II OSK 2976/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2429/16 w sprawie ze skargi Prezydenta W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2429/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wyrok ten został wydany w następnym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 2, 2a i 2b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wojewoda Dolnośląski nałożył na Prezydenta W. karę pieniężną w wysokości 32.000 zł za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z naruszeniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że w ww. sprawie postępowanie przed Prezydentem W. toczyło się przez 144 dni. Od tego okresu należało odliczyć ustawowe 65 dni (przewidziane na wydanie decyzji) oraz 15 dni związanych z uzgodnieniem projektu decyzji, liczonych od dnia 31 sierpnia 2010 r. tj. od dnia następnego po dniu bezpośredniego doręczenia wniosku o uzgodnienie projektu decyzji do Dolnośląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., do dnia 14 września 2010 r. tj. do dnia, który był ostatnim dniem na uzgodnienie projektu decyzji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, decyzja lokalizacyjna została wydana z sześćdziesięcioczterodniową zwłoką. W związku z tym, że za każdy dzień zwłoki wymierzono karę w wysokości 500 zł, to końcowo ustalono karę w wysokości 32.000 zł (64 dni x 500 zł). Zażalenie na powyższe postanowienia wywiódł Prezydent W. Na skutek tego zażalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy ww. postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 32.000 zł za wydanie decyzji nr [...] z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.). W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, iż prawidłowo organ pierwszej instancji wymierzył karę za 64 dni zwłoki. Wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej wpłynął do urzędu w dniu 23 lipca 2010 r., zatem bieg ustawowego terminu rozpoczął się w dniu następnym. Decyzja lokalizacyjna została wydana w dniu [...] grudnia 2010 r. Zatem postępowanie w sprawie toczyło się 144 dni. Od wskazanego wyżej terminu należało odliczyć okres oczekiwania na uzgodnienie decyzji przez Dolnośląski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. oraz przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Marszałek Województwa Dolnośląskiego uzgodnił przedmiotowy projekt postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., który do Urzędu Miejskiego wpłynął w dniu 23 września 2010 r., a został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 22 września 2010 r. Następnie pismem które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu 11 października 2010 r. poinformowano Prezydenta, że postanowienie Marszałka Województwa stało się ostateczne w dniu 30 września 2010 r. Jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uzgodnienie można uznać za dokonane w terminie nie w sytuacji, gdy organ uzgadniający wyda postanowienie w ciągu 2 tygodni od daty otrzymania wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie, lecz w sytuacji, gdy postanowienie takie w tym terminie zostanie również nadane w placówce pocztowej. Termin dwutygodniowy, o którym mowa w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na dokonanie uzgodnienia przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego zakończył bieg w dniu [...] września 2010 r. Z uwagi na fakt, że postanowienie organu uzgadniającego zostało wprowadzone do obrotu prawnego w dniu [...] października 2010 r., a zatem po upływie ustawowego terminu, należało stwierdzić, iż uzgodnienia dokonano w ostatnim dniu terminu w trybie tzw. "milczącej zgody", tj. 14 września 2010 r. Również i Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt decyzji w trybie tzw. milczącej zgody – termin na zajęcie stanowiska przez ten organ upłynął z dniem 13 września 2010 r. Tak więc odliczeniu od sześćdziesięciopięciodniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji podlega okres 15 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, liczonych od dnia 31 sierpnia 2010 r. tj. od dnia następującego po dniu bezpośredniego doręczenia przez pracownika organu pisma z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W., do [...] września 2010 r. tj. do dnia, w którym projekt decyzji został uzgodniony w trybie tzw. "milczącej zgody" przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego. W ocenie Ministra w postępowaniu lokalizacyjnym, przeprowadzonym przez Prezydenta, nie miały miejsca, poza wskazanymi powyżej, inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Ministra czas uprawomocnienia się postanowień uzgadniających nie podlega odliczeniu od ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej. Art. 53 ust. 4 ww. ustawy w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, a nie od wyczerpania środków zaskarżenia na postanowienie zawierające to stanowisko. Skargę na powyższe postanowienie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej wywiódł Prezydent W., zarzucając temu aktowi naruszenie: art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 51 ust. 2 i ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu Prezydent podniósł, że trudniejsza do zakwalifikowania jest sprawa uzgodnienia projektu decyzji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Organ ten zajął stanowisko w ustawowym terminie, informując pismem z dnia 1 września 2010 r., że postępowanie uzgodnieniowe zostanie zakończone do 10 listopada 2010 r. Zatem kierując się zasadą legalności Prezydent stwierdził, że w tej sytuacji nie może mieć miejsca przypadek tzw. milczącej zgody. A zatem uzasadnione jest odliczenie z biegu terminu okresu 72 dni, czyli od 31 sierpnia 2010 r. (dzień następny po doręczeniu GDDKiA) do 10 listopada 2010 r., kiedy to wpłynęło do urzędu miejskiego postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. Kolejną istotną czynnością było oczekiwanie na uostatecznienie się postanowienia ww. organu – czas oczekiwania 14 dni. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że sporne zagadnienia między stronami sprowadzają się w istocie do następujących kwestii: czy Prezydent winien wstrzymać się z rozpoznaniem sprawy do czasu, kiedy postanowienia uzgodnieniowe (art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) staną się ostateczne, czy dopuszczalne jest wymierzenie przedmiotowej kary pieniężnej po upływie ponad trzech lat od wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i czy pomimo upływu okresu 2 tygodni, o którym mowa w art. 53 ust. 5 ww. ustawy organ lokalizacyjny zobligowany jest oczekiwać na wydanie postanowienia uzgodnieniowego. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Prezydenta W., iż w przypadku uzgodnienia z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, doszło do uzgodnienia przez ten organ stanowiska w terminie 2 tygodni, albowiem w piśmie z dnia 1 września 2010 r. zajął stanowisko informując, iż sprawa zostanie zakończona w terminie do dnia 10 listopada 2010 r. Ponadto w tej wyjątkowej sprawie organ nie mógł się oprzeć jedynie na milczącym uzgodnieniu. Z akt sprawy wynika, iż dnia 7 września 2010 r. Prezydent W. otrzymał wiadomość, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dokona uzgodnienia w zakreślonym dwutygodniowym terminie. W tej dacie organ wiedział więc, że dojdzie do milczącego uzgodnienia. Sąd wskazał, iż: po pierwsze – organ lokalizacyjny pouczył organ uzgadniający o treści powyższego przepisu, a po drugie – normy takiej nie zastosował wobec Marszałka Województwa Dolnośląskiego, wobec którego przyjął, że milczące uzgodnienie nastąpiło z dniem 14 września 2010r. Najważniejszym argumentem jest jednak okoliczność, że przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwala na żadne odstępstwa od tej reguły stwierdzając, że po upływie dwutygodniowego terminu uzgodnienie uznaje się za dokonane. Ranga i charakter inwestycji nie mają więc w tym przypadku znaczenia. Prezydent nie był zatem uprawniony, aby oczekiwać na uzgodnienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, które nastąpiło dopiero postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Po upływnie dwóch tygodni od doręczenie projektu organowi uzgadniającemu, powinien uznać go za uzgodniony i podjąć dalsze czynności zmierzające do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu brak jest również podstaw do odliczenia od ustawowego terminu okresu oczekiwania na moment, kiedy postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji stanie się ostateczne. Po pierwsze, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonalności postanowienia uzgodnieniowego (art. 143 k.p.a.). Po drugie, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że w przypadku uzgodnień dokonywanych w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 ww. ustawy). Trudno racjonalnie przyjąć, że inwestor będzie składał zażalenie na postanowienie uzgadniające projekt decyzji. Sąd nie podzielił również stanowiska Prezydenta o niemożności wymierzenia przedmiotowej kary po upływie ponad trzech lat od wydania decyzji. W szczególności na przeszkodzie orzekaniu w przedmiocie kary nie stoi powołana w skardze zasada zaufania. Wymierzenie tej kary jest obowiązkiem organu, który nie może orzekać na zasadzie słuszności. Zdaniem Sądu wymierzenie kary nawet po kilku latach nie podważa funkcji prewencyjnej tego środka prawnego. Reasumując, ustawodawca nie zawarł zakazu wszczynania przez wojewodów tego rodzaju postępowań nadzorczych po upływie konkretnego terminu, liczonego bądź to od dnia złożenia wniosku przez inwestora, bądź od momentu wydania przez organ decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezydent W., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj. naruszenie art. 51 ust. 2 i ust. 2c w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne i nieuzasadnione uznanie Sądu pierwszej instancji, iż inwestor nie będzie składał zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji i czasu tego nie można odliczyć od czasu, który skarżący przeznaczył na wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a równocześnie błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że nie powinno odliczać się czasu jaki inwestor miał na skuteczne zażalenie od postanowienia uzgadniającego decyzję o lokalizacji celu publicznego od całkowitego czasu jaki skarżący miał na wydanie decyzji, co spowodowało naliczenie kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł za 14 dni stwierdzonej zwłoki w wydaniu decyzji, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie skargi, podczas gdy Minister Infrastruktury i Budownictwa naruszył przepisy art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz przekroczenie w tym zakresie granic swobodnej oceny dowodów, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w świetle której w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - naruszenie art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej błędnie przyjął, iż Minister trafnie nie uwzględnił przy ocenie zachowania sześćdziesięciopięciodniowego terminu okresów oczekiwania na wniesienie zażaleń od pozytywnych postanowień uzgodnieniowych i wpłynęło na naliczenie kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł odpowiadającej czternastu dniom zwłoki w wydaniu decyzji, co narusza zarówno zasadę praworządności, jak i zasadę prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Stąd też należało wniesiony środek odwoławczy w tej sprawie rozpoznać mając na uwadze zgłoszone zarzuty skargi kasacyjnej, a te zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie, stąd też kasacja ta nie mogła doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku, który odpowiada prawu. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zarzut błędnej wykładni art. 51 ust. 2 i 2c w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że nie powinno się odliczać czasu jaki inwestor ma na skuteczne złożenie zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego od całkowitego okresu na wydanie decyzji. Zdaniem skarżącego Prezydenta W. nieodliczenie w tej sprawie dwóch terminów siedmiodniowych na ewentualne złożenie zażalenia przez inwestora od pozytywnych uzgodnień dokonanych z Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego, jak i Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad jest sprzeczne z prawem. Odliczenie 14 dni od łącznego czasu trwania postępowania lokalizacyjnego, jak zaznaczono, winno doprowadzić do pomniejszenia naliczonej kary o kwotę 7 tysięcy złotych. Mając powyższy zarzut na uwadze, należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż brak jest podstaw do odliczenia od sześćdziesięciopięciodniowego terminu okresu oczekiwania na moment, kiedy postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji stanie się ostateczne, skoro wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonalności postanowienia uzgodnieniowego (art. 143 k.p.a.), a nadto w przypadku uzgodnień dokonywanych w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 tej ustawy). Zasadnie więc podzielono pogląd Ministra, iż właściwie organ ten nie uwzględnił przy ocenie zachowania sześćdziesięciopięciodniowego terminu okresów oczekiwania na wniesienie zażalenia od pozytywnego postanowienia uzgodnieniowego (por. np. wyrok NSA z 25 czerwca 2010 r. II OSK 1057/09). Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c omawianej ustawy). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma racji skarżący Prezydent W. wywodząc, iż do ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej wlicza się okres, w którym organ wyczekiwał na upływ terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia uzgadniające. Jest to przecież okoliczność, która nie stanowi odstępstwa od normalnych czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym, dlatego nie może usprawiedliwiać wydłużonego terminu wydania decyzji. Tym bardziej, że postanowienia administracyjne z zasady podlegają natychmiastowemu wykonaniu, na co przecież słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, zaś stosownie do art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje jego wykonania, a zatem sam dzień wpływu postanowienia uzgadniającego do organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje zakończenie zawieszenia biegu terminu 65 dni na wydanie decyzji, chyba że doszło do milczącego uzgodnienia, a więc zaszły okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i organ uzgadniający w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie nie zajął stanowiska, to wówczas uzgodnienie uznaje się za dokonane z ostatnim dniem terminu w trybie tzw. "milczącej zgody". Za powyższym stanowiskiem przemawia również brzmienie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje wyraźnie, jakich terminów nie wlicza się do sześćdziesięciopięciodniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powołanego przepisu wynika, że takimi terminami są wyłącznie terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz okresy opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, zaś posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "nie wlicza się" wskazuje, że powyższe wyliczenie ma charakter katalogu zamkniętego. W konsekwencji uznać należy, że brak jest przesłanek przemawiających za uznaniem, iż terminem podlegającym odliczeniu jest również okres oczekiwania na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego obejmujący okres oczekiwania na złożenie ewentualnego zażalenia przez inwestora. W tej sprawie doszło do milczącego uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej z Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego, jak i Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, a jest to okoliczność niekwestionowana w skardze kasacyjnej, podobnie jak i to, że inwestor nie składał zażalenia na pozytywne uzgodnienia w powyższym zakresie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż co do zasady do terminu załatwienia sprawy nie jest wliczany czas potrzebny na uzgodnienie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże z chwilą otrzymania postanowienia organu uzgadniającego przez organ załatwiający sprawę (również po upływie 14 dni w przypadku milczącego uzgodnienia), to jak szybko zostanie załatwiona sprawa o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponownie zależy tylko i wyłącznie od organu właściwego w tej sprawie. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego wyrazem jest uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPS 8/98 przywołana w motywach skargi kasacyjnej, przyjmuje się, iż art. 143 k.p.a. nie stosuje się w przypadku postanowień wydawanych na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., jednakże oznacza to jedynie to, że gdyby rzeczywiście na takie postanowienie zostało wniesione zażalenie, to wówczas czas na jego rozpoznanie nie powinien być zaliczony do terminu załatwienia sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż – jak wynika z akt sprawy – zażalenie na postanowienie uzgadniające nie zostało wniesione. Zauważyć też należy, iż kara pieniężna w przypadku niewydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie jest wymierzana po zakończeniu postępowania. Organ administracji wymierzający tę karę ma więc możliwość oceny, jak w istocie fakt, że inwestor miał możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wpłynął na opóźnienie w wydaniu tej decyzji. Dokonując tej oceny konieczne jest uwzględnienie, że zgodnie z art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na takie postanowienie, niezależnie od tego, jaki organ administracji je wydał, służy tylko inwestorowi. W związku z tym, w przypadku, gdy uzgodnienie było zgodne z wnioskiem inwestora i gdy zażalenie nie zostało wniesione (jak w tej sprawie) organ administracji wymierzający karę z powodu niewydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie jest uprawniony do przyjęcia, że fakt, iż na postanowienie w sprawie uzgodnienia takiej decyzji służyło zażalenie nie mógł mieć wpływu na czas trwania postępowania (podobnie w wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 553/17). Zatem skoro dokonane w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgodnienia (milczące), o których była mowa wyżej, były dla inwestora pozytywne i zażalenia od nich nie zostały wywiedzione, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że organy administracji zasadnie nie odliczyły okresów na wniesienie zażaleń na ww. milczące uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, od terminu załatwienia sprawy. Tym samym całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut skarżącego Prezydenta W. błędnej wykładni art. 51 ust. 2 i ust. 2c w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również chybione są przedstawione na poparcie tego stanowiska motywy skargi kasacyjnej. Zauważyć w tym miejscu należy, iż przywołany w motywach skargi kasacyjnej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1792/07 i teza tam zawarta, a wskazująca na to, że organ właściwy może wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, a zatem gdy zapadło ostateczne postanowienie, nie może być podstawą do formułowania odmiennego stanowiska od wyżej wyrażonego o braku podstaw w tej sprawie do odliczania od terminu załatwienia sprawy okresów na wniesienie zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż wskazywany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r. wydany został w określonym stanie faktycznym i prawnym całkowicie odmiennym od tego jaki mamy w niniejszej sprawie. Przed wszystkim zauważyć należy, iż mający w niniejszej sprawie zastosowanie przepis art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwalający w szczególności na odliczenie od przedmiotowego okresu 65 dni terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, w tym przecież i siedmiodniowego terminu na wniesienie zażalenia od postanowienia uzgadniającego wprowadzony został do obrotu prawnego z dniem 17 lipca 2010 r., gdyż dodany został przez art. 70 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675). Zatem w tym nowym brzmieniu przepis ten miał niewątpliwie zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy z wniosku inwestora zakończonego decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla zadania "Budowa kanalizacji sanitarnej oraz budowa, przebudowa, remont sieci wodociągowej na osiedlu [...] i [...] we W. wraz budową przepompowni ścieków (z jej infrastrukturą)", albowiem postępowanie w tej sprawie uruchomione zostało wnioskiem inwestora już po wejściu w życie powołanej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. Nie jest bowiem sporne, iż wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji wpłynął do właściwego organu w dniu 23 lipca 2010 r. Dlatego też przywoływanie tezy z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 13 stycznia 2009 r. odnoszącego się do innego stanu prawnego i faktycznego nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w tej sprawie. Niezasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego w opisanym wyżej zakresie powoduje jednocześnie brak uzasadnienia dla uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostałych zarzutów, w tym naruszenia prawa procesowego, które są konsekwencją podniesionego na wstępie zarzutu dotyczącego nieodliczenia od czasu trwania postępowania terminu 14 dni na wniesienie zażaleń od postanowień uzgadniających projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wbrew stanowisku skarżącego Prezydenta W., Sąd pierwszej instancji nie tylko dokonał prawidłowej wykładni opisanych w punkcie I skargi kasacyjnej przepisów, ale również dokonał właściwej oceny legalności zaskarżonego postanowienia i trafnie uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stąd właściwie konkludował w zaskarżonym orzeczeniu, iż postępowanie zmierzające do ustalenia wysokości kary pieniężnej za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z naruszeniem terminu oznaczonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zostało przeprowadzone z naruszeniem norm procedury administracyjnej art. 6, 7, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. przywołanych w skardze kasacyjnej. Odmienne stanowisko skarżącego Prezydenta W. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przez Sąd pierwszej instancji słusznie doprowadziła do zastosowania przez ten Sąd konstrukcji prawnej oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem nie ujawniono naruszeń prawa skutkujących potrzebą zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Tym samym zarzut wadliwego zastosowania w tym postępowaniu art. 151 p.p.s.a., jawi się jako nieusprawiedliwiony. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z podniesionych przez skarżącego Prezydenta W. podstaw kasacyjnych nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna została oddalona. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.