpoznania którego organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pani P. T. podała, iż przebywa w Polsce od dnia [...].06.2011 r. oraz, że wjechała tu na podstawie wizy krajowej wydanej jej w dniu [...].05.2011 r. przez konsula w [...], z terminem ważności od dnia [...].05.2011 r. do dnia [...].04.2012 r. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pełnomocnik zainteresowanej nadał na poczcie w dniu [...].03.2012 r. tj. na 48 dni przed terminem pobytu na podstawie w/w wizy krajowej, z tym że w dniu [...].11.2011 r. Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w [...] wydał decyzję o unieważnieniu w/w wizy krajowej nr [...]. Tak więc w dniu wystąpienia przez pełnomocnika strony z wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wiza krajowa wskazana przez stronę, jako podstawa legalnego pobytu na terytorium Polski była już unieważniona. Organ stwierdził więc, że wniosek o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony podczas nielegalnego pobytu strony na terytorium Polski. Brak jest tym samym podstaw do uznania, iż wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym artykułem cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca przebywającego na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z akt sprawy nie wynika także, aby zainteresowana legitymowała się innym tytułem pobytowym uprawniającym ją do przebywania na terytorium Polski. Dołączone, na wezwanie organu, przez pełnomocnika strony dokumenty dotyczące pobytu strony na terytorium [...] od dnia [...].10.2012 r. do dnia [...].10.2012 r. wskazują, iż strona wjechała na terytorium w/w kraju po otrzymaniu przez pełnomocnika strony w dniu [...].10.2012r. wezwania organu do udokumentowania legalnego pobytu lub opuszczenia przez nią terytorium Polski. Pełnomocnik strony nie udokumentował jednocześnie, iż strona była uprawniona do przekroczenia granicy polskiej w kierunku [...]. Ponadto w dniu [...].06.2012 r. strona zeznała, przed organem I instancji, że do czasu przyjazdu do Polski przebywała cały czas w kraju pochodzenia i nigdy nie przebywała w [...]. Dokumenty dotyczące pobytu pani P. T. na terytorium [...] i okoliczności pobytu przez nią na terytorium tego kraju wskazują, iż pobyt ten miał charakter krótkotrwały i incydentalny, a jego celem było wykazanie, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy. Pełnomocnik strony nie udokumentował, iż po dniu [...].10.2012r. strona pozostała na terytorium [...]. W ocenie organu powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, iż pani P. T. nadal przebywa na terytorium Polski nielegalnie, a tym samym, że zachodzi wobec niej przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy. Ponadto organ wskazał, że w sprawie ma również zastosowanie przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy, gdyż nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej udzielanie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcom, którzy w sposób instrumentalny traktują obowiązujące w Polsce przepisy prawa w celu legalizacji swojego pobytu. Tymczasem strona pomimo tego, iż w dniu [...].06.2012 r. została poinformowana przez organ I instancji o tym, iż przebywa w Polsce nielegalnie, przekroczyła granicę w kierunku do [...], co stanowi jedną z przesłanek wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski, określoną w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani P. T. zarzucając naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 48 h ustawy o cudzoziemcach i art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.U.UE.L.09.243. I ) poprzez błędne uznanie, że w skutek decyzji Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] nr [...] z dnia [...].11.2011 r. w dacie złożenia wniosku pobyt skarżącej w Polsce był nielegalny. Skarżąca podnosi, że decyzja konsula nie została jej doręczona, przez co nie mogła stanowić podstawy do uznania pobytu skarżącej w Polsce za nielegalny. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 57 ust. 5 oraz art. 124 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd I instancji wywodził, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach, na który powołały się orzekające w sprawie organy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdy jeżeli: • wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, • przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że kwestię sporną w sprawie stanowiło zastosowanie przez organy przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy tj. uznanie, że skarżąca na terenie Polski przebywa nielegalnie. Dokonując oceny poprawności zastosowania tego przepisu wobec skarżącej, Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo przyjęły, iż przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd I instancji wskazał na treść art. 13 ust. 1 ustawy zgodnie z którym cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że skarżąca w części E pkt IV lit. b formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podała, że przebywa w Polsce od dnia [...].06.2011 r. oraz, iż wjechała tu na podstawie wizy krajowej wydanej jej w dniu [...].05.2011 r. przez konsula w [...], z terminem ważności od dnia [...].05.2011 r. do dnia [...].04.2012 r., na czas pobytu 347 dni. Tymczasem w dniu [...].11.2011 r. Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w [...] wydał decyzję o unieważnieniu wizy krajowej. Wobec unieważnienia spornej wizy w ocenie Sądu I instancji nie można uznać, że skarżąca przebywa na terytorium Polski legalnie, a więc w odniesieniu do skarżącej spełniona została wymieniona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, przesłanka nielegalnego pobytu, skutkująca odmową udzielenia jej żądanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie może mieć zaś wpływu podnoszona przez skarżącą okoliczność, że decyzja konsula nie została jej doręczona, a zatem nie weszła do obiegu prawnego, przez co nie mogła stanowić podstawy do uznania pobytu skarżącej w Polsce za nielegalny. W ocenie Sądu I instancji kwestia legalności wydanej przez konsula decyzji nie może być bowiem przedmiotem oceny orzekających w sprawie organów, gdyż nie są to organy uprawnione do rozstrzygania w tym zakresie. Wydając kontrolowane w sprawie decyzje związane one zatem były decyzją Konsula Rzeczypospolitej Polskiej o unieważnieniu wizy krajowej i wbrew prezentowanemu przez skarżącą poglądowi miały obowiązek uwzględnić tę decyzję w sprawie. Unieważniony przez Konsula dokument stanowił bowiem wyłączną podstawę wjazdu i pobytu skarżącej na terenie Polski w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku inicjującego postępowanie, które zakończyła zaskarżona decyzja. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadnie organy przyjęły, że w dacie złożenia wniosku skarżąca przebywała na terenie Polski nielegalnie nie posiadała bowiem wizy zezwalającej jej na pobyt, oraz nie wykazała, iż legitymuje się innym niż wiza tytułem pobytowym uprawniającym ją do przebywania na terytorium Polski. Analiza akt sprawy w ocenie Sądu I instancji prowadzi także do wniosku, iż słusznie w sprawie uznano, że w odniesieniu do skarżącej zastosowanie miał również art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organów zezwolenie na zamieszkanie skarżącej nie leży w interesie Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zdaniem Sądu właściwie wyjaśnił dlaczego zasadnym jej zastosowanie w sprawie w/w przepisu. Wskazane przez organ okoliczności tj. przekroczenie przez skarżącą granicy w kierunku [...], pomimo nie posiadania uprawnienia do wjazdu i pobytu na terytorium tego kraju, w celu wykazania, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy, świadczą o nierespektowaniu przez nią obowiązujących w Polsce przepisów prawa. Niezgodne z prawem przekroczenie granicy stanowi bowiem jedną z przesłanek wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski, określoną w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Słusznie zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy uznały, iż działania skarżącej prowadzą do przyjęcia, iż jej pobyt na terenie Polski nie leży w interesie tego kraju. Sąd I instancji argumentował, że na rozstrzygnięcie tej kwestii nie mogą zaś mieć wpływu podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż dane skarżącej nie figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polski jest niepożądany, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W sytuacji bowiem, gdy dane cudzoziemca znajdują się w wykazie organ zobowiązany jest do zastosowania przesłanki o której jest również mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi zaś odrębną regulację, dającą organom uprawnienie do orzekania w zakresie odmowy udzielania cudzoziemcom zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli uznają, iż w danej sprawie zastosowanie ma któraś z określonych w tym przepisie przesłanek, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. T. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. mających istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, to jest: - art. 48 c ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 33 ust. 6 i 7 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego oraz art. 109 § 1 k.p.a. polegające na niedoręczeniu skarżącej decyzji o unieważnieniu wizy, co skutkowało nieważnością decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem wydana została z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 k.p.a), - art. 77 § 1w zw. z art. 39 k.p.a. polegające na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności, że konsul RP w [...] nie doręczył decyzji o unieważnieniu wizy skarżącej oraz zwrócił się o dokonanie tej czynności do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który również nie dokonał doręczenia, 2. prawa materialnego, to jest: - art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca w chwili składania wniosku przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Poleskiej nielegalnie, podczas gdy wobec nie doręczenia jej decyzji konsula RP w [...] o unieważnieniu wizy, jej pobyt był legalny, - art. 57 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca nielegalnie przekraczała granicę Polski w kierunku [...], co zdaniem organu świadczy o nierespektowaniu przez nią porządku prawnego w Polsce, co prowadzi do przyjęcia, że pobyt skarżącej na terenie Polski nie leży w interesie tego kraju, podczas gdy skarżąca przebywała na terenie Polski legalnie, a co za tym idzie mogła przekraczać jej granicę. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że nie można przyjąć, iż kwestia legalności decyzji konsula w przedmiocie unieważnienia wizy nie mogła być przedmiotem oceny organu odwoławczego, choćby z tego powodu, że unieważnienie wizy skarżącej zostało oparte o decyzję nieistniejącą, nieakt który nie wszedł do obrotu prawnego. Organ otrzymawszy od konsula informację, że decyzja nie została skarżącej doręczona, winien był uznać że ma do czynienia z decyzją nieistniejącą, a więc, że skarżąca przebywa na terenie Polski legalnie. Wskazywano, że całe postępowanie w przedmiocie unieważnienia wizy skarżącej było prowadzone z obrazą przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej kasacyjnie niezasadny jest także pogląd, że nie posiadając ważnej wizy krajowej wjechała do [...], a więc nielegalnie przekraczała granice Polski, co świadczy o nierespektowaniu prawa polskiego. W ocenie skarżącej kasacyjnie jest to pogląd błędny, gdyż wiza skarżącej nie została skutecznie unieważniona. Ponadto nawet przy przyjęciu, że strona nielegalnie przekroczyła granice, to organ powołał się na ogólną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas nieoznaczony, jaką jest interes Rzeczypospolitej Polskiej, nie usiłując w żadnej mierze wskazać jaki interes Rzeczypospolitej Polskiej może być zagrożony oraz określając jego wagę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do stwierdzenia, że obowiązkiem organów, jak i Sądu, było zbadanie i ocena prawidłowości postępowania dotyczącego unieważnienia wizy wydanej skarżącej kasacyjnie przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...]. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy tak nieprecyzyjnym sformułowaniu zawartym w powyższym przepisie, powstaje problem wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem "granic danej sprawy". Ustawodawca mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność (por. wyrok NSA z 20 lipca 2005 r., I FSK 68/05, LEX Nr 172990). Granice orzekania wyznaczone są więc granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest więc ta sama sprawa, która została rozstrzygnięta w decyzji organu administracji. Stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tadeusz Woś, s. 612 – 613). Przedmiotem rozstrzygnięcia decyzją organu administracji było udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie więc kwestii związanej z postępowaniem w sprawie unieważnienia wizy dla skarżącej kasacyjnie pozostawało poza przedmiotem sprawy administracyjnej prowadzonej przez organ, a więc także poza przedmiotem kognicji Sądu. Ponadto podkreślić należy, że wiza strony skarżącej została unieważniona przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...], do czego organ ten był upoważniony w oparciu o art. 48b ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy o cudzoziemcach. Skoro sprawa ta należała do zakresu właściwości urzędu konsularnego, to w myśl art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. nie stosuje się do niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 109 § 1 k.p.a., czy art. 39 k.p.a. dotyczące braku doręczenia stronie skarżącej kasacyjnie decyzji wydanej poprzez konsula, a dotyczącej unieważnienia wizy są pozbawione słuszności. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był uprawniony do badania kwestii związanych z prawidłowością postępowania dotyczącego unieważnienia wizy skarżącej, w tym w zakresie jej doręczenia także z tego powodu, iż zgodnie z art. 5 pkt. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wiz wydawanych przez konsuli z pewnymi wyjątkami wymienionym w tym przepisie. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi kasacyjnej, to jest nie doręczenia decyzji o unieważnieniu wizy stronie skarżącej kasacyjnie, co w ocenie autora skargi kasacyjnej miało spowodować brak wejścia tej decyzji do obrotu prawnego, a co za tym idzie konieczność przyjęcia przez organ, że P. T. przebywała na terytorium Polski legalnie, zwrócić należy uwagę na treść art. 48 b ust. 4 obwiązującej wówczas ustawy o cudzoziemcach zgodnie, z którym decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze kasacyjnej omyłkowo przywołano jako naruszony przez Sąd I instancji i organy administracji art. 33 ust. 6 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. U. UE. L. 2009. 243.1), zamiast art. 34 ust. 6 i 7, co wynika z uzasadnienia skargi. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy oraz powody takiej decyzji przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI. Wspólnotowy Kodeks Wizowy zobowiązuje więc do zapoznania strony z taką decyzją, a nie do jej doręczenia, co też, czego nie kwestionuje sama strona skarżąca, miało miejsce. Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutu dotyczącego pominięcia i niebadania zarówno przez organ jak i Sąd I instancji kwestii nie doręczania decyzji o unieważnieniu wizy przez konsula Rzeczpospolitej Polskiej w [...] i przesądza o niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Pociąga to za sobą wniosek o prawidłowości ustalenia stanu faktycznego i prawidłową ocenę Sądu I instancji, iż organy administracji zasadnie uznały, iż skarżąca kasacyjnie w chwili składania wniosku o udzielanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. W związku z czym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędne zastosowanie nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem organ zobligowany jest do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Stanowisko organu zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarżąca kasacyjnie nie posiadając ważnej wizy przekraczała granice Polski i [...] jest więc prawidłowe. Przesądza to o braku zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Wbrew twierdzeniom zawartym w powyższym zarzucie wskazano, że o nierespektowaniu porządku prawnego w Polsce przez skarżącą kasacyjnie świadczy właśnie nielegalne przekraczanie granicy, a takie postępowanie cudzoziemki prowadzi do wniosku, że jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie leży w interesie kraju. Organy wyjaśniły zatem co stanowiło przesłankę odmowy z art. 57 ust. 1 pkt 5, a okoliczności te były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.