II OSK 2807/16

Dnia 2 marca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Oporów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 453/16 w sprawie ze skargi Gminy Oporów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 6 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Gminy Oporów (dalej również jako "skarżąca") na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego (dalej również jako "Wojewoda") z [...] kwietnia 2016 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Uchwałą z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] Rada Gminy Oporów uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Oporów dla obszaru obejmującego części sołectw: Skórzewa, Stanisławów, Mnich-Ośrodek, Jurków Drugi, Kurów-Wieś, Janów, Jastrzębia, Świechów, Wola Owsiana, Golędzkie, Kamienna, Wola Prosperowa, Szczyt, Podgajew, Mnich-Południe, Samogoszcz, Wólka-Lizigódź w gminie Oporów. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 446; dalej "u.s.g."), w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej "u.p.z.p."), stwierdził nieważność powyższej uchwały w całości. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ nadzoru stwierdził, że wspomniana uchwała istotnie narusza prawo, to jest art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., zgodnie z którym wyznaczając w planie miejscowym granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., należy określić granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Według Wojewody, biorąc pod uwagę zapisy planu miejscowego oraz prognozy oddziaływania na środowisko, uciążliwość generowana przez wiatraki nie zamyka się w strefach ochronnych od terenów oznaczonych w planie symbolem EW (urządzenia elektroenergetyczne wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii - elektrownie wiatrowe). Wojewoda wskazał na art. 14 ust. 8 u.p.z.p. i podkreślił, że miejscowy plan może ustalać przeznaczenie terenów i wprowadzać ograniczenia w wykonywaniu prawa własności jedynie w odniesieniu do terenów nim objętych, tzn. znajdujących się w granicach jego opracowania. Plan miejscowy ustanawiający przepisy gminne nie może wprowadzać ograniczeń w wykonywaniu prawa własności na działkach położonych poza granicami określonymi w planie. Wobec powyższego organ nadzoru stwierdził, że niezgodne z przepisem art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. jest takie lokalizowanie terenów elektrowni wiatrowych, które powoduje brak możliwości wyznaczenia w granicach opracowania planu kompletnych stref ochronnych, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W opinii organu nadzoru, został także naruszony art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587; dalej "rozporządzenie"), ponieważ w treści uchwały nie ustalono maksymalnej szerokości dróg dojazdowych w liniach rozgraniczających oznaczonych symbolami: 1KD-D1/2 - 5KD-D1/2 i 7KD-D1/2 - 13KD-D1/2 (§ 25 ust. 4 pkt 11 uchwały) oraz szerokości drogi 6KD-D1/2 (§ 25 ust. 4 pkt 12) i dróg wewnętrznych - dojazdów gospodarczych o symbolach KDW-Go (§ 25 ust. 5). Zdaniem organu nadzoru, naruszono również art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 353), ponieważ nie została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Oporów uchwała o przystąpieniu do sporządzenia niniejszego planu, jak również obwieszczenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła Gmina Oporów, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, z powodu naruszenia: art. 113 ust. 1, art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 114 ust. 1, art. 114 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska; art. 91 ust. 1 u.s.g.; art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.; art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia; art. 17 pkt 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dopuszczalne poziomy hałasu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Rozporządzenie zostało wydane na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 113 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska. Przepis ten posługuje się zwrotem "dla (...) terenów faktycznie zagospodarowanych", co nie pozostawia, w ocenie skarżącej, żadnych wątpliwości, iż celem ustawodawcy była ochrona istniejącego (faktycznego) zagospodarowania, nie zaś zagospodarowania planowanego, ani takiego, które potencjalnie w przyszłości na danym terenie mogłoby powstać. Nie ulega żadnym wątpliwościom, iż dla planowanej w uchylonym przez zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze miejscowym planie inwestycji, w zasięgu izofon 40 dB nie występuje zabudowa jednorodzinna, zaś w zasięgu izofony 45 dB nie występuje zabudowa zagrodowa. Strona skarżąca zauważyła również, że ustalenia zawarte w miejscowym planie oraz w sporządzonej dla jego potrzeb prognozie oddziaływania na środowisko były przedmiotem opiniowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w Kutnie. Powyższe instytucje szczegółowo przeanalizowały zawartą w prognozie ocenę potencjalnego oddziaływania inwestycji, która zawierała m. in. analizy: akustyczną, wytyczonego przebiegu izofon oraz wpływu inwestycji na istniejący stan zagospodarowania i możliwości rozwojowe sąsiedztwa farmy wiatrowej. Biorąc powyższe opinie pod uwagę, strona skarżąca stwierdziła, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania, ani na warunki zagospodarowania terenów położonych w zasięgu izofony 40 dB, która tylko fragmentarycznie (niewielkie powierzchnie) wykracza poza granice obszaru objętego planem. Wynika to z faktu, że powyższe tereny w większości są nienormowane akustycznie, tj. tereny rolne, łąki i pastwiska, lasy. Natomiast tereny normowane akustycznie stanowią tereny zabudowy zagrodowej (istniejące i projektowane), dla których normy hałasowe (45 dB) są wyższe niż w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (40 dB). Obszar, w obrębie którego natężenie hałasu przekracza 45 dB - wyłączony z wszelkich form zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej), tj. izofona 45 dB wraz z pewnym buforem zawiera się w całości w strefie ochronnej ustalonej na rysunku planu. Powyższe analizy i uzasadnienia zawarte w prognozie uzyskały akceptację bez zastrzeżeń RDOŚ w Łodzi i PPIS w Kutnie. Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż skarga podlega oddaleniu. Sąd podzielił w całości stanowisko Wojewody Łódzkiego i argumentację o podjęciu uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., który stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Sąd wskazał, że analiza załączonej do sprawy dokumentacji planistycznej w postaci zapisów planu miejscowego, prognozy oddziaływania na środowisko, w tym przede wszystkim map akustycznych pozwala w całości zgodzić się z Wojewodą Łódzkim, iż uciążliwości hałasowe generowane przez wiatraki nie zamkną się w granicach stref ochronnych wyznaczonych wokół terenów oznaczonych w planie symbolem EW. Izofony 40 dB określone na poszczególnych fragmentach planu i konkretnych terenach, omówionych szczegółowo przez organ nadzoru w treści rozstrzygnięcia nadzorczego, ewidentnie wykraczają poza granice obszaru objętego postanowieniami planu. W konsekwencji lokalizowane farmy wiatrowe mogą w sposób niedopuszczalny ograniczać zagospodarowanie terenów sąsiadujących z planem w zasięgu izofony 40 dB. Sąd przyznał rację organowi nadzoru twierdzą, że lokalizowanie elektrowni wiatrowych wiąże się z koniecznością wyznaczenia w granicach opracowania planu kompletnych stref ochronnych. Natomiast kompletna strefa ochronna to taka, w granicach której w całości mieści się oddziaływanie projektowanej elektrowni wiatrowej. Warunek ten w przypadku zaskarżonej uchwały nie został spełniony. Wyznaczenie obszaru ochronnego rzutuje przede wszystkim na możliwy sposób wykorzystania terenów. Zasadą jest bowiem, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku, gdy rada gminy, tak jak w realiach rozpoznawanej sprawy, wykroczyła zakresem oddziaływania elektrowni wiatrowych poza granice gminy, to tym samym dokonała ingerencji w sposób zagospodarowania terenów sąsiednich gmin, który nie podlega jej władztwu planistycznemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Rada gminy władztwo planistyczne może realizować jedynie na obszarze swojej gminy, a nie na terenie gmin sąsiednich, nawet wówczas, jeśli ingerencja w sposób zagospodarowania terenów znajdujących się poza obszarem gminy została uprzednio uzgodniona i zaaprobowana przez właściwe organy sąsiednich gmin. Sąd I instancji uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia oraz że uzasadnione jest stanowisko organu nadzoru o braku określenia parametrów dróg w części tekstowej planu. Obligatoryjnym elementem planu miejscowego jest określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Wymóg ten przy sporządzeniu projektu tekstu planu miejscowego wiąże się z koniecznością określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. W rozpoznawanej sprawie Rada Gminy Oporów w przepisach § 25 ust. 4 pkt 11 i 12 oraz ust. 5 uchwały ustaliła szerokość poszczególnych dróg w liniach rozgraniczających zgodnie z rysunkiem planu. Według ugruntowanego stanowiska judykatury to tekst planu stanowi treść uchwały rady gminy i jego redakcja przybiera postać przepisów prawnych. Rysunek planu, jako znak graficzny, nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej związanych z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rację ma również organ nadzoru wywodząc, że uchwała Rady Gminy Oporów została podjęta z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, to jest art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W piśmiennictwie przedmiotu zgodnie podkreśla się, że wymóg obwieszczenia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, jak i o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko będzie spełniony poprzez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach informacyjnych (na tablicach, słupach ogłoszeniowych) do tego przeznaczonych, które mogą znajdować się m.in. w siedzibie urzędu gminy, placówkach użyteczności publicznej bądź innych miejscach publicznych, zamieszczenie odpowiedniej informacji na stronie internetowej gminy czy też w Biuletynie Informacji Publicznej. Konieczność zamieszczenia stosownych informacji w tym zakresie na stronie BiP właściwego organu administracji publicznej w dobie internetu i komunikacji elektronicznej nie powinna zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości ze strony Rady Gminy Oporów, tym bardziej, że urzędowy publikator teleinformatyczny – Biuletyn Informacji Publicznej ma na celu powszechne udostępnianie informacji publicznej w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina Oporów, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi z dnia 6 września 2016 r. zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, takich jak: 1) art. 91 u.s.g. przez przyjęcie że uchwała Rady Gminy Oporów z [...] marca 2016 r. jest sprzeczna z prawem; 2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że w toku prac poprzedzających podjęcie uchwały doszło do istotnego naruszenia zasad oraz trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy uchwała nie została wydana z naruszeniem omawianego przepisu; 3) art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust 2a u.p.z.p. poprzez wadliwe uznanie, iż nie został spełniony warunek kompletnej strefy ochronnej oraz że rada gminy wykroczyła zakresem oddziaływania elektrowni wiatrowych poza granice gminy i tym samym dokonała ingerencji w sposób zagospodarowania terenów sąsiednich gmin, który nie podlega jej władztwu planistycznemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.z.p.; 4) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez chybione uznanie, iż uchwała z [...] marca 2016 r. nie określa parametrów dróg w części tekstowej planu; 5) art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – poprzez wadliwe uznanie, iż uchwała Rady Gminy Oporów została podjęta z istotnym naruszeniem procedury planistycznej; II. przepisów postępowania, to jest art. 148 i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zasługiwała na uwzględnienie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Wojewoda Łódzki, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Mając na uwadze treść podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić trzeba, że ewentualna zasadność zarzutów naruszenia art. 148 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 91 u.s.g. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. zależy od zasadności zarzutów naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust 2a u.p.z.p. zauważyć trzeba, że w myśl art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Stosownie zaś do art. 10 ust 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Wbrew wywodom strony skarżącej kasacyjnie, zaskarżony wyrok nie narusza powyższych unormowań ustawowych. Jak wynika z akt sprawy, uznanie, iż nie został spełniony warunek kompletnej strefy ochronnej oraz że rada gminy wykroczyła zakresem oddziaływania elektrowni wiatrowych poza granice gminy i tym samym dokonała ingerencji w sposób zagospodarowania terenów sąsiednich gmin, który nie podlega jej władztwu planistycznemu, nie jest wadliwe. Zauważyć wypada, że strona skarżąca kasacyjnie sama przyznaje, że część stref związanych z ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu terenu znajduje się poza obszarem objętym przedmiotowym planem miejscowym. Uważa jednak, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania, ani na warunki zagospodarowania terenów położonych w zasięgu izofony 40 dB, która tylko fragmentarycznie (niewielkie powierzchnie) wykracza poza granice obszaru objętego planem. W opinii strony, wynika to z faktu, że powyższe tereny w większości są nienormowane akustycznie, tj. rolne, łąki i pastwiska, lasy. Natomiast tereny normowane akustycznie stanowią tereny zabudowy zagrodowej (istniejące i projektowane), dla których normy hałasowe (45 dB) są wyższe niż w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (40 dB). Obszar, w obrębie którego natężenie hałasu przekracza 45 dB - wyłączony z wszelkich form zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej), tj. izofona 45 dB wraz z pewnym buforem zawiera się w całości w strefie ochronnej ustalonej na rysunku planu. Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie nie jest prawidłowe. Nie uwzględnia bowiem tego, że w przyszłości obszar nie objęty planem mógłby mieć inne przeznaczenie niż w chwili uchwalania tego planu, ale nie będzie to możliwe z uwagi na treść niniejszego planu, który w ten sposób ingeruje w możliwość zagospodarowania terenu nim nie objętego. Lokalizacja elektrowni wiatrowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinna być taka, aby plan ten obejmował całość strefy ochronnej i by uciążliwości generowane przez te elektrownie zamykały się w granicach planu. Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, rada gminy władztwo planistyczne może realizować jedynie na obszarze swojej gminy, a nie na terenie gmin sąsiednich, nawet wówczas, jeśli ingerencja w sposób zagospodarowania terenów znajdujących się poza obszarem gminy została uprzednio uzgodniona i zaaprobowana przez organy gmin sąsiednich. Zauważyć trzeba, że ograniczenia w zagospodarowaniu terenu mogą być wprowadzane w drodze planu miejscowego uchwalonego dla danego obszaru przez uprawniony do tego organ w trybie przewidzianym w ustawie. Nie jest zatem dopuszczalna sytuacja, w której rada gminy uchwalając miejscowy plan w określonym prawnie trybie dla obszaru usytuowanego w swojej gminie, jednocześnie wprowadza na przyszłość ograniczenia w zagospodarowaniu obszaru usytuowanego na terenie innej gminy, przy czym ograniczenia te – dla innej gminy – nie są wprowadzane w trybie przewidzianym w ustawie. Zauważyć w tym miejscu wypada, że zgodnie z § 2 uchwały Rady Gminy Oporów z dnia [...] marca 2016 r., szczegółowym celem regulacji planu jest ustalenie zasad zagospodarowania i warunków zabudowy terenów przeznaczonych dla rozwoju energetyki wykorzystującej odnawialne źródła energii – lokalizacji parku wiatrowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Tak określony cel planu sprawia, że już tylko z uwagi na fakt, iż plan ten nie obejmuje całości strefy ochronnej i że uciążliwości generowane przez mające powstać wskutek jego uchwalenia elektrownie wiatrowe nie będą zamykały się w granicach planu, trafnie Wojewoda Łódzki wydał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi słusznie skargę na to rozstrzygnięcie oddalił. Zaskarżony wyrok nie narusza też art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W myśl zaś § 4 pkt 9 lit. a) przywołanego wyżej rozporządzenia, do wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego należą ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Mając na uwadze treść powyższych unormowań, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo wywiódł, że to tekst planu stanowi treść uchwały rady gminy i jego redakcja przybiera postać przepisów prawnych. Rysunek planu, jako znak graficzny, nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej związanych z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Skoro zatem przedmiotowy plan miejscowy nie określał parametrów dróg w części tekstowej planu, to został podjęty z naruszeniem wymienionych wyżej unormowań ustawowych. Powyższy zarzut skargi kasacyjnej jest więc również chybiony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Oporów uchwały o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu oraz obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu tego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, zauważyć wypada, że zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Wedle art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ilekroć w tej ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości - rozumie się przez to: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Mając na uwadze treść powyższych unormowań należy dojść do wniosku, że zarzut ten jest bardzo daleko idący. Przepis art. 17 pkt 1 u.p.z.p. nie przewiduje bowiem konieczności udostępniania informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, a wywodzenie takiego obowiązku z faktu, że ogłaszanie uchwały o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu oraz obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu tego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko miałoby następować w nawiązaniu do unormowania zawartego w art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, trudno uznać za istotnie naruszające procedurę planistyczną. Niemniej jednak z uwagi na zasadność zarzutów naruszenia przez Radę Gminy Oporów (a nie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi) art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzut ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ z uwagi na powyższe naruszenia prawa przez organ gminy, zaskarżonym wyrokiem słusznie oddalono skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego podjęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 148 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 91 u.s.g. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Uchwała Rady Gminy Oporów z dnia [...] marca 2016 r. jest bowiem sprzeczna z prawem i w toku prac poprzedzających jej podjęcie doszło do istotnego naruszenia zasad oraz trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo zatem zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego stwierdzające nieważność tej uchwały. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.