II OSK 346/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 482/19 w sprawie ze skargi J. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 września 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 482/19, oddalił skargę J. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie (pkt 1); przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w [...] przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 26 lutego 2019 r. sygn. III SA/Łd 908/18 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. wydane w postępowaniu dotyczącym zarzutów J. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak stwierdził Sąd stan faktyczny sprawy jest niesporny. Z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] października 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2008 r. cofnął J. B. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, przyznane decyzją z [...] maja 1994 r. W dniu 20 marca 2008 r. broń palna w ilości 3 sztuk będąca własnością J. B. została odebrana przez funkcjonariuszy KPP w [...] i złożona do depozytu WPA KWP w [...], co potwierdza protokół z 20 marca 2008 r. podpisany przez J. B. jako osobę składającą broń do depozytu. Pismami z 2 kwietnia 2008 r. i 8 maja 2012 r. organ poinformował J. B. o wynikającym z art. 23 ust. 1 ustawy obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt broni. W dniu 30 października 2015 r. wpłynęło pisemne oświadczenie skarżącego o przekazaniu broni znajdującej się w depozycie KWP w [...] na rzecz Skarbu Państwa. Pismem z 4 listopada 2015 r. J. B. został poinformowany, że opłata za przechowywanie broni w depozycie za okres od 26 marca 2009 r. do 30 października 2015 r. wynosi 17 496,60 zł, oraz o obowiązku uiszczenia tej kwoty na wskazany w tym piśmie rachunek bankowy w terminie 14 dni. Następnie pismami z 24 listopada 2015 r., 29 grudnia 2015 r., 1 lutego 2016 r. oraz 4 marca 2016 r., skarżący był informowany o obowiązku zapłaty należności z tytułu przechowywania broni w depozycie. W dniu 31 maja 2017 r. zostało wystawione upomnienie na kwotę 17 508,20 zł, natomiast 9 sierpnia 2017 r. został wystawiony tytuł wykonawczy Nr [...], doręczony J. B. 5 września 2017 r. Pismem z 10 września 2017 r. skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty kosztów przechowywania broni i amunicji w depozycie KWP w [...]. Wskazał, że nigdy nie składał broni do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], ponadto broń i zobowiązania pismem z listopada 2015 r. przekazał na rzecz Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie odrzucił darowizny, ani nie złożył zastrzeżeń. Komenda Wojewódzka Policji w [...] nie występowała o należność przez 9 lat, natomiast wszystkie należności po upływie 5 lat podlegają umorzeniu z urzędu. Postanowieniem z [...] października 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie KWP w [...] za nieuzasadniony. Stanowisko to podtrzymane zostało przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z [...] maja 2018 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. o nieuznaniu zasadności zarzutów J. B. wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] 9 sierpnia 2017 r. Sąd podkreślił, że na tle art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie, czy opłata ta nie uległa przedawnieniu. W ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Możliwość taką z dniem 1 stycznia 2010 r. wprowadziła w art. 67 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zdaniem Sądu 5 letni okres od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r., zatem należność skarżącego za rok 2009 należy uznać za przedawnioną od 1 stycznia 2015 r. Wobec przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek dokonania zajęcia rachunku bankowego w ING Bank Śląski S.A. zawiadomieniem z 31 sierpnia 2017 r., o którym to zajęciu zobowiązany został powiadomiony dopiero 5 września 2017 r., przedawnieniu uległy również należności związane z depozytem broni za lata 2010 - 2011. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni skarżącego w depozycie KWP w [...] za lata 2009 - 2011 już po zaistnieniu przedawnienia, było wobec tego nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Sąd stwierdził tym samym brak uprawnienia organu egzekucyjnego do dochodzenia od skarżącego zaległości w opłatach za przechowywanie broni w depozycie za lata 2009 - 2011. Pismem z 28 marca 2019 r., doręczonym 1 kwietnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował J. B. o ponownym naliczeniu opłaty za przechowywanie broni za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 października 2015 r. w wysokości 10.156,74 zł. W skardze na powyższą czynność J. B. wskazał, że obciążenie kosztami jest niesłuszne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 28 czerwca 2019 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że niniejsza sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 26 lutego 2019 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 908/18, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. wydane w postępowaniu dotyczącym zarzutów J. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując kwestie, które powinny zostać szczegółowo wyjaśnione, co organ uczynił w toku ponownie prowadzonego postępowania stosownie do art. 153 p.p.s.a. Według art. 170 p.p.s.a. Sąd jest związany prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2019 r. zapadłym w sprawie o sygn. III SA/Łd 908/18. Powodem uchylenia przez Sąd w sprawie III SA/Łd 908/18 postanowień organów prowadzących postępowanie egzekucyjne był brak uprawnienia organu egzekucyjnego do dochodzenia od skarżącego zaległości w opłatach za przechowywanie broni za lata 2009-2011 w związku z przedawnieniem. Wobec powyżej zaprezentowanego stanowiska Sądu, Komendant Wojewódzki Policji ponownie ustalił wysokość opłat za przechowywanie 3 sztuk broni. Organ wskazał, że naliczenie opłaty za przechowywanie broni w depozycie rozpoczęło się po upływie roku od złożenia broni do depozytu, czyli od 26 marca 2009 r. KWP wziął pod uwagę zalecenia zwarte w wyroku III SA/Łd 908/18 i uznał, że należność za lata 2009-2011 uległa przedawnieniu, zatem skarżący zobowiązany jest do poniesienia opłat za okres od 1.01.2012 r. do 30.10.2015 r. Opłatę tę ustalono na kwotę 10.156,74 zł. Skarżący nie zgodził się z treścią tego rozstrzygnięcia i wniósł skargę. W rozpoznawanej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z treści art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 poz. 284 t.j. ze zm.) określającego podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Powstaje on w wyniku zdeponowania broni, w związku z brakiem pozwolenia na broń będącym aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, że jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. W przypadku deponowania broni powstaje on w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego konieczności złożenia jej do depozytu. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Zaś w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy, organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji przyjąć należy, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, mocą ustawy nałożony jest obowiązek, wezwania do uiszczenia kosztów depozytu, stanowi on czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji na osobę deponującą, która utraciła prawo do jej posiadania, deponującą ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3. Przesłanki podmiotowe nałożenia tego obowiązku powinny być interpretowane ściśle. Skarżący utracił pozwolenie na posiadanie broni na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji w [...] z [...] października 2007 r. utrzymanej w mocy decyzją z [...] stycznia 2008 r. W dniu 30 października 2015 r. złożył oświadczenie o przeniesieniu broni na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto, był on przez organ informowany o obowiązku poniesienia opłat za przechowywanie broni (pisma z 2.04.2008 r., 23.06.2010 r. 8.05.2012 r.). W tych okolicznościach należało uznać, że skarżący miał pełną wiedzę o obowiązkach wynikających z przechowywania broni w depozycie. Reasumując, w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 tylko osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu ponoszą koszty depozytu. Organ nie ma zatem w tym przypadku dowolności, tylko jest zobligowany przez przepisy prawa, aby na deponującego nałożyć stosowną opłatę. Obowiązek ponoszenia przedmiotowych opłat wynika wprost z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i bez wątpienia ma charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu. Stawkę opłaty za przechowywanie broni w depozycie określa § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz.U. nr 152, poz. 1609). Obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Organ dokonuje więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Dlatego też Sąd nie może polemizować z ustaloną wysokością opłaty, ani tym bardziej kwestionować jej nałożenia skoro wynika to wprost z przepisów prawa, a same wyliczenia rachunkowe są prawidłowe. Ustalona kwota w wysokości 10.156,74 zł jest bowiem prawidłowa i obejmuje właściwy okres (1399 dni x 7,26 zł = 10.156,74 zł). W treści zaskarżonej czynności organ zasadnie przyjął, biorąc pod uwagę zalecenia zawarte w wyroku III SA/Łd 908/18, że opłatę za przechowywanie 3 sztuk broni należy naliczyć za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 października 2015 r. (dzień złożenia oświadczenia przez skarżącego). Natomiast zaległość za okres 2009-2011 uległa przedawnieniu. Opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych. Opłaty tego rodzaju są bowiem dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2077), na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. W ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia. Możliwość taką wprowadziła natomiast w art. 67 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przy czym mając na uwadze art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), art. 67 ustawy o finansach publicznych wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Wskazując na regulacje art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że nie ma racji skarżący podnosząc w skardze, iż opłata w całości uległa przedawnieniu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku III SA/Łd 908/18 wobec tego, że 5 letni okres od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r., należność skarżącego za rok 2009 r. należy, zdaniem Sądu, uznać za przedawnioną od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek dokonania zajęcia rachunku bankowego w ING Bank Śląski S.A. zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., o którym to zajęciu zobowiązany został powiadomiony dopiero 5 września 2017 r., przedawnieniu uległy również należności związane z depozytem broni za lata 2010-2011. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni skarżącego w depozycie KWP w [...] za lata 2009-2011 już po zaistnieniu przedawnienia, było wobec tego nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Przedawnieniu uległy zatem opłaty za okres 2009-2011, natomiast za okres 2012-1015 organ naliczył opłatę zasadnie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w części dotyczącej punktu 1 wywiódł J. B. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia WSA w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za postępowanie przed Sądem II instancji oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną analizę akt sprawy, wyrażającą się w odmowie przyjęcia, że organ administracyjny nie zawiadamiając skarżącego o wysokości opłaty za przechowywanie broni naruszył prawo skarżącego, 2. naruszenie przepisów postępowania, których dopuściły się organy administracyjne tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. przez brak odniesienia się do zarzutów stawianych przez J. B. zaskarżonemu rozstrzygnięciu, co było działaniem sprzecznym z naczelną zasadą wydawania rozstrzygnięć w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez brak informowania J. B. o konieczności uiszczania opłaty za depozyt broni przez ponad 7 lat od momentu jej złożenia. Odpowiadając na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w [...] reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Zarzuty naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Stawiając rozważane zarzuty autor skargi kasacyjnej wywodzi, że J. B. przez ponad 7 lat od momentu złożenia broni w depozycie nie był informowany o obowiązku uiszczania opłat z tego tytułu, o sposobie ich naliczania ani też o możliwości złożenia oświadczenia o przekazaniu broni na rzecz Skarbu Państwa celem uniknięcia opłat. Tym samym nie miał on świadomości skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością. Powyższe uchybienie skutkowało naruszeniem zasady równego traktowania oraz zapewnienia poczucia sprawiedliwości społecznej. Odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdzić przede wszystkim trzeba, że kontrolowana sprawa była już raz przedmiotem zainteresowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 908/18, usunął z obrotu prawnego postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy uznania zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. W motywach wspomnianego wyroku Sąd wojewódzki przesądził o dwóch zasadniczych kwestiach. Po pierwsze, przesądził o przedawnieniu należności skarżącego z tytułu opłaty za przechowywanie broni za lata 2009-2011. Uznał tym samym, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego we wrześniu 2017 r., co do opłaty za przechowywanie broni w depozycie KWP w [...] za wspomniany wyżej okres już po zaistnieniu przedawnienia, było nieskuteczne, a jego dalsze prowadzenie w tym zakresie bezprzedmiotowe. Po drugie, Sąd wojewódzki stwierdził, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest niesporny. Mianowicie, broń odebrana skarżącemu, na skutek ostatecznego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, została złożona do depozytu 20 marca 2008 r. Pismami z 2 kwietnia 2008 r. i 8 maja 2012 r. organ poinformował J. B. o wynikającym z art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt. W dniu 30 października 2015 r. wpłynęło oświadczenie skarżącego o przeniesieniu własności broni na rzecz Skarbu Państwa. Sąd podkreślił także, że w rozpatrywanej sprawie skarżący w latach 2008-2015 miał co prawda wysyłane informacje o obowiązku ponoszenia kosztów depozytu broni, jednak o obliczonej przez organ Policji kwocie opłaty za depozyt broni w okresie 26.03.2009 r.-30.10.2015 r. dowiedział się dopiero z pisma z 4 listopada 2015 r., doręczonego 10 listopada 2015 r. Jeśli więc, zdaniem skarżącego kasacyjnie, stanowisko Sądu wojewódzkiego wyrażone w przywołanym wyżej wyroku zarówno co do stanu faktycznego sprawy jak i przedawnienia należności z tytułu opłat za przechowywanie broni było wadliwe, mógł on skorzystać z prawnej możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego jednak nie uczynił. W tym stanie rzeczy rozważany wyrok uzyskał przymiot prawomocności, a wyrażona w nim ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiązały zgodnie z brzmieniem art. 153 p.p.s.a., orzekający ponownie w sprawie organ Policji, którego czynność była przedmiotem zaskarżenia, Sąd wojewódzki oraz Naczelny Sąd Administracyjny kontrolujący legalność zaskarżonego wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku, i co istotne mają obowiązek bezwzględnego podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W kontrolowanej sprawie, Komendant Wojewódzki Policji podobnie jak i Sąd pierwszej instancji nie naruszyli art. 153 p.p.s.a. Określając ponownie opłatę z tytułu przechowywania broni w depozycie w trybie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ uwzględniając wiążące go stanowisko Sądu poprawnie wywiódł, że należność za lata 2009-2011 uległa przedawnieniu. Opłata za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 października 2015 r., kiedy to skarżący złożył oświadczenie o przeniesieniu własności broni na rzecz Skarbu Państwa, została prawidłowo wyliczona na kwotę 10.156,74 zł (1399 dni x 7,26 zł). Co równie istotne, wnoszący skargę kasacyjną w jej treści nie podważył skutecznie okresu, za który opłata została ustalona w drodze zaskarżonej czynności materialno-technicznej, ani też jej wysokości. Jednocześnie ferowane w treści skargi kasacyjnej stanowisko jej autora jakoby skarżący przez okres 7 lat od momentu złożenia broni w depozycie nie był informowany o skutkach prawnych z tym związanych, jest gołosłowne w świetle zebranego w sprawie materiału aktowego, co zresztą podkreślił Sąd wojewódzki w wyroku z 26 lutego 2019 r. III SA/Łd 908/18. Dodać w tym miejscu trzeba, że w każdym z pism (2 kwietnia 2008 r., 23 czerwca 2010 r., 8 maja 2012 r.) J. B. był informowany o naliczaniu przez KWP w [...] od 26 marca 2009 r., za każdą jednostkę broni (w depozycie złożono 3 sztuki broni), opłaty w wysokości 2,42 zł, za każdą dobę przechowywania broni. Co prawda faktem jest, na co zwrócił również uwagę WSA w wydanym wcześniej wyroku, że o globalnej wysokości opłaty za cały okres przechowywania broni skarżący dowiedział się dopiero w piśmie z 4 listopada 2015 r., jednakże ta okoliczność nie mogła skutkować, jak oczekiwałby tego skarżący kasacyjnie uchyleniem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, organ nie naruszył przepisów art. 8 i art. 9 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nałożenie na daną osobę obowiązku poniesienia kosztów depozytu broni następuje w drodze czynności organu administracji poza postępowaniem administracyjnym. Przywołany zaś na poparcie podniesionych w treści skargi kasacyjnej zarzutów wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r. II OSK 524/10, czego nie dostrzega autor skargi kasacyjnej, został wydany w zupełnie innym stanie faktycznym sprawy. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie orzeczono, albowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.