II OSK 3254/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w likwidacji z/s w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 144/19 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w likwidacji z/s w S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2018 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych) dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego "pod J." oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 144/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę P. sp. z o.o. w likwidacji z/s w S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2018 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego - łącznika - usytuowanego na słupach teowych (żelbetowych) dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego "P.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. sp. z o.o. w likwidacji z/s w S. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania polegające na: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na uzasadnieniu skarżonego wyroku w sposób lakoniczny i wybrakowany, nie zawierający wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ani też jej wyjaśnienia, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawą prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., polegające na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, dokonanych przez organy administracji publicznej orzekających w sprawie, które dokonały oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i nieobiektywny, w tym m.in.: a) przez uznanie, iż przedmiotowy obiekt nie jest funkcjonalnie powiązany z istniejącą częścią budynku hotelowego "P." (...) położonego przy ul. N. ... w S. na działce nr ..., obręb ... S. o część basenową z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi, b) przedmiotowy obiekt nie był obiektem do użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, podczas gdy ww. obiekt powstał wyłącznie w tym celu - na czas trwania prac budowlanych na obiekcie, c) przez uznanie, iż strona skarżąca posiada pozwolenie na budowę segmentu, ale wydane z naruszeniem prawa i nie zostało uchylone jedynie z uwagi na przedawnienie, podczas gdy okoliczność ta nie powinna mieć żadnego znaczenie dla sprawy, gdyż faktem jest, iż skarżący posiada prawomocne i ostateczne pozwolenie na budowę i wyłącznie to powinno być przedmiotem rozważania, a nie dopatrywanie się w pozytywnej dla skarżącego decyzji rzekomych negatywnych skutków dla niego, d) przez uznanie, iż Naczelny Sąd Administracyjny podczas wydawania ostatniego rozstrzygnięcia w sprawie (20 lutego 2012r.) nie posiadał wiedzy na temat szeregu okoliczności istotnych dla sprawy, podczas gdy okoliczności przywoływane przez Sąd I instancji były znane organom oraz Sądom orzekającym w sprawie jeszcze przed 2012r., e) przez uznanie, iż organy zastosowały się do wiążących wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekających w przedmiotowej sprawie, w zakresie wyraźnych wskazań co do sposobu załatwienia sprawy, podczas gdy organy orzekające w sprawie w dalszym ciągu nie ustaliły fundamentalnych kwestii dot. ustalenia daty powstania ww. estakady - co niewątpliwie pozwoliłoby na rozstrzygnięcie sprawy, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wynik przedmiotowego postępowania zależny jest w całości od zagadnienia wstępnego, tj. postępowania objętego Decyzją Dolnośląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 marca 2019r., nr ... utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru a dotyczącego rozbiórki samowolnie realizowanej rozbudowy budynku hotelowego "P." (...) położonego przy ul. N. ... w S. na działce nr ..., obręb ... S. o część basenową z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi (w dniu 5 kwietnia 2019r. wniesiona przez skarżącego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję), gdyż w sytuacji uwzględnienia odwołania i w konsekwencji braku rozbiórki ww. obiektu, niemożliwe będzie orzeczenie rozbiórki przedmiotowej estakady, ze względu na ich funkcjonalne oraz prawne powiązanie; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wydanie przedmiotowego orzeczenia nie na podstawie akt sprawy i zgromadzonego materiału w sprawie, a przez fragmentaryczne odniesienie, się do zgromadzonego (i niezmiennego od wszczęcia postępowania w sprawie) materiału, oraz dokonanie błędnej oceny dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, co w konsekwencji prowadziło do oddalenia przedmiotowej skargi, podczas gdy, dokonując prawidłowej analizy zgromadzonego materiału w sprawę, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie winno być odmienne, 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. przez pominięcie wskazania, którym dowodom organ dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyny, 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podczas gdy organy orzekające w sprawie nie podjęły żadnych wymiernych działań mających na celu ustalenie dat budowy przedmiotowej estakady (pomimo wiążących rozstrzygnięć orzekających w sprawie: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego) co w konsekwencji doprowadziło do stanu, iż pomimo wielu lat prowadzenia przedmiotowego postępowania, te fundamentalne kwestie nie zostały w żaden sposób wyjaśnione, a wszelkie te działania (i zaniechania) po stronie organów dokonywane były z całkowitym brakiem uwzględnienia interesu obywateli (inwestora) oraz interesu społecznego (kontrahenci, klienci, pracownicy oraz współpracownicy inwestora), 7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie art. 7a k.p.a. przez nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony skarżącej, podczas gdy: a) w sprawie pozostają wątpliwości co do treści i stosowania norm prawnych (podstawa prawna przedmiotowej decyzji czy też kwestia funkcjonalnego powiązania obiektów budowlanych), b) przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku (rozbiórka obiektu), c) brak jest spornych interesów stron lub interesów osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ, d) zastosowanie rozstrzygnięcia na korzyść nie narusza ważnego interesu publicznego, w tym istotnych interesów państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego, e) sprawa nie dotyczy osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych, dlatego też, winno dojść do rozstrzygnięcia wątpliwości powstałych w sprawie na korzyść strony skarżącej. II Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: 1. naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane) polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie ze względu na brak możliwości zastosowania w stosunku do skarżącego zawartego w tym przepisie trybu oraz norm prawnych, co wynika z faktu, iż decyzja Starosty L. nr ... z dnia 29 września 2009r. nieprzerwanie od daty wydania jest decyzją ostateczną i prawomocną i nigdy skutecznie nie została wzruszona (i brak jest możliwości jej skutecznego i zgodnego z prawem wzruszenia), a obejmująca obiekt stanowiący część basenową z pomieszczeniami zabiegowymi i pokojami hotelowymi z którym przedmiotowy łącznik jest obiektem funkcjonalnie powiązanym (w rozumieniu prawnym), przez co nie jest wymagalna dla niej osobna decyzja pozwolenia na budowę co powoduje brak podstaw do zastosowania ww. art. 48 ust. 1, 2. art. 29 pkt 1 ppkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane polegające na jego niezastosowaniu w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż warunkiem niezbędnym do wybudowania przedmiotowego łącznika jest uzyskanie pozwolenia na budowę, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki orzekł prawidłowo o oddaleniu skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 grudnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 lipca 2018 r., którą nakazano skarżącej Spółce rozbiórkę samowolnie zrealizowanego zewnętrznego układu komunikacyjnego (łącznika) dobudowanego do istniejącej części budynku hotelowego. Wbrew zarzutom powołanym w skardze kasacyjnej w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Mianowicie zgromadzona w aktach dokumentacja zdjęciowa oraz protokoły oględzin i kontroli wykazały zrealizowanie przez skarżącą Spółkę robót budowlanych, polegających na wykonaniu zewnętrznego układu komunikacyjnego (łącznika), dobudowanego do budynku hotelowego. Z uwagi na powiązania funkcjonalne tego łącznika z częściami budynku hotelowego oraz jego konstrukcję – prawidłowa była kwalifikacja wykonanych robót budowlanych jako rozbudowy budynku, wymagającej pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). W sprawie nie budził wątpliwości fakt, że przedmiotowe roboty budowlane wykonano bez pozwolenia na budowę, a sporną była jedynie kwestia trybu ich legalizacji. Jak wynikało z wyroku z 27 marca 2014 r. II OSK 2613/12, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesną ocenę co do zastosowania w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, wskazując na potrzebę rozważenia kwalifikacji samowolnie zrealizowanych robót budowlanych jako istotnego odstępstwa od ustaleń i warunków udzielonego pozwolenia na rozbudowę hotelu, a w konsekwencji ewentualnego wdrożenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W następstwie powyższego wyroku NSA oraz kolejnych wyroków WSA z 25 czerwca 2014 r. II SA/Wr 347/14 oraz z 20 czerwca 2017 r. II SA/Wr 141/17, organy obu instancji wydały kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje, zajmując ostatecznie prawidłowe stanowisko, że przedmiotowe roboty budowlane podlegały regulacji art. 48 Prawa budowlanego, a nie trybowi przewidzianemu w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z 11 grudnia 2018 r. w sposób rzeczowy wyjaśnił, że zgromadzona w aktach dokumentacja potwierdza, iż realizacja łącznika służącego jako ciąg pieszy pomiędzy określonymi częściami budynku hotelowego stanowiła jego rozbudowę. Zasadnicze znaczenie dla takiej kwalifikacji spornej inwestycji miały ustalenia wskazujące na to, że: - po pierwsze, przedmiotowy łącznik nie był przewidziany w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty L. z dnia 29 września 2019 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku hotelowego, a konkretnie w projekcie zagospodarowania działki oraz części opisowej projektu; - po drugie, w dzienniku prowadzonym dla inwestycji objętej pozwoleniem z 29 września 2009 r. brak jest jakichkolwiek zapisów na temat robót budowlanych związanych z budową zewnętrznego łącznika (układu komunikacyjnego). Jak trafnie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, brak jest w aktach dowodów potwierdzających związek wybudowanego łącznika z dobudowanym segmentem hotelu objętym decyzją z 29 września 2009 r. Zaznaczyć należy, że samo funkcjonalne powiązanie spornego łącznika z określonymi częściami budynku hotelowego nie było wystarczające do stwierdzenia, że jego wykonanie było elementem robót budowlanych, stanowiących dobudowę segmentu, zatwierdzoną w pozwoleniu z 29 września 2009 r. Ponadto trafnie przyjęto, że z dokumentacji budowlanej nie wynikał związek czasowy pomiędzy realizacją łącznika, a rozbudową części hotelowej budynku, według projektu zatwierdzonego decyzją z 29 września 2009 r. W ustalonych więc okolicznościach sprawy nie zachodziły przesłanki, aby roboty budowlane związane z budową przedmiotowego łącznika komunikacyjnego traktować jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z 29 września 2009 r. Już w wyroku z 27 marca 2014 r. II OSK 2613/12 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi o istotnym odstąpieniu od "zatwierdzonego projektu budowlanego", do które może dojść tylko w przypadku trwającego procesu inwestycyjno-budowlanego, realizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę. W innym bowiem przypadku każda samowolna rozbudowa obiektu budowlanego traktowana byłaby jako zrealizowana z istotnymi odstępstwami od decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego należało w niniejszej sprawie przyjąć, że wykonanie spornego łącznika przy budynku hotelowym było odrębną inwestycją od rozbudowy objętej decyzją z 29 września 2009 r., a zatem wymagało pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Odrębnym zagadnieniem była niezgodność z prawem również tej inwestycji, która objęta była decyzją z 29 września 2009 r., gdyż w tym zakresie przeprowadzono odrębne postępowanie administracyjne oraz sądowe, niezakończone w dacie wydania zaskarżonego wyroku. W tym kontekście uwagi Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do ustaleń w zakresie nielegalności inwestycji w zakresie dobudowy segmentu budynku hotelowego, opartych na decyzjach i wyrokach wydanych w innych sprawach (m.in. decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 12 marca 2015 r. oraz wyroki NSA sygn. II OSK 1036/15, II OSK 1930/12) nie miały decydującego wpływu na ocenę kontrolowanych decyzji. Niezasadnie zatem podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz zarzut naruszenia przepisów art. 133 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 155 p.p.s.a., a także zarzuty odnoszące się do przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. (punkty: I.1, 4, 5, 6 petitum skargi kasacyjnej). Ponadto nietrafnie zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaakcentować w tym miejscu trzeba, że Sąd Wojewódzki, akceptując ustalenia faktyczne zawarte w kontrolowanych decyzjach, nie miał obowiązku powtarzania ich w całej rozciągłości w uzasadnieniu wyroku. Jednocześnie trzeba stwierdzić, że organy obu instancji w sposób szczegółowy i rzetelny przedstawiły wyniki postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzone dowody, służące do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. W przeciwieństwie do twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, argumentacja organów obu instancji oraz Sądu Wojewódzkiego znajduje oparcie w materiale dowodowym, ocenionym zgodnie z regułami logiki. Nie ma racji strona skarżąca podnosząc w skardze kasacyjnej, że organy nadzoru nie zastosowały się do wiążących wytycznych zawartych w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie przez Sądy obu instancji. Słusznie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wyjaśnił, iż materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu toczącym się w kolejnych latach po wyroku NSA z 27 marca 2014 r. wymagał pewnych modyfikacji wskazań zawartych we wcześniejszych wyrokach. Przede wszystkim w świetle analiz wskazujących na brak związku przedmiotowego łącznika z rozbudową innej części hotelu, drugorzędne znaczenie miało sprecyzowanie czasu realizacji obu inwestycji. Nie można przy tym pominąć, że w czasie kontroli z 18 marca 2010 r. stwierdzono wykonanie tego obiektu, zaś zgodnie z prawomocnym wyrokiem karnym Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim sygn. II K 4/11 z 12 maja 2011 r. inwestorzy w okresie od 2008 r. do 12 października 2009 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, prowadzili bez wymaganego zezwolenia roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku hotelowego "P.", która to rozbudowa polegała na dobudowaniu na poziomie parteru i piętra budynku określonych pomieszczeń oraz na dobudowaniu zewnętrznej estakady komunikacyjnej, łączącej budynki A i C hotelu. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły znaczenie powyższego wyroku w kontekście m.in. art. 11 p.p.s.a., zatem nie zachodzi konieczność szerszej analizy tego zagadnienia. W konsekwencji należało stwierdzić, że w uzasadnieniach wydanych decyzji organy należycie wyjaśniły przesłanki faktyczne i prawne, warunkujące orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto materiał zgromadzony w aktach nie pozwalał na zakwestionowanie stanowiska organów nadzoru co do niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w szczególności ustaleń wskazujących na złożenie dokumentacji projektowej nieadekwatnej do rzeczywistego stanu przedmiotowego łącznika oraz niezawierającej oceny poprawności samowolnie wykonanych robót budowlanych w zakresie warunków technicznych, bezpieczeństwa konstrukcji i wymogów przeciwpożarowych. Z tych względów należało uznać, że Sąd Wojewódzki w sposób właściwy zweryfikował podstawę faktyczną i prawną zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwalało na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Wprawdzie Sąd Wojewódzki do części zarzutów odniósł się zbyt lakonicznie, lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy. Podnoszony w skardze i skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (pkt. I.3 petitum skargi kasacyjnej) nie mógł być skuteczny w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie dotyczyło robót budowlanych (łącznika) zrealizowanych niezależnie od inwestycji związanej z dobudową segmentu budynku hotelowego, objętej odrębnym postępowaniem administracyjnym. Podobnie oczywiście niezasadny był zarzut skargi kasacyjnej (punkt II.2) odnoszący się do przepisu "art. 29 pkt 1 ppkt 12" – powinno być: art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Skoro bowiem ustalony w sprawie zakres i charakter robót budowlanych skutkował ich kwalifikacją jako rozbudowy budynku hotelowego, wymagającego pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), to nie mógł znaleźć zastosowania przepis dotyczący tymczasowych obiektów budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego), zwłaszcza wobec wieloletniego funkcjonowania przedmiotowego łącznika, obsługującego komunikacyjnie różne części budynku hotelowego. Z przyczyn omówionych wyżej chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z wcześniejszych rozważań, uzyskana przez inwestora decyzja o pozwoleniu na budowę z 29 września 2009 r. nie obejmowała w żadnym stopniu robót budowlanych polegających na zrealizowaniu przedmiotowego zewnętrznego układu komunikacyjnego. W efekcie wykonanie łącznika, dobudowanego do budynku hotelowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a następnie niewypełnienie przez inwestora obowiązków służących legalizacji obiektu budowlanego – obligowało organ nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Nietrafnie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości co do treści art. 48 Prawa budowlanego, zastosowanego do stwierdzonej w sprawie samowoli budowlanej. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10