II OSK 2822/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SAB/Łd 28/19 w sprawie ze skargi Z. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie samowolnego wybicia otworów okiennych w elewacji budynku oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Łd 28/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie samowolnego wybicia otworów okiennych w elewacji budynku, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1), umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (pkt 2), wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywnę w wysokości 500 zł (pkt 3) oraz zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego Z. K. zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 4). W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że postępowanie w sprawie wykonania dwóch otworów okiennych w elewacji zachodniej budynku na działce zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 7 września 2018 r., który wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 11 września 2018 r. Pierwszą czynność w sprawie organ podjął dopiero w dniu 23 października 2018 r., co potwierdza załączona do akt administracyjnych adnotacja urzędowa. Wspomniana czynność ograniczyła się do ustalenia właścicieli działki, na której zrealizowano roboty budowlane na podstawie serwerowej aplikacji internetowej (serwera aplikacji) WebEwid. Po czym, pismem z dnia 26 października 2018 r. organ wyznaczył termin kontroli w terenie. Pismem z dnia 30 października 2018 r. organ zmienił termin kontroli z 12 listopada 2018 r. na dzień 13 listopada 2018 r. We wskazanym terminie organ przeprowadził kontrolę na gruncie, której przebieg potwierdził załączony do akt administracyjnych protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Organ powiatowy pismem z dnia 13 listopada 2018 r. zwrócił się do organu administracji architektoniczno – budowlanej z zapytaniem o to, czy inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę, a jeżeli tak to z wnioskiem o jej udostępnienie. W dniu 22 listopada 2018 r. organ uzyskał ze Starostwa Powiatowego dokumentację związaną z uzyskaniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z załączonym projektem budowlanym, a w dniu 29 listopada 2018 r. dokumentację związaną z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę szczelnego bezodpływowego zbiornika na ścieki i przyłącza gazu. Analizując dokumenty załączone do akt administracyjnych Sąd odnotował, że do dnia 8 marca 2019 r. w postępowaniu nie były podejmowane żadne czynności. Motywem do podjęcia działań w sprawie nie było nawet pismo skarżącego z dnia 13 lutego 2019 r., w którym Z. K. zapytał organ na jakim etapie znajduje się postępowanie. W dniu 8 marca 2019 r. organ po raz kolejny sporządził adnotację urzędową potwierdzającą ustalenie właściciela działki na podstawie serwerowej aplikacji internetowej WebEwid. W dniu 18 marca 2019 r. wpłynęła do organu skierowana do WSA w Łodzi skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po tej dacie, w dniu 19 marca 201 r. organ skierował do stron zawiadomienie o wszczęciu postępowania (art. 61 § 1 i § 4 k.p.a.). Następnie pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 k.p.a., po czym w dniu [...] kwietnia 2019 r. wydał decyzję nakazującą Z. J., w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r., doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wykonaniu dwóch otworów okiennych, poprzez ich zamurowanie bądź wypełnienie luksferami lub cegłą szklaną. Z opisanych powodów Sąd uznał skargę za usprawiedliwioną, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu (w dniu [...] kwietnia 2019r.) wydał decyzję, a więc z tym dniem postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności stało się bezprzedmiotowe. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie. Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, Sąd wskazał, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania wpłynął do organu dnia 11 września 2018 r., a decyzja kończąca to postępowanie została wydana (po wniesieniu skargi i niewątpliwie na skutek jej wniesienia) w dniu [...] kwietnia 2019r. Z zestawienia dat wynika, że postępowanie trwało niemalże 8 miesięcy, podczas gdy – zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. – powinno się zakończyć nie później niż w terminie dwóch miesięcy w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej. Organ w toku postępowania przeprowadzał określone czynności procesowe, ale były one podejmowane w znacznych odstępach czasu, nie charakteryzowały się koncentracją. Zdaniem Sądu przedstawiony tok czynności podejmowanych przez organ uprawnia do twierdzenia, że bodźcem do podejmowania kolejnych czynności w postępowaniu, a zatem także do zakończenia postępowania, były działania podejmowane przez skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu, także stopień skomplikowania sprawy nie usprawiedliwiał tak długiego prowadzenia postępowania. Jedyne czynności dowodowe, które przeprowadził organ to przeprowadzenie kontroli na gruncie i pozyskanie z organu administracji architektoniczno – budowlanej dokumentacji związanej z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd nie dostrzegł żadnych przeszkód w jednoczesnym wyznaczeniu terminu kontroli na gruncie i wystąpieniu do organu administracji architektoniczno – budowlanej o udostępnienie stosownych dokumentów. W toku postępowania żadna ze stron nie kontestowała ustaleń organu nadzoru budowlanego. Na tej podstawie Sąd uznał, że zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącego przybrała postać rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.) - przez dużą część postępowania organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie (np. po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania – 11 września 2018 r. do dnia 23 października 2018 r. oraz po dniu otrzymania dokumentów z organu administracji architektoniczno – budowlanej – 29 listopada 2018 r., aż do dnia 8 marca 2019 r.). Postępowanie nie charakteryzowało się zatem koncentracją zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy. Analiza podejmowanych czynności wskazuje, że odstępy czasu między poszczególnymi czynnościami były znaczne i nie znajdują uzasadnienia. Sąd uznał też za uzasadniony wniosek skarżącego o nałożenie na organ grzywny, a określając jej wysokość miał na uwadze rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ(art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostawał w bezczynności, w przypadku gdy w rzeczywistości tutejszy organ podejmował czynności zmierzające do poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych i zakończenia postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nie występowały okoliczności, uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska, 2) art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez uznanie za uzasadnione żądanie skarżącego przyznania od organu sumy pieniężnej, 3) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi w zakresie żądanego stwierdzenia bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku zawierającego błędną podstawę rozstrzygnięcia w postaci stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi, ewentualnie w przypadku uznania, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie i orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o zasadę statuowaną normą art. 203 pkt 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie w piśmie tym zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W piśmie z dnia 3 września 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. Podzielić należy bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 7 września 2018 r., oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowadministracyjne, 2010, s. 70). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Istotą sprawy ze skargi na bezczynność organu jest to, że w ustawowym terminie organ administracji publicznej nie wydał stosownego aktu kończącego postępowanie przy braku okoliczności usprawiedliwiających niedotrzymanie terminów załatwiania spraw ustanowionych w art. 35 k.p.a. lub terminu ustalonego w myśl art. 36 k.p.a. bądź też dodatkowego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez organ wyższego stopnia na skutek uwzględnienia zażalenia na niezałatwienie sprawy (art. 37 ust. 2 k.p.a.). Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa rozumie się natomiast sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której naruszenie jest oczywiste. Przy czym jest to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19; publ. CBOSA). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 20/19 – publik. CBOSA). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego doszło po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do bezczynności i to o rażącym charakterze. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że doszło do przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy. Przekroczenie tego terminu było znaczne, niezaprzeczalne i pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Bezsprzeczna bowiem jest w tej sprawie okoliczność nie wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji w sprawie do dnia wniesienia skargi przez Z. K. (18 marca 2019 r.), a zatem licząc od dnia wpływu jego wniosku o wszczęcie postępowania "w sprawie samowolnego wybicia otworów okiennych w elewacji zachodniej budynku usytuowanego w [...] ul. [...] (obręb [...], działka nr [...])", tj. od dnia 11 września 2018 r., przez okres ponad 6 miesięcy. Przy czym podkreślenia wymaga, że pierwszą czynność w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął dopiero w dniu 23 października 2018r. (ustalenie w odpowiednim systemie internetowym właściciela działki, na której zrealizowane objęte wnioskiem skarżącego roboty budowlane), a zatem długo po upływie miesięcznego terminu na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, unormowanego w art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego już sama ta okoliczność świadczy o rażącym charakterze stwierdzonej bezczynności tego organu. Ponadto za stwierdzeniem bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w załatwieniu wniosku Z. K. w stopniu rażącym przemawia okoliczność braku informowania skarżącego - przez cały okres trwania postępowania z jego wniosku aż do wniesienia skargi - o niezałatwieniu sprawy w terminie, a także o przyczynach zwłoki, i nie wskazywano skarżącemu żadnych terminów załatwienia sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w ogóle nie wypełniał więc obowiązków wobec strony postępowania, nałożonych na niego art. 36 k.p.a. Ponadto, jak słusznie zwrócił na to uwagę Sąd pierwszej instancji, organ czynności procesowe podejmował w niczym nieusprawiedliwionych znacznych odstępach czasu, niekiedy dopiero w wyniku działań podejmowanych przez samego skarżącego, o czym świadczy m.in. okoliczność, że z prośbą do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę lub przyjęto zgłoszenie robót niewymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki nr [...] w [...], Powiatowy Inspektor wystąpiło dopiero w dniu, w którym wypłynęła do niego skierowana do organu wyższego stopnia skarga skarżącego na bezczynność w przedmiotowej sprawie (29 października 2018 r.). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącego zostało natomiast wystosowane do stron postępowania dopiero dzień po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z powyższych przyczyn zawarte w pkt 1 zaskarżonego wyroku stwierdzenie rażącego charakteru bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], uznać należy za zasadne. Podniesiony w tym kontekście zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie za uzasadnione żądania skarżącego przyznania od organu sumy pieniężnej, z oczywistych względów nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie orzekał bowiem o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tylko orzekł o wymierzeniu organowi grzywny. Chybiony jest także w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu byłby skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji - odmiennie niż miało to miejsce w niniejszej sprawie - nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie rażącą bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Samo wadliwe powołanie przez Sąd pierwszej instancji podstawy prawnej stwierdzenia rażącej bezczynności organu (art. 149 § 1 p.p.s.a. zamiast art. 149 § 1a p.p.s.a.) - które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego miało w okolicznościach niniejszej sprawy charakter omyłki - nie powoduje wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku uzasadniającej konieczność wyeliminowania tego wyroku z obrotu prawnego. Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może bowiem stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Odnośnie wniosku Z. K. o zwrot kosztów postępowania wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Z mocy art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do niezbędnych zaś kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, a zatem brak jest po stronie skarżącego kosztów osobistego stawiennictwa w sądzie. Nadto Z. K. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. W tej sytuacji, skoro skarżący nie poniósł kosztów, o jakich mowa w powołanych wyżej przepisach, to tym samym brak jest podstaw do wydawania orzeczenia w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.