II OSK 572/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1041/09 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1041/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w punkcie 1 oddalił skargę M. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, a w punkcie 2 przyznał adwokatowi K. S. ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 292, 80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w niniejszym postępowaniu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją Starosty Wielickiego z dnia [...] listopada 2008 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku M. B., na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., powoływanej dalej, jako k.p.a.) odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydaniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości S. W uzasadnieniu wskazano, iż M. B. we wniosku złożonym w dniu 4 października 2007 r. w Urzędzie Miasta i Gminy Niepołomice jako podstawę wznowienia podała, że bez własnej winy nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza Wieliczki z dnia [...] maja 2002 r., znak [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, w miejscowości Staniątki. Trasa kanalizacji przebiega między innymi przez działkę nr 284 w S., której wnioskodawczyni jest współwłaścicielką, co w jej mniemaniu odpowiadało przesłance wznowienia wskazanej w art. 145 §1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice przekazał Staroście Wielickiemu wniosek do załatwienia zgodnie z kompetencją, jako organowi administracji architektoniczne-budowlanej pierwszej instancji. Następnie pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. wnioskodawczyni doprecyzowała złożony wniosek: podtrzymała twierdzenie, że bezprawnie została pominięta jako strona w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie oraz niezależnie od powyższego, przedstawiła cały szereg dalszych twierdzeń i zarzutów, które w ocenie organu nie tworzyły jednak odrębnych podstaw do wznowienia postępowania, gdyż albo dotyczyły okresu już po wydaniu decyzji lub też nie mogły być przypisane do żadnej z przesłanek wyliczonych w art. 145 §1 i 145 a k.p.a. W toku dalszego postępowania organ rozpatrywał zatem wniosek o wznowienie w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. nieuczestniczenie strony bez swej winy w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., znak [...], Starosta Wielicki odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania, uznając, że termin do wznowienia postępowania nie został przez wnioskodawczynię zachowany. Od decyzji tej wnioskodawczyni złożyła odwołanie do organu drugiej instancji zarzucając, że Starosta Wielicki nie jest organem właściwym w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...], Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Starosty Wielickiego jednakże z innych przyczyn niż wskazane w odwołaniu, a mianowicie z uwagi na niewyjaśnienie przez organ pierwszej instancji kiedy zainteresowana dowiedziała się o wydaniu decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia żąda. Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 7 lipca 2008 r. zwrócono się z prośbą do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przesłanie uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikałoby kiedy M. B. dowiedziała się o okolicznościach budowy kanalizacji sanitarnej w miejscowości S. W odpowiedzi, pismem z dnia 2 października 2008 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie przesłał protokół kontroli z dnia [...] maja 2005 r., znak [...], podczas której dokonano kontroli m.in. sieci kanalizacyjnej. Z protokołu wynika, że według oświadczenia M. B. "Państwo S. wykonali przyłącz kanalizacji, przyłączając go do swojej części użytkowanego budynku". Dokument ten, zdaniem organu może być uznany za dowód na to, że wnioskodawczyni wiedziała o budowie kanalizacji realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę ponad miesiąc czasu od dnia, w którym złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę kanalizacji w miejscowości S. Ponadto, z analizy pisma złożonego przez M. B. z dnia 15 stycznia 2008 r. wynika, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji stanowiącej pozwolenie na budowę kanalizacji w miejscowości S. najpóźniej w listopadzie 2006 r., kiedy to wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z powodu pominięcia jej jako strony w postępowaniu prowadzonym przez Gminę Niepołomice w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji w S., która na dzień wniesienia skargi była już wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o powyższe, zdaniem organu, skarżąca nie wykazała, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez nią z zachowaniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a., co stanowi przeszkodę do wznowienia postępowania i obliguje Starostę Wielickiego do wydania decyzji odmownej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...], Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji istotnie nie wynika dowód, kiedy zainteresowana dowiedziała się o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej. Z powołanego przez organ pierwszej instancji pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Miechowie z dnia 2 października 2008 r. znak PINB - 7356/9/7/08 i załączonej kserokopii protokołu z kontroli budynku nr [...] w S., przeprowadzonej 12 maja 2005 r. wynika bowiem jedynie, że M. B. już w maju 2005 r. wiedziała o wykonaniu kanalizacji, o czym świadczy jej oświadczenie złożone do protokołu. W postępowaniu wyjaśniającym zainteresowana wniosła do protokołu żądanie przeprowadzenia dowodu w kwestii doręczenia stronom decyzji nr [...] z dnia 14 maja 2002 r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji. Żądanie uwzględniono w zakresie dotyczącym uprawnień procesowych wnioskodawczyni, odpowiednio do prowadzonego postępowania. W postępowaniu odwoławczym uzyskano informacje z akt sygn. II SAB/Kr 21/07, z których wynika, że M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z powodu nieudostępnienia jej w urzędzie dokumentacji dotyczącej budowy kanalizacji, której trasa przebiega przez działkę nr [...] w S., stanowiącą współwłasność M. B. i Państwa S. O skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zainteresowana poinformowała w piśmie z dnia 15 stycznia 2008 r. złożonym do Starostwa Powiatowego w Wieliczce, do sprawy znak BGN.7351/SN-6/07, w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień. Z akt sprawy wynika ponadto, że w dniu 10 lipca 2006 r. skarżąca zwróciła się do urzędu o udostępnienie całej dokumentacji budowy kanalizacji w S., a szczególnie na działce nr [...]. Żądanie to powtórzyła w piśmie z dnia 31 lipca 2006 r. z powołaniem się na jawność informacji publicznej. Na tej podstawie w dniu 14 sierpnia 2006 r. organ administracji przekazał skarżącej wyciąg z dokumentacji projektowej sieci kanalizacji sanitarnej zachodniej części Gminy Niepołomice - Sołectwa S. oraz inwentaryzacji powykonawczej w obrębie działki nr [...]. Ponadto, w dniu 18 sierpnia 2006 r. okazano skarżącej kserokopię pozwolenia na budowę obejmującego powyższe zamierzenie inwestycyjne. Powyższe pozwala przyjąć, że już w sierpniu 2006 r. M. B. dowiedziała się o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w S. Wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła w październiku 2007 r. zatem już po upływie ustawowego terminu. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż nie zawiera ona uzasadnionych podstaw. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organy administracji nie kwestionowały, że M. B. ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Pozytywne ustalenia w tym zakresie zawarte są w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu nie zasługują na akceptację wnioski wysnuwane przez organ pierwszej instancji na podstawie powołanych w uzasadnieniu decyzji dokumentów uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Miechowie, w szczególności protokołu kontroli z dnia [...] maja 2005 r., znak [...]. Jego treść oraz wybrany cytat nie dowodzą bowiem momentu, w których M. B. dowiedziała się o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę kanalizacji w S. Jednakże Sąd zwrócił uwagę na treść dwóch pism, znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SAB/Kr 21/07. Po pierwsze w odpowiedzi na skargę (k. 10 akt II SAB/Kr 21/07) Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice podał, że w dniu 18 sierpnia 2006 r. skarżącej okazano kserokopię pozwolenia na budowę, obejmującego sporne zamierzenie inwestycyjne. W tym samym piśmie inwestycję tę określono jako "kanalizacja sanitarna zachodniej części Gminy Niepołomice - sołectwo S.". Przedmiotowe pismo procesowe zostało doręczone skarżącej w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zaś M. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zaprzeczyła zawartym w nim stwierdzeniom. Po drugie pełnomocnik M. B. odnosząc się do twierdzeń Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2007 r. (k. 42 akt II SAB/Kr 21/07) podał, że w dniu 18 sierpnia 2006 r. poinformowano ogólnie skarżącą, że decyzja została wydana, uniemożliwiając jej wzięcie tego dokumentu do ręki, zapoznanie się z jego treścią i wydanie kserokopii. W ocenie Sądu z treści tego pisma wynika, że M. B. najpóźniej w dniu 18 sierpnia 2006 r. dowiedziała się o fakcie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice nr [...] z dnia 14 maja 2002 r. Zdaniem Sądu, nawet jeżeli skarżąca nie otrzymała kserokopii decyzji miała ona wiedzę, że taki okazany jej dokument w postaci decyzji istniej oraz, że dotyczył budowy sieci kanalizacyjnej w S., a zatem w tej właśnie dacie M. B. dowiedziała się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. W świetle tych okoliczności Sąd pierwszej instancji uznał, że ostatnim dniem terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice nr [...] był 18 września 2006 r. Prawidłowo zatem organy obu instancji orzekające w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją przyjęły, że podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu, czego skutkiem musiało być wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. B. zaskarżając go w punkcie 1 i wnosząc o jego uchylenie we wskazanym zakresie oraz uwzględnienie skargi, względnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA za przyznaniem przez WSA zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej, jako p.p.s.a.). w tym w szczególności art. 145 tej ustawy, a nadto art. 7, 77 i art. 148 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca dowiedziała się o istnieniu pozwolenia na budowę w terminie ponad jednego miesiąca przed wniesieniem wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wniosek Sądu pierwszej instancji mówiący o tym, że z pism procesowych znajdujących się w aktach sprawy II SAB/Kr 21/07, wynika, iż skarżąca dowiedziała się o treści pozwolenia na budowę, a zatem o fakcie wydania tej decyzji i zapadłego rozstrzygnięcia, jest w obecnej fazie postępowania co najmniej przedwczesne i wymagające dodatkowych czynności dowodowych. Sąd pierwszej instancji nie wykazał bowiem, że skarżąca znała treść tej decyzji, zachodziła więc potrzeba podjęcia czynności dowodowych w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany wskazanymi w skardze wnioskami i podstawami zaskarżenia określonymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna podlega zatem rozpoznaniu w granicach zawartych w niej zarzutów. Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawy te powinny być przytoczone w skardze kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem (art. 176 p.p.s.a.). Przyjmuje się, że przytoczenie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, jaki konkretnie przepis prawa został przez sąd naruszony. W przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego obowiązany jest ponadto wskazać, na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu. Prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. - oznacza pełne związanie określonymi przez kasatora podstawami zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do ponownego badania zgodności z prawem zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Nie jest też właściwy do zastępowania stron postępowania i korygowania czy uzupełniania wniesionej przez nie skargi kasacyjnej. Z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia niż wskazane przez kasatora. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze za nietrafny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 145 p.p.s.a. bowiem pełnomocnik skarżącej, podnosząc zarzut naruszenia powołanego przepisu, zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu, nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, którą jego zdaniem naruszył Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę. Cały przepis składa się bowiem z dwóch paragrafów, a paragraf 1 nadto z trzech punktów, w tym punkt pierwszy składa się z trzech liter: a, b i c, obejmujących różne stany naruszenia prawa. Brak wskazania przez autora skargi kasacyjnej konkretnego przepisu prawa, który miałby zostać przez Sąd pierwszej instancji naruszony, powoduje, iż ocena zasadności tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwa. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest bowiem spełniony, gdy zmusza Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa miał na uwadze skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r. sygn. akt III CKN 760/00, Lex nr 53138, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. wskazać należy, iż w świetle powołanych przepisów, organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonywującej treści. Ponadto, organy te przy ocenie, czy dana okoliczność została udowodniona, powinny brać pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś w uzasadnieniu decyzji odnosić się do wszystkich istniejących w sprawie rozbieżności (art. 107 § 3 k.p.a.). Na organach administracji spoczywa zatem obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z uwagi na powyższe, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych wyżej przepisów k.p.a. uznać należy za niezasadne. Stwierdzić należy, iż organy przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Oceniając ponadto zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie, stwierdzić trzeba, że wbrew zarzutom Sąd ten przeprowadził w sposób prawidłowy kontrolę postępowania administracyjnego. W świetle powyższego, zarzuty formułowane w skardze kasacyjnej ocenić należy jako polemikę z uzasadnieniem wyroku Sądu, co uwzględniając kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego, które nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego, nie pozwala uznać tak sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania za usprawiedliwione. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 148 § 2 k.p.a. Nie można bowiem skutecznie kwestionować w ramach tego zarzutu ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych podnoszone być bowiem mogą tylko w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 148 § 2 k.p.a. został prawidłowo zastosowany. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W myśl bowiem przepisu art. 148 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu, termin miesięczny do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu, który decyzję wydał. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2000 r. I SA 855/99, z dnia 10 marca 2006 r. II OSK 622/05 opubl. w ONSAiWSA 2006, z.5, str.133 oraz z dnia 15 maja 2008 r. II OSK 547/07, niepubl.). Jak trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, najpóźniej w dniu 18 sierpnia 2006 r. skarżąca dowiedziała się o fakcie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. Nawet jeżeli skarżąca faktycznie nie otrzymała kserokopii decyzji miała ona wiedzę, że taki okazany jej dokument w postaci decyzji istnieje oraz, że dotyczy budowy sieci kanalizacyjnej w S., a zatem, jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, w tej właśnie dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Z przytoczonych względów stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie mogą być uwzględnione zawarte w niej wnioski. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.