II OSK 679/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1219/14 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1219/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu wniosku D. J. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim z dnia [...] czerwca 1986 r., udzielającej R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w R. nr [...] gm. A. (obecnie R., ul. [...] działka nr ew. [...]). Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2013 r. wniósł D. J. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że działka D. J., obecnie nr ew. [...] przy ul. [...] w R., w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. należała do R. S. D. J. nabył tą nieruchomość aktem notarialnym z dnia 7 marca 2003 r. (rep. A nr [...]). Z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z dnia [...] czerwca 1986 r. wynika, iż inwestycja obejmuje budowę domu jednorodzinnego, wolnostojącego trzykondygnacyjnego z dachem kopertowym na działce nr ew. [...] w R. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U Nr 38, poz. 229 ze zm.), według stanu na dzień 23 czerwca 1986 r., pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Natomiast stosownie do § 46 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) do wniosku należało dołączyć plan zagospodarowania działki budowlanej albo powołać się na uzyskaną decyzję o zatwierdzeniu planu zagospodarowania działki w wypadkach z § 45 ust. 1 oraz dowód własności, wieczystego użytkowania działki budowlanej, a na obszarach wsi również dowód samoistnego posiadania lub inny dowód dysponowania nieruchomością, określony w odrębnych przepisach. Z akt sprawy wynika, że R. S. do wniosku dołączyła akt własności ziemi z [...] listopada 1972 r. ([...]), potwierdzający jej prawo własności do działki nr ew. [...] (obecnie nr ew. [...]) oraz plan realizacyjny. Plan realizacyjny został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, zgodnie z pieczęcią z dnia 28 kwietnia 1986 r., potwierdzającą zgodność z mapą zasadniczą gminy A.. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w myśl § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia, pozwolenie na budowę rozstrzyga o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z wyznaczeniem terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na obszarach wsi. Teren inwestycyjny objęty był planem ogólnym Miasta i Gminy A. (uchwała Rady Narodowej Miasta i Gminy w A. z dnia [...] lutego 1979 r., Nr [...]) oraz zmianami do planu (zarządzenie Nr [...]Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim z dnia [...] czerwca 1984 r. - Dz. Urz. RN m. Łodzi Nr 7 z 1984 r. poz. 62). Zgodnie z ww. planem we wsi R., jako funkcję wiodącą wskazano ogrodnictwo i rolnictwo, oraz wyznaczono rejony adaptacji zabudowy zagrodowej z modernizacją, rozbudową i możliwością tworzenia nowych gospodarstw; adaptacją zabudowy rozproszonej oraz wyznaczono rejony budownictwa jednorodzinnego dla pracowników ośrodków produkcji. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia § 43 ust. 1. Z zatwierdzonego planu realizacyjnego nie wynika, aby usytuowanie spornej inwestycji rażąco naruszało § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62). Organ odwoławczy podkreślił, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1986r. przepisy rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 21, poz. 94)., takich odległości nie przewidywały. Jedynie w § 5 wskazano, że minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki, jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych, określają odrębne przepisy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia cyt. § 5 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 1978 r. w związku z normą branżową BN-80/8976-319(...) organ wyjaśnił, że PN nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego". Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1219/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwyczajnym nie wynika, aby w dacie wydania ww. decyzji o pozwoleniu budowę organ winien posiadać wiedzę o przebiegu dwóch gazociągów wysokiego ciśnienia w pobliżu działki R. S. W piśmie z dnia 29 kwietnia 1997 r. wskazuje się, że w 1972 r. [...]– inwestor ww. gazociągów rozpoczął budowę bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (dysponując wyłącznie decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia [...] listopada 1972r., wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę oraz zgodą na budowę gazociągu na działce A. M.). Z akt sprawy wynika również, że dopiero w 1997 r. właściwe organy podjęły działania w celu inwentaryzacji przebiegu dwóch gazociągów wysokiego ciśnienia (decyzja z dnia [...] sierpnia 1997 r., z dnia [...] września 1997 r., z dnia [...] października 1997 r., upomnienie z dnia [...] lutego 1998 r.). W 1998 r. toczyło się postępowanie o wydanie pozwolenia na użytkowanie gazociągów, co potwierdza postanowienie Burmistrza Gminy Aleksandrów Łódzki z dnia [...] czerwca 1998 r. ([...]), w którym wskazuje się m.in., że niewykonanie przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej gazociągu Zgierz - Pabianice i błędnie wykonana inwentaryzacja gazociągu Łódź – Turek spowodowały, że dokumentacja Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiące podstawę wykonania map do celów projektowych w latach od 1973 do 1996 posiada błędne informacje. W ocenie Sądu dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego plan realizacyjny (sporządzony zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami) naniesiono na aktualną wówczas mapę do celów projektowych i potwierdzono jego zgodność z mapą zasadniczą gminy Aleksandrów Łódzki, zaktualizowaną na podstawie mapy koordynacyjnej Z.U.D.P, co jednoznacznie potwierdza adnotacja z dnia 21 stycznia 1986 r. Nie można było zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że brak ustaleń Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim w zakresie przebiegu gazociągów w miejscowości R. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę doprowadził do rażącego - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz § 43 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego. Sąd podkreślił, że nawet gdyby podzielić argumentację skarżącego, to i tak nie skutkowałaby ona stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji, bowiem obowiązujące w dniu 23 czerwca 1986 r. cyt. rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe w § 5 w kwestii minimalnych odległości sieci gazowych od obiektów terenowych wprawdzie odsyłało do przepisów odrębnych. Odnośnie gazociągów wznoszonych w latach 70 - tych XX w. takimi przepisami odrębnymi były normy branżowe. Odległości bezpieczne od gazociągów ułożonych w ziemi określała, wskazana w skardze norma branżowa BN-71/8976-31 wprowadzona 18 marca 1971 r. decyzją Ministra Górnictwa i Energetyki (M.P. Nr 30, poz. 193), a następnie znowelizowana Branżowa Norma BN-80-8976-31. Niemniej zaznaczyć należy, że normy branżowe były wówczas opracowywane dla konkretnych resortów i wiązały wyłącznie branżowe jednostki organizacyjne. Normami powszechnie obowiązującymi były wówczas wyłącznie Polskie Normy, o czym stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o normalizacji, Dz. U. Nr 53, poz. 298). W zakresie sytuowania gazociągów do przestrzegania norm branżowych zobowiązany był zatem inwestor gazociągu. Skoro w obowiązujących wówczas regulacjach prawnych ustawodawca nie określił bezpiecznych odległości w jakich winny być sytuowane projektowane obiekty budowlane od gazociągów, to niezasadne były zarzuty skargi także w tym zakresie, a w konsekwencji zarzut rażącego naruszenia § 5 cyt. rozporządzenia. Sąd podkreślił, że w postępowaniu toczącym się w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie gromadzi się nowych materiałów i dowodów, tak jak w postępowaniu zwyczajnym, pomimo, że postępowanie to podlega takim samym regułom procesowym. Oznacza to, że w postępowaniu nieważnościowym nie ma możliwości poszerzenia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, jak tego domagała się skarżący. Organ ogranicza się bowiem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r. wniósł D. J. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 , art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania wskazanych powyżej, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nie podjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, z jednoczesnym pominięciem okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, co doprowadziło do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również dokonania oceny zebranego w spawie materiału dowodowego w sposób niejasny i nie uwzględniający faktu nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności;, 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi a skutek błędnego niezastosowania powołanego przepisu, mimo iż istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji GINB z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania wskazanych powyżej, które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim z dnia [...] czerwca 1986r. udzielającej R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w R. gmina A.; 3. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający normom wynikającym z powołanego przepisu, w szczególności poprzez nie wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego wyroku, 4. przepisów prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązującej w okresie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z § 43 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, a także § 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe w zw. z normą branżową BN-80/8976-31 poprzez oddalenie skargi, mimo iż istniały podstawy do jej uwzględnia i uchylenia zaskarżonej decyzji GINB z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego powołanych przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji nie orzeka co do istoty sprawy lecz jako organ kasacyjny zajmuje się kwestiami czysto prawnymi dotyczącymi nieważności decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych i poglądach doktryny przyjmuje się, że naruszenie prawa będzie rażące wtedy, gdy jego skutków społeczno gospodarczych nie można akceptować z punktu widzenia państwa prawa i musi być to naruszenie oczywiste. Muszą to być wady o szczególnym charakterze gatunkowym, nie dającym się pogodzić z zasadami praworządności, powodującym konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa nie może odnosić się do pewnego luzu decyzyjnego organu wydającego decyzję chyba, że organ jawnie wyszedł poza granice swobodnej oceny. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, a nie w dacie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Na organie administracji ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), w szczególności poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), jednak obowiązek ten organ ma realizować głównie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada jedynie czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., II OSK 1345/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt 1 tej skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych w pkt 2 i 4 należy wskazać, że niewątpliwie obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymane w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo ustalono, że załączony do wniosku o pozwolenie na budowę plan sytuacyjny, sporządzony na aktualnej na dzień składania wniosku mapie, na co jednoznacznie wskazuje adnotacja z dnia 21 stycznia 1986 r. Obowiązujący w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przepis § 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, wskazywał, że minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki, jakie powinny być zachowane w stosunku do obiektów terenowych, określają odrębne przepisy. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji przepisami odrębnymi w ówczesnym czasie obowiązującymi była norma branżowe wprowadzona decyzją Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] marca 1971 r., która z uwagi na art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 listopada 1961 r. o normalizacji obowiązywała jedynie w zakresie określonej branży (dziedziny gospodarki) niezależnie od organizacyjnego podporządkowania zakładu pracy. Oznacza to, że norma branżowa nie była powszechnie obowiązująca. Za powszechnie obowiązujące uznano natomiast polskie normy (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o normalizacji). Dlatego też, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę brak było regulacji prawnych określających odległości w jakich powinny być sytuowane projektowane obiekty budowlane od gazociągów. Oznacza to, że przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1986 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów uznać należało w okolicznościach przedmiotowej sprawy za rozstrzygnięcie zgodne z prawem. Nie można tym samym podzielić zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnośnie z kolei naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że przepis ten formułuje wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreśla się, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r. I GSK 938/12). W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Sąd pierwszej instancji zasadniczo podzielił pogląd organów, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim z dnia [...] czerwca 1986 r. Stanowisko Sądu w tym zakresie nie może zostać skutecznie zwalczone zarzutem wadliwego uzasadnienia wydanego wyroku, bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom prawa. Ujawnienie okoliczności, że w pobliżu nieruchomości stanowiącej obecnie własność D. J., przebiegają gazociągi mogło ewentualnie stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), w którym została wydana decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Aleksandrowie Łódzkim z dnia [...] czerwca 1986 r. Poza tym w dacie nabycia nieruchomości przez D. J. w 2003 r. okoliczność ta powinna być mu znana, skoro w latach 1997-98 toczyło się postępowanie o wydanie pozwolenia na użytkowanie gazociągów, jak wynika z akt sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.