II OSK 586/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak /spr./ sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 963/11 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 963/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję zezwalającą Sp. z o.o. [...] w W. na usuniecie drzew ozdobnych z nieruchomości Nr [...] przy ul. C. w Krakowie. Spółka wniosła od tej decyzji odwołanie, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdziło wniesienie tego odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie to stało się prawomocne, gdyż po przeprowadzeniu postępowania sądowo administracyjnego NSA oddalił skargę kasacyjną, wniesioną w stosunku do wyroku WSA w Krakowie, oddalającego skargę na to postanowienie. W dniu 16 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało również postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało wydane po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanym wobec postanowienia SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. i zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 września 2009 r. (II SA/Kr 722/09). W rezultacie w obrocie prawnym pozostało postanowienie SKO w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r. i wniesiony od niego przez Sp. z o.o. [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej właśnie sytuacji prawnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. stwierdziło niedopuszczalność powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2008 r. Na to postanowienie Sp. z o.o. [...] wniosła w dniu 9 maja 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), a także art. 80 w zw. z art. 76 § 2 i art. 77, art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 i art. 126 , art. 112 w zw. z art. 124 § 2 i art. 126, oraz art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wskazał, że zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia bowiem ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wobec tego stwierdził, że skoro Samorządowe Kolegium odwoławcze w Krakowie orzekło o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji prezydenta Miasta Krakowa, to uczyniło to ostatecznie i żaden środek zwyczajny wobec tego postanowienia nie przysługuje. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności tego środka jest więc w pełni prawidłowe, a wszelkie rozważania podjęte w skardze są chybione. W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z/s w W. zarzuciła powyższemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 P.p.s.a., poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. — poprzez błędne oddalenie skargi strony skarżącej, w sytuacji gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 (sygn. akt [...]) zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 153 P.p.s.a., poprzez błędna wykładnię i wadliwe zastosowanie, iż ocena prawna i wskazania w wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt: II SA/Kr 1057/09 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (oddalenie skargi kasacyjnej na ww. wyrok przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 8 lutego 2011 r.) wiążą także w niniejszej sprawie tj. dotyczącej ww. postanowienia. 3) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. — poprzez błędne oddalenie skargi strony skarżącej, w sytuacji gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 (sygn. akt [...]) zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 80 w zw. z art. 76 § 2 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, wbrew logice, zasadom doświadczenia życiowego oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym, czego rezultatem było ustalenie, że strona skarżąca ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. — poprzez błędne oddalenie skargi strony skarżącej, w sytuacji gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 (sygn. akt [...]) zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 i 126 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, poprzez brak wyszczególnienia przyczyn, z których pewnym dowodom tj. głównie przedstawionym zaświadczeniom lekarskim potwierdzającym niezdolność do pracy, Organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wskazaniu w sposób wyczerpujący faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł. 5) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. — poprzez błędne oddalenie skargi strony skarżącej, w sytuacji gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 (sygn. akt [...]) zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 112 k.p.a. w zw. z art.124 § 2 i 126 k.p.a. oraz 58 § 1 i 2 k.p.a., - co, zdaniem strony skarżącej powinno skutkować uchyleniem postanowienia SKO ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania - przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wskazując na powyższe podstawy strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za wszystkie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono, więc na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowo-skutkowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem wskazanych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku zachodzi związek przyczynowo-skutkowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca nie wywiodła bowiem skutecznej argumentacji idącej w kierunku uprawdopodobnienia powyższego związku przyczynowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – dalej p.u.s.a.) przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli zaskarżonego postanowienia nie może odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 p.u.s.a. realizowana jest w wymiarze odnoszącym się do: oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej procedury oraz respektowania reguł kompetencji. Następuje więc przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem. Operując metodyką kontroli wykładni prawa w odniesieniu do stanowiącego przedmiot kontroli zaskarżonego aktu, sąd administracyjny bada (ocenia) jego legalność w zakresie odnoszącym się do kompetencyjno - proceduralnych podstaw działania organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie oraz materialnoprawnych podstaw jego wydania, kontrolując prawidłowość ich wykładni oraz prawidłowość ich zastosowania (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a wykładnia prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5-6, s. 267 i n.). Sąd może w związku z tym naruszyć powołany przepis ustrojowy wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność administracji przyjmując inne kryterium kontroli; przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej weryfikacji legalności zaskarżonego postanowienia i to zarówno w jej aspekcie procesowym, jak i ustrojowym. Zasadniczy trzon podstawy prawnej zaskarżonego wyroku stanowił art. 151 P.p.s.a., który postanawia, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważnością oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z kolei treść uzasadnienia wyroku odzwierciedla w pełni analizę stanu faktycznego i prawnego, jaka poprzedza podjęcie przez Sąd rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew zarzutom skargi Sąd pierwszej instancji, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, uwzględnił oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1056/09. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Unormowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Trzeba podkreślić, że pod pojęciem sprawy administracyjnej należy rozumieć sprawę będącą przedmiotem postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Trafnie zatem uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze i kontrolujący postanowienie Sąd pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy nie można ograniczyć dokonania oceny wyłącznie do kwestii przywrócenia terminu regulowanej art. 58 § 1 i 2 k.p.a., lecz należy mieć na względzie również kwestię stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stąd też wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 22 września 2009 r. sygn. II SA/Kr 1057/09 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, odnosi skutek bezpośredni i wprost do rozpatrywanej kwestii przywrócenia terminu. Terminy spełniają w postępowaniu administracyjnym kilka istotnych funkcji, m. in. porządkują postępowanie, spełniają rolę gwarancyjną dla stron, gwarantują stabilność decyzji administracyjnej oraz przeciwdziałają powolności działania administracji. W k.p.a. ustanowiono terminy załatwiania spraw przez organy, związano je terminami dokonywania niektórych czynności procesowych, zamieszczono także ustawowe terminy dotyczące czynności stron lub uczestników postępowania. Terminy ustanowione w k.p.a. mają charakter procesowy, dotyczą skuteczności czynności postępowania lub dopuszczalności ich podejmowania (Zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 188). Zgodnie z przepisem art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Właściwy organ administracji jest zobowiązany do przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 58 § 1 k.p.a.. W postanowieniach art. 58 § 1 i 2 ustanowiono następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie: a) brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; b) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu; c) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu; d) dopełnienie wraz z wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, że w realiach sprawy, z uwagi na nieprawidłowe, dwukrotne orzekanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Krakowie co do zasadności wniosku o przywrócenie terminu, skoro postanowienie, o którym mowa w art. 59 § 2 k.p.a. jest ostateczne z momentem jego wydania, należy uznać, że na takie postanowienie - również odmowne, nie służy zażalenie lub inny środek zaskarżenia, w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wypadku odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, kończącym postępowanie w kwestii wpadkowej skuteczności wniesienia odwołania lub zażalenia będzie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia takiego środka, gdyż dopiero to postanowienie zamyka drogę do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Natomiast postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie należy do kończących postępowanie w sprawie. WSA jednoznacznie wskazuje, że na ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czy zażalenia nie przysługuje odrębna skarga do sądu administracyjnego, zaś w przypadku jej złożenia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. W wyroku z dnia 22 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób bezsporny stwierdził, że analizowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. zawiera błędne pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które jest sprzeczne z brzmieniem art. 59 § 2 k.p.a. Sąd pierwszej instancji, powołując się na ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 22 września 2009 r., trafnie skonstatował, że postanowienie, o którym mowa w art. 59 § 2 k.p.a., tj. postanowienie o przywróceniu lub odmowie przywrócenia terminu, jest ostateczne z momentem jego wydania, tak więc na takie postanowienie - również odmowne, nie przysługuje zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stąd też trafnie stwierdził, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. [...], zawiera błędne pouczenie o dopuszczalności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jest sprzeczne z art. 59 § 2 k.p.a. Jednocześnie postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2009 r. [...], które wydane zostało w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zakończonej w/w postanowieniem Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 r. w wyniku rozpoznania wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy przywrócenia terminu, zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 września 2009 r., sygn. II SA/Kr 721/09, a tym samym zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tych okolicznościach, skoro postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2009 r. nie występuje - wskutek jego uchylenia - w obrocie prawnym, zaś poprzedzające je postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 r. zawiera wadliwe pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to uzasadnione jest stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym zaliczyć należy przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym - co ma miejsce w tej sytuacji - zalicza się w szczególności brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, a także nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, w sytuacji, gdy czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną). Nie budzi bowiem wątpliwości, że błędne pouczenie przez organ administracji o możliwości czy też o rodzaju przysługującego środka zaskarżenia nie stwarza jednak dla stron postępowania uprawnienia, które faktycznie na danym etapie postępowania nie przysługuje. Wobec tego rozpatrzenie przez organ odwoławczy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez Spółkę w wyniku błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2008 r., stanowiłoby rażące naruszenie prawa dające podstawy do stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia. W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski, które uzasadniają stwierdzenie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.