II OSK 347/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Klasztoru [...] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 933/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 933/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok powyższy zapadł w następujących prawnych i faktycznych okolicznościach sprawy. Postanowieniem z dnia [...].03.2010 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z dnia [...].12.2008 r., uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z wjazdami z ul. [...] i ul. [...], przewidzianej do realizacji na działkach o numerach ewid. [...],[...],[...] oraz części działek nr [...],[...], ark. [...] w P. oraz odmówił uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji o warunkach. Organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu podniósł, iż teren przeznaczony pod tę inwestycję znajduje się na obszarze zespołu urbanistyczno-architektonicznego centrum miasta P., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].03.1980 r. Nadto rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28.11.2008 r. został uznany za pomnik historii "P. - historyczny zespół miasta". Organ odwoławczy wyraził zastrzeżenia co do założonej wysokości planowanej inwestycji na części działek. Stwierdził także, iż podczas postępowania odwoławczego, prowadzonego na skutek zażalenia wniesionego przez właściciela sąsiedniej nieruchomości - Klasztor [...] w P.- powziął istotne wątpliwości co do dopuszczalności realizacji na tym obszarze przedmiotowego zamierzenia, nawet w razie spełnienia wszystkich warunków zawartych w opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z [...].12.2007 r. i wystąpił do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w Poznaniu o przygotowanie specjalistycznej opinii na temat zasadności owego uzgodnienia. W opinii z dnia [...].09.2009 r., sporządzonej na zlecenie tego Ośrodka jednoznacznie negatywnie oceniono zamierzenie budowlane uzgodnione przez Konserwatora Zabytków w Poznaniu. Stwierdzono w tej opinii jednoznacznie, że wzgórze [...] od wieków dominowało w panoramie miasta P. i niedopuszczalne jest wznoszenie w tym miejscu wysokich budynków, które zasłonią istniejące perspektywy widokowe. W opinii tej uznano więc za niedopuszczalną budowę obiektu w proponowanej wysokości IV-V-VI kondygnacji, w sąsiedztwie najniższych budynków na wzgórzu [...], tj. piętrowego domu przedniego i tylnego [...]. Stwierdzono także, że ten typ zabudowy (blokowy) jest całkowicie niezgodny z historyczną zabudową i rozplanowaniem działki w śródmieściu P. We wniesionej skardze do WSA w Poznaniu pełnomocnik [...] Sp. z o. o. zarzucił bezpodstawną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji; naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie inwestora o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu z oględzin z udziałem biegłych, poprzedzających sporządzenie opinii przez Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Poznaniu; naruszenie art. 83 § 3 k.p.a. w zw. z art. 84 § 2 k.p.a., przez rezygnację z pouczenia biegłych o przysługujących im prawach i obowiązkach; naruszenie art. 11 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady przekonywania w postępowaniu; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez błędną konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 8 k.p.a., przez rezygnację z realizacji w postępowaniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik Spółki zgłosił zarzut naruszenia przez Ministra zasady dwuinstancyjności postępowania wywodząc, iż postępowanie dowodowe organ odwoławczy przeprowadził w znacznym zakresie, co winno prowadzić do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 17.08.2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Klasztoru [...] w P. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Zaskarżone postanowienie bowiem naruszyło przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "p.p.s.a" (naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego). Uchylenie następuje w razie stwierdzenia jednej z przesłanek wznowieniowych, wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 i 145a k.p.a. Przesłanką taką jest brak udziału strony w postępowaniu (bez własnej winy), bez względu na to, czy miało to wpływ na wynik sprawy. Stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy są inwestor oraz właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy to postępowanie. Są nimi też właściciele nieruchomości sąsiednich. W rozdzielniku postanowienia wydanego przez I instancję figurowali m. in. D. K. oraz T. K. (k. 54 akt adm.). Skierowane było do nich postanowienie zarówno I jak i II instancji. W postępowaniu przed WSA okazało się jednak, że obaj już nie żyją, bowiem zawiadomienia o terminie rozprawy wróciły od nich z adnotacją "adresat zmarł". T. K. zmarł przed przekazaniem przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy organom konserwatorskim do uzgodnienia, a mianowicie w dniu [...].10.2007 r., co poświadcza akt jego zgonu nr [...], wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w P. Natomiast uczestnik postępowania uzgadniającego D. K. zmarł już po wydaniu postanowienia przez organ I instancji, w dniu [...].06.2009 w Ś. W. Potwierdza to postanowienie Sądu Rejonowego w P. – S. M. Wydział [...] Cywilny z dnia [...].08.2009 r., sygn. akt. I [...]. Jednocześnie z postanowienia tego wynika, iż jego spadkobiercami poza żoną, uczestniczką niniejszego postępowania, jest również dwoje dzieci, które nie brały udziału w tym postępowaniu. Ostatnim miejscem zamieszkania obu zmarłych uczestników był P. Do zaistnienia przesłanki wznowieniowej przyczynił się prawdopodobnie fakt, że Minister dokonywał łącznych zawiadomień obojga małżonków o wydanych rozstrzygnięciach, w wyniku czego nie zostało ujawnione, iż uczestnik D. K. podczas postępowania odwoławczego zmarł. Tę przesłankę wznowieniową Sąd obowiązany jest uwzględnić z urzędu, na co wskazał na rozprawie pełnomocnik inwestora. Należy nadto zaznaczyć, iż na przesłankę skutkującą wznowieniem postępowania powołała się także obecna na rozprawie wiceprezes Zarządu, reprezentująca uczestnika postępowania - [...] Sp. z o. o., która oświadczyła, iż mimo wykazania we wszelkich rejestrach nowego adresu Spółki, w tym w rejestrze gruntów, reprezentowana przez nią Spółka została pozbawiona udziału w tym postępowaniu uzgodnieniowym przez błędne kierowanie do niej korespondencji na nieaktualny adres. Organy prowadzące postępowanie uchybiły więc obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a. i nie ustaliły w sposób prawidłowy aktualnych stron tego postępowania. Stronami postępowania winni być zatem żyjący w dacie wydania postanowienia odmawiającego owego uzgodnienia następcy prawni tych osób, jako podmioty mające interes prawny w sprawie. Niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu pozbawia ich możliwości wzięcia udziału w sprawie. Podobnie jak i Spółkę, którą zawiadamiano na adres nieaktualny. Zaistnienie przesłanki wznowieniowej, prowadzącej do ponownego rozpoznania zażalenia przez organ odwoławczy, czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutów podniesionych w stosunku do zaskarżonego postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył działający za pośrednictwem pełnomocnika Klasztor [...], zaskarżając go w całości i zarzucając na podstawie art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) naruszenie prawa procesowego poprzez: a) uznanie, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, tj. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. w zw. z art. 145 § 1 p. 4 k.p.a., b) uznanie, że na organie odwoławczym ciążył obowiązek wynikający z art. 61 § 4 k.p.a., co skutkowało błędnym orzeczeniem uchylającym zaskarżone postanowienie organu odwoławczego wskutek rzekomego braku możliwości udziału strony w postępowaniu z powodu nieustalenia przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy aktualnych stron postępowania i tym samym naruszenie przez Sąd I instancji art. 61 § 4 k.p.a., c) niezbadanie istotnych okoliczności tj. czy organ II instancji wiedział o śmierci strony oraz czy korespondencja wysyłana stronie wracała do organu oraz nieustalenie czy uczestnik [...] sp. z o.o. dopełnił obowiązku z art. 41 § 1 k.p.a. oraz kiedy zmienił adres (czy stało się to po wszczęciu postępowania) tj. naruszenie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 5 tegoż artykułu w zw. z art. 227 k.p.c., co skutkowało wyżej wskazanymi uchybieniami. d) nienależyte uzasadnienie wyroku i tym samym naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od uczestników na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący zgadza się, że zasadą w postępowaniu administracyjnym jest zapewnienie w nim udziału wszystkim jego stronom. Nie zgadza się jednak co do kwestii, iż przesłanką wznowieniową, która spowodowała uchylenie decyzji jest niezawiadomienie spadkobierców uczestnika postępowania D. K., który zmarł w dniu [...] czerwca 2009 r., tj. już po wydaniu orzeczenia przez organ I instancji. Zażalenie, wskutek którego sprawa trafiła do II instancji, Klasztor [...] wniósł [...] stycznia 2009 r. Zgodnie z powyższym stronami postępowania w II instancji był żyjący jeszcze D. K. wraz z żoną. Wykazanie następstwa prawnego w przypadku, gdy strona zmarła już w trakcie postępowania, obarcza następców prawnych tej strony. Organ dopełnił obowiązku, bowiem doręczał korespondencje stronom postępowania zgodnie z zakresem ustalonym w postępowaniu I instancji. Zresztą w momencie wszczęcia postępowania w II instancji żył jeszcze pan D. K., a korespondencja była mu doręczana wspólnie z żoną. W momencie orzekania organ nie miał świadomości iż strona – D. K. nie żyje, dlatego nie wzywał jego spadkobierców. Niedopełnienie obowiązku informacyjnego przez spadkobierców D. K., w sytuacji kiedy mieli oni wiedzę iż postępowanie się toczy (a wiedzę taką mieć musieli, gdyż jedna ze spadkobierczyń była uczestnikiem postępowania) powoduje że pozbawili się oni możliwości działania jako strony z własnej winy, dlatego przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a. nie zachodzi. Stwierdzono dalej, że Sąd błędnie i bez uzasadnienia stwierdził także, że spółkę [...] zawiadamiano na adres nieaktualny, nie badając jednak, czy spółka ta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 k.p.a. Sąd nie zbadał czy w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w rejestrach widniał stary czy nowy adres spółki, a winien to uczynić. Sąd nie uzasadnił wyroku w sposób odpowiedni, nie powołał dowodów na podstawie których stwierdził o uchybieniach organu II instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami i biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna, odwołująca się wyłącznie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ujętych w kontekście naruszenia przepisów p.p.s.a. oraz przepisów k.p.a., nie jest w zakresie żadnego zarzutów zasadna w kontekście zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Zasadnicze znaczenie zarówno dla argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej jak i dla samej kontroli kasacyjnej ma zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który został przedstawiony łącznie z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Mimo że ani w podstawie ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie został sprecyzowany charakter tego zarzucanego naruszenia z punktu widzenia istoty sądowej kontroli administracji, nie oznacza to braku możliwości jego rozpoznania jako zarzutu błędnego zakwalifikowania braku udziału wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podmiotów w postępowaniu administracyjnym, jako nie biorących udziału stron postępowania, w związku z czym art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. zastosowany został przez Sąd I instancji nieprawidłowo jako podstawa ustalenia normatywnych konsekwencji w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzut nie może być uznany za zasadny. Sąd I instancji trafnie bowiem określił, iż ustalenie kręgu podmiotów postępowania uzgodnieniowego w sprawie warunków zabudowy na podstawie art. 28 k.p.a. należy do organu administracji oraz że zwykle do kręgu tych podmiotów należą właściciele nieruchomości sąsiednich. Zasadnie również dostrzegł Sąd I instancji, że uchybienie w postaci nieustalenia w sposób prawidłowy przez organ administracji aktualnych stron postępowania, które wynikało z niezauważenia przez organy faktu śmierci D. K. oraz T. K., które winno prowadzić do ustalenia i zawiadomienia ich spadkobierców, wypełnia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym kontekście nie można mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 61 § 4 k.p.a., w stosunku do którego także stwierdzić należy brak szczegółowego wyjaśnienia w skardze kasacyjnej zarówno istoty zarzutu jak i powodu potraktowania go jako naruszenia przepisu postępowania. Na gruncie jednak uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1), wskazującej że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n., szczeg. s. 38-39), a powinien być potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów k.p.a. przez Sąd I instancji, należy przyjąć, iż zarzut ten dotyczy błędnej kontroli sposobu zastosowania art. 61 § 4 k.p.a. przez organ. W kontekście prawidłowego ustalenia przez WSA zakresu obowiązku ciążącego na organie, czyli prawidłowego stwierdzenia przez ten Sąd faktu naruszenia tego przepisu przez organ administracji, należy jednoznacznie stwierdzić, że kontrola Sądu w tym zakresie była prawidłowa, zarówno co do przyjętych przesłanek jak i jej wyniku. Obowiązek organu administracji odnośnie do ustalenia aktualnych stron postępowania obejmuje bowiem także uwzględnienie faktu śmierci strony niezależnie od tego, czy inne strony o tym organ poinformują czy nie oraz niezależnie od sposobu przesyłania pism do stron. W tym kontekście niezasadne jest także formułowanie zarzutu wobec Sądu I instancji obejmującego naruszenie art. 106 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. w kontekście potencjalnego niewywiązania się przez inną stronę postępowania [...] sp. z o.o. z obowiązku określonego w art. 41 § 1 k.p.a. (informacja o zmianie adresu). Wprawdzie istotnie Sąd nie zbadał aktualności adresu wskazanego przez Spółkę, ale w ramach kontroli działania organów administracji stwierdził (jako argument dodatkowy w stosunku do braku ustaleń omówionych powyżej), że nie było to przedmiotem badania przez organ, co oznacza obowiązek uwzględnienia takiej wskazówki w warunkach ponownego rozpoznania sprawy. Niezależnie od niezasadności analizowanych wyżej zarzutów, wskazać należy, iż autor skargi kasacyjnej nie spełnił wymogu określonego w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na gruncie bowiem tego przepisu, zamierzony skutek może odnieść jedynie wykazanie w skardze kasacyjnej takiego naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji, w stosunku do którego da się stwierdzić możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutów, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu naruszeń na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku zarzutów podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie wykazał, że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dotyczy to także ostatniego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które autor skargi kasacyjnej ocenił jako "nienależyte" uzasadnienie wyroku (s. 3 skargi), nie tylko nie rozwijając, ale też w zasadzie nie nawiązując argumentacyjnie do tego zarzutu w uzasadnieniu skargi. Nie można bowiem jako rozwinięcia zarzutu potraktować ogólnikowego stwierdzenia, że Sąd "nie powołał dowodów na podstawie których stwierdził o uchybieniach organu II instancji" (s. 6 skargi). W przypadku powołania się na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa niezbędną treść uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, argumentacja powinna być szczególnie staranna, nie tylko w kontekście podniesionego wyżej wymogu wykazania możliwego istotnego wpływu uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Jest to bowiem przepis o charakterze formalnym, a o jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie). Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 – ONSAiWSA 2010/3/39NSA przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por też wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 – Lex nr 597768). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, niezależnie od tego, że wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 – Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 – Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli NSA nie tylko w kontekście braku wymaganych prawem części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 – Lex nr 597986). Ponadto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. powinien zostać powiązany z naruszeniem innych przepisów normujących postępowanie sądowoadministracyjne. Powołanie się na naruszenie tego przepisu w sposób, jaki miał miejsce w niniejszej skardze kasacyjnej, czyni zarzut całkowicie niezasadnym. Zwłaszcza że w ocenie Składu Orzekającego NSA, uzasadnienie, nie odnosząc się do zawartości merytorycznej uchylonego postanowienia, jest poprawne od strony stwierdzonych przez organ odwoławczy uchybień i umożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty, przesądzające o nietrafności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.