II OSK 399/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak, Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, sędzia WSA (del.) Anna Szymańska (spr.), Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 214/22 w sprawie ze skargi J. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 listopada 2021 r. nr SKO.ZP/415/191/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 214/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie, sąd wojewódzki, sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi M. S. i J. S. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: Kolegium, SKO) z 12 listopada 2021 r. nr SKO.ZP/415/191/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 10 października 2018 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: inwestor, spółka) wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego o rozczłonkowanej bryle z garażem podziemnym z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obręb [...] w K., a także infrastrukturą techniczną, wjazdem na działkę oraz przebudową odcinka ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...] i [...], obręb [...] w K.. Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) decyzją z 29 marca 2021 r. nr AU-2/6730.2/254/2021 (dalej: decyzja WZ) ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji oraz umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zakresie części wnioskowanych robót budowlanych obejmujących budowę wjazdu na działkę oraz przebudowę odcinka ul. [...] w K. na działkach [...], [...] i [...], obręb [...]. Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazano m.in., że analiza architektoniczno-urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia. W ocenie Kolegium planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację rodzaju i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Ustalenie przyjętych parametrów pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a konkretne wartości parametrów urbanistycznych określono w sposób wyważony. WSA w Krakowie we wskazanym na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie sądu wojewódzkiego warunki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), zostały spełnione. Wyjaśniono, że obszar analizowany położony jest na terenie lekko opadającym w kierunku północnym – do wałów rzeki [...]. W części środkowej i południowej teren zainwestowany jest budownictwem mieszkalnym z infrastrukturą techniczną – dominuje zabudowa jednorodzinna, występuje także zabudowa wielorodzinna. WSA w Krakowie ocenił proponowaną zabudowę pod względem poszczególnych parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie WZ) i stwierdził, że planowana zabudowa stanowi kontynuację zarówno w zakresie linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zdaniem WSA w Krakowie organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa, uznając, że w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Wyjaśnienia organów są wyczerpujące i wszechstronne, a sporządzona analiza jest kompletna, określa w sposób szczegółowy cechy zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Sąd pierwszej instancji zauważył, że teren inwestycji objęty będzie granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska II", wskazując, że przystąpiono do jego sporządzania uchwałą Rady Miasta Krakowa (dalej: Rada) z 4 lipca 2018 r. nr CVII/2736/18. W ocenie sądu pierwszej instancji sporządzanie planu nie znajduje się na zaawansowanym etapie procesu planistycznego (wyłożenie i dyskusja publiczna), a termin ostatecznego przyjęcia planu nie jest bliski. Podniesiono, że zarzut braku zapewnienia reprezentacji wszystkim uczestnikom postępowania w trakcie trwania postępowania administracyjnego może być podniesiony tylko przez osoby, których dotyczy. Zatem skarżący nie mogą podnosić zarzutów, które nie dotyczą bezpośrednio ich interesu prawnego. Wskazano, że umiejscowienie planowanej zabudowy w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi (planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią) i jej położenie w sąsiedztwie wałów przeciwpowodziowych było rozważane przez organ planistyczny, a projekt decyzji uzgadniany z właściwym organem – Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Zaznaczono, że problem sporu granicznego w terenie przyległym do planowanej inwestycji nie ma znaczenia dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wyjaśniono, że dalsze kwestie związane z umiejscowieniem budynku na działce inwestycyjnej, zacienianiem, zachowaniem wymaganych prawem odległości będą rozważane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 15 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegającej na nieprzeprowadzeniu przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, co doprowadziło do naruszenia ogólnej zasady postępowania administracyjnego i utrzymanie tego stanu przez WSA w Krakowie; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem decyzji o warunkach zabudowy choć w postępowaniu nie brały udziału wszystkie uprawnione osoby i utrzymanie takiego stanu przez WSA w Krakowie; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organu administracji publicznej, wskutek przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wybiórczy i selektywny oraz dokonanie na podstawie tak przeprowadzonych dowodów ustaleń faktycznych ukierunkowanych na wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy jest to sprzeczne z przepisami prawa i utrzymanie takiego stanu przez WSA w Krakowie; a w konsekwencji powyższych naruszeń doszło do poczynienia niepełnych, nieścisłych ustaleń faktycznych, m.in. w postaci: braku ustalenia stanu zaawansowania procedowania planu miejscowego. Sąd nie badał nawet stanu jego zaawansowania, co jest konieczne m.in. z uwagi na treść art. 65 u.p.z.p.; braku ustalenia pełnego kręgu podmiotów winnych uczestniczyć w postępowaniu; czy realizacja zamierzonej inwestycji jest możliwa wobec stanu nieruchomości na działce bezpośrednio sąsiadującej oraz wobec bliskości wałów przeciwpowodziowych, a w konsekwencji brak ustalenia, że realizacja planowanej inwestycji może skutkować katastrofą budowlaną; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich stron zainteresowanych wynikiem sprawy, tj. pominięcie w procedowaniu właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. (działka nr ew. [...]) oraz [...] w K. (działka nr ew. [...]), podczas gdy decyzja ma wpływ na ich uprawnienia lub obowiązki, i utrzymanie tego stanu przez WSA w Krakowie; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy przesłanki te nie zostały spełnione i nie powinna zostać wydana taka decyzja, w szczególności z uwagi na sprzeczność z przepisami odrębnymi, brak zbadania zakresu oddziaływania zamierzenia budowlanego, brak uwzględnienia, że stan prawny działki na której ma powstać zamierzenie jest sporny, brak uwzględnienia, że na etapie finalizacji jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia są sprzeczne z decyzją WZ; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia WZ poprzez brak uwzględnienia tych wymogów w sposób rzeczywisty, tj. poprzez brak sprawdzenia, czy deklarowane przez projektanta parametry są zgodne z możliwościami faktycznymi i z przepisami rozporządzenia WZ. Na podstawie przywołanych zarzutów skarżący kasacyjnie wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji Kolegium z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy; rozważenie uchylenia w całości decyzji Prezydenta oraz zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i przed WSA w Krakowie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, tj. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Pismem z 29 kwietnia 2025 r. inwestor wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na wydanie przez Prezydenta decyzji z 27 listopada 2023 r. nr 968/6732/2023, na podstawie której z urzędu stwierdzono wygaśnięcie decyzji WZ z uwagi na obowiązywanie dla terenu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska II", przyjętego uchwałą Rady Miasta Krakowa z 23 listopada 2022 r. nr C/2709/22 (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2022 r. poz. 7952; dalej: plan), którego ustalenia są inne niż w decyzji WZ. Wskazano, że omawiana decyzja stała się ostateczna z dniem 5 stycznia 2024 r. Na wypadek gdyby sąd nie umorzył postępowania, wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego na rzecz uczestnika według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do wniosku inwestora o umorzenie postępowania z tego względu, że został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska II" i w jego konsekwencji Prezydent decyzją z 27 listopada 2023 r. nr 968/6732/2023 z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji WZ. NSA jest sądem powołanym do rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie (art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) i jego rolą jest m.in. kontrola wyroku sądu wojewódzkiego. NSA jest uprawniony do umorzenia postępowania kasacyjnego, jeżeli zostanie skutecznie cofnięta skarga kasacyjna (art. 60 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.). Ewentualnie, jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim, NSA postanowieniem jest władny uchylić zaskarżony wyrok oraz odrzucić skargę lub umorzyć postępowanie (art. 189 p.p.s.a.). Opisane wyżej sytuacje nie miały miejsca. Oznacza to obowiązek rozpoznania wniesionej przez skarżących skargi kasacyjnej. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych dotyczą niezdiagnozowania przez WSA w Krakowie szeregu naruszeń na etapie postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia elementów stanu faktycznego, których uwzględnienie nie doprowadziłoby do zastosowania art. 151 p.p.s.a. Zdaniem NSA zasadnie sąd wojewódzki nie ocenił podnoszonych przez skarżących zarzutów jako naruszających reguły postępowania wyjaśniającego. W pierwszej kolejności fakt toczącej się procedury planistycznej obejmującej teren inwestycyjny nie skutkuje obowiązkiem zawieszenia postępowania do czasu jej zakończenia. Jedynie w jednym wypadku - jeżeli wniosek dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu (art. 62 ust. 2 u.p.z.p.). W pozostałych przypadkach postępowanie takie można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Konstrukcja zawieszenia postępowania zastosowana w tym przepisie, daje organowi podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania. To do organu prowadzącego postępowanie, a nie do uczestników postępowania administracyjnego, należy ocena, czy zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie biegu postępowania (vide wyrok NSA z 8 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2441/13). Stronie postępowania nie przysługuje skuteczne roszczenie o zawieszenie takiego postępowania. Jednocześnie organ winien korzystać z tej możliwości przede wszystkim wówczas, kiedy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że w okresie dopuszczalnego okresu zawieszenia postępowania rzeczywiście dojdzie do uchwalenia planu miejscowego (vide wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1260/22), aby nie blokować takiego postępowania i realizować zasadę sprawnego działania organu administracji. W niniejszej sprawie plan został uchwalony po ponad roku od daty wydania ostatecznej decyzji. Ponadto organ skorzystał z regulacji przewidzianej w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i stwierdził wygaśnięcie decyzji WZ z powodu odmiennych ustaleń tej decyzji wobec przeznaczenia przewidzianego w planie. Bez znaczenia dla sprawy miały także kwestie dotyczące sporu w zakresie tytułu prawnego do części terenu inwestycyjnego. Jak wynika z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Znaczenie normatywne powyższego przepisu jest takie, że ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji jest niezależne od posiadania tytułu prawnego do terenu objętego wnioskiem. O decyzję tę, inaczej, niż w przypadku pozwolenia na budowę, ubiegać może się każdy, niezależnie od tego, czy posiada jakikolwiek tytuł prawny do gruntu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (vide np. wyroki NSA: z 21 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1913/23, z 13 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 524/18). WSA w Krakowie trafnie także ocenił ustalenia organów odnośnie stron niniejszego postępowania. Stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z dominującym poglądem w orzecznictwie NSA są: inwestor oraz właściciel terenu inwestycyjnego, a także właściciele i użytkownicy wieczyści działek przyległych do terenu, będącego przedmiotem ustalenia warunków zabudowy, a nawet właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich nieprzylegających bezpośrednio do działki inwestycyjnej (por. m.in. wyrok NSA z 8 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 739/20). O istnieniu interesu prawnego przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA z 5 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 1809/12; z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 135/11; z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/10, z 4 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1661/21). Jednakże każdy z tych podmiotów wywodzi ów interes prawny z własnej, indywidualnej sytuacji materialnoprawnej. Innymi słowy skarżący nie są uprawnieni, aby powoływać się na sytuację innego podmiotu i w jego imieniu wywodzić podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Natomiast strona, która nie brała udziału w takim postępowaniu bez własnej winy dysponuje własnym narzędziem procesowym do wzruszenia decyzji WZ, tj. wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że strona pominięta w postępowaniu będzie w zależności od własnych decyzji realizować prawo do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Takim natomiast uprawnieniem nie dysponują skarżący kasacyjnie. Ostatecznie pominięcie właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. (działka nr ew. [...]) oraz [...] w K. (działka nr ew. [...]) nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w niniejszym postępowaniu, ze skargi innych podmiotów. Jako wyczerpującą reguły określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a i art. 15 k.p.a. należało ocenić konstatację WSA w Krakowie, że kwestia zgodności z przepisami odrębnymi została zbadana prawidłowo (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Rację mają skarżący kasacyjnie, że warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest łączne spełnienie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Otóż jako przepisy odrębne skarżący przywołują bliżej nieokreślone przepisy dotyczące ochrony przeciwpowodziowej. Tymczasem skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji sądu kasacyjnego. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". NSA tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi jakie przepisy, jego zdaniem, naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że tak sformułowane zarzuty nie pozwoliły na ich ocenę. To samo tyczy się zarzutu naruszenia § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia WZ. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 19 października 2022 r. sygn. akt I OSK 1407/19; z 11 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5368/21; z 8 września 2022 r. sygn. akt II GSK 713/19). Skarżący kasacyjnie nie wskazali natomiast konkretnej normy, wedle której wyznacza się poszczególne parametry planowanej zabudowy. Tymczasem przepisy te ustalają zasadę, wedle której powinien być wyznaczony dany parametr, a następnie przewidują wyjątki. Brak sprecyzowania wątpliwości skarżących kasacyjnie nie pozwalał na rozpatrzenie skargi kasacyjnej w tym zakresie. Jedynie należy podkreślić, że na tym etapie nie jest sporządzany projekt budowalny oraz spełnienie przez planowaną zabudowę realnej możliwości jego realizacji. Decyzja o warunkach zabudowy ma bowiem charakter swoistej promesy, otwierającej drogę do kolejnych prawnych etapów procesu inwestycyjno-budowlanego. Skutki związane z ewentualną realizacją planowanej inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy, materializują się dopiero na etapie uzyskania przez inwestora stosownych zgód budowlanych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1882/19). Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.