II OSK 683/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 338/16 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 338/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną J. N. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w wyniku uchylenia przez Starostę Łosickiego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. swojej wcześniejszej decyzji nr [...] wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia J. N. dotyczącego zamiaru dobudowy do istniejącego budynku, skarżący nie nabył żadnego prawa przez co Wojewoda Mazowiecki swoją decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. mógł w trybie art. 154 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i umorzyć postępowanie organu I instancji w całości, podczas gdy decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. zaskarżona została jedynie w części dotyczącej ustalenia faktycznego i podstawy prawnej nie zaś w części uchylenia przez Starostę Łosickiego sprzeciwu w związku z czym skarżący wobec uprawomocnienia się decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w niezaskarżonej części nabył wynikające z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane prawo przystąpienia do wykonywania zgłoszonych robót budowlanych, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 154 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji na skutek stwierdzenia, że Wojewoda Mazowiecki, to jest organ wyższego stopnia uchylając w całości Starostę Łosickiego decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i umarzając postępowanie organu I instancji w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. mógł zastosować i prawidłowo zastosował tryb nadzwyczajny wynikający z art. 154 K.p.a. podczas gdy zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 154 K.p.a. takiej czynności dokonać mógł tylko organ, który wydał decyzję, jak też, że brak było podstaw do zastosowania przez Wojewodę tego trybu, gdyż wobec jedynie częściowego zaskarżenia przez J. N. decyzji Starosty Łosickiego nr [...] w pozostałej części decyzja ta stała się prawomocna i skutkowała nabyciem przez skarżącego uprawnienia wynikającego z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane prawo przystąpienia do wykonywania zgłoszonych robót budowlanych, co uniemożliwiało zastosowanie trybu wynikającego z art. 154 K.p.a., 3) art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 139 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. umarzająca postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. ze swej istoty nie może być dla strony niekorzystna w rozumieniu art. 139 K.p.a., gdyż nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony i wywiera jedynie skutek procesowy, podczas gdy w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego, przeciwnie do twierdzenia Sądu, odniosła skutek materialnoprawny w ten sposób, że uchyliła w całości decyzję Starosty Łosickiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., a więc także w niezaskarżonej części dotyczącej uchylenia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru dobudowy do istniejącego budynku, przez co wywołała taki niekorzystny dla skarżącego skutek, w którym w mocy pozostaje sprzeciw wniesiony przez Starostę Łosickiego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., mimo że wraz z uchyleniem tego sprzeciwu i upływem okresu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane skarżący nabył prawo do wykonania zgłoszonych prac budowlanych, co oznacza, że w obecnym stanie skarżący nie może przystąpić do prac budowlanych, mimo że uprzednio nabył prawo do ich prowadzenia, 4) art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż decyzja Starosty Łosickiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. została wydana bez podstawy prawnej w związku z czym nie może pozostać w obrocie prawnym co jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez Wojewodę nieważności decyzji Starosty Łosickiego nr [...] i nie mogło mieć miejsca w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a. podczas gdy w przedstawionych przez Wojewodę w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. okolicznościach decyzja Starosty Łosickiego została wydana nie bez podstawy prawnej a z błędną podstawą prawną, to jest art. 154 K.p.a. zamiast art. 132 K.p.a. jak też, że w związku z usunięciem z obrotu prawnego decyzji Starosty Łosickiego nr [...] Wojewoda doprowadził do sytuacji, w której decyzja ta (nr [...]) została usunięta z obrotu prawnego także w części niezaskarżonej i skutkującej powstaniem uprawnienia do wykonania prac budowlanych, 5) art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Wojewody Mazowieckiego, która została wydana bez dokładnego rozważenia stanu faktycznego i prawnego oraz z naruszeniem zakazu reformationis in peius przez co pogorszeniu uległ status prawny skarżącego J. N. i podważone zostało zaufanie do władzy publicznej jak też poprzez niezastosowanie w tej sytuacji wszystkich przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa przez organ II instancji niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. N. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Starosta Łosicki zgłosił sprzeciw dotyczący planowanej przez skarżącego kasacyjnie dobudowy do budynku gospodarczego. Od decyzji tej odwołanie złożył skarżący kasacyjnie. Następnie skarżący kasacyjnie w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. oświadczył, że cofa swoje odwołanie. W kolejnym piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący kasacyjnie ponownie stwierdził, że cofa odwołanie od decyzji jednocześnie oświadczając, iż w jego ocenie Starosta przyjmuje jego uzupełnione zgłoszenie budowlane. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Starosta Łosicki na podstawie art. 154 K.p.a. uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. Starosta stwierdził, że po ponownej analizie akt sprawy, w szczególności pisma z dnia [...] października 2015 r., planowane roboty budowlane będą stanowić rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego i zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący kasacyjnie podnosząc, że zawiera ona błędne uzasadnienie. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że "W wyniku tej rozbudowy powstanie inny zintegrowany funkcjonalnie obiekt budowlany o łącznej powierzchni 33 m2. Obiekt ten będzie przeznaczony do okresowego wypoczynku, a nie jak błędnie przyjął Starosta będzie to nadal budynek gospodarczy. Podstawą prawną planowanej rozbudowy jest art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane a nie pkt 2 tego przepisu jak mylnie podał Starosta." Wojewoda Mazowiecki rozpoznając to odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. uchylił w całości decyzję Starosty Łosickiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] i umorzył postepowanie organu I instancji w przedmiocie uchylenia decyzji Starosty Łosickiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji uznał stanowisko Wojewody za prawidłowe. Podstawą prawną wydania przez Starostę Łosickiego decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] był art. 154 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zasadnie Wojewoda uznał, że w realiach sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 154 K.p.a. w odniesieniu do decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Podstawowym warunkiem zastosowania tego przepisu jest to, by decyzja uchylana bądź zmieniana była decyzją ostateczną. Decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] nie była decyzją ostateczną. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie przez skarżącego kasacyjnie. Odwołanie to skarżący kasacyjnie cofnął jednakże cofnięcie odwołania nie skutkuje automatycznie tym, że decyzja, od której odwołanie to zostało wniesione staje się ostateczna. Odwołanie powinno być przekazane organowi odwoławczemu, który uwzględniając fakt jego cofnięcia umarza postępowanie odwoławcze. Dopiero z chwilą umorzenia postępowania odwoławczego decyzja organu I instancji staje się ostateczna. Odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku zrzeczenia się odwołania, o którym mowa w art. 127a § 1 i § 2 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 127a § 1 K.p.a. w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Natomiast zgodnie z treścią art. 127a § 2 K.p.a. z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Instytucja cofnięcia odwołania uregulowana została w art.137 K.p.a. Przepis ten stanowi, że strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Przepisy K.p.a. nie wiążą ze złożeniem oświadczenia o cofnięciu odwołania skutku w postaci ostateczności i prawomocności decyzji. Nadmienić przy tym należy, że przewidziana w art. 127a § 1 i § 2 K.p.a. instytucja zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania wprowadzona została do K.p.a. dopiero z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). W podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutach zawarte są twierdzenia, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem zakazu orzekania na niekorzyść odwołującego się oraz z wyjściem przez Wojewodę poza granice odwołania, gdyż odwołanie wniesione zostało tylko od części decyzji zaś Wojewoda uchylił decyzję w całości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia te są niezasadne. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewoda swoim rozstrzygnięciem naruszył zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się. Zgodnie z treścią art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 154 K.p.a. albowiem uchylona w oparciu o ten przepis decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] nie była decyzją ostateczną. W konsekwencji Wojewoda rozpoznając odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] nie był związany zakazem orzekania na niekorzyść odwołującego się. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 139 K.p.a. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Wojewoda wyszedł poza granicę odwołania. Zasadnie Wojewoda uznał, że odwołanie wniesione zostało od całości decyzji nie zaś od jej części. Decyzja może zostać zaskarżona w części tylko wówczas, gdy zawiera dwa lub więcej niezależnych od siebie rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Po pierwsze, podstawa prawna decyzji nie jest odrębnym rozstrzygnięciem zawartym w decyzji tylko częścią rozstrzygnięcia. Po drugie, skarżący kasacyjnie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w istocie kwestionował całą decyzję a nie jej część. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. wynika, że Starosta uznał, iż zgłoszenie dotyczy rozbudowy budynku gospodarczego, to jest że zgłoszenie dotyczy obiektu wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane podczas gdy skarżący kasacyjnie w odwołaniu kwestionował to stanowisko twierdząc, że zgłoszenie dotyczyło rozbudowy budynku przeznaczonego do okresowego wypoczynku i zgłoszenie dotyczyło obiektu wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane (budynki rekreacji indywidualnej). Organ administracji uznał, że zgłoszenie dotyczyło rozbudowy budynku gospodarczego zaś skarżący kasacyjnie twierdzi, że dotyczyło ono rozbudowy budynku rekreacji indywidualnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie kwestionował w istocie w całości stanowisko Starosty. Stanowisko Starosty odnosiło się bowiem do określonej kategorii obiektu zaś skarżący kasacyjnie zamierzał dokonać rozbudowy obiektu innej kategorii. Stanowiska Starosty nie można podzielić na dwie niezależne części, to jest na akceptację co do zasady możliwości realizacji obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia dokonanego przez skarżącego kasacyjnie oraz na określenie jaki obiekt na podstawie tego zgłoszenia ma być realizowany i uznać, iż skarżący kasacyjnie kwestionował jedynie tę drugą część rozstrzygnięcia Starosty. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do dokonywania takiego podziału. Organ administracji akceptuje (bądź nie akceptuje) możliwość realizacji na podstawie zgłoszenia określonego w tym zgłoszeniu obiektu. Nie można uznać za zasadny argumentu skarżącego kasacyjnie, że kwestionował decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie ustalenia faktycznego i podstawy prawnej nie zaś w zakresie uchylenia przez Starostę sprzeciwu. Ponownie stwierdzić należy, że Starosta akceptował zgłoszenie rozbudowy budynku gospodarczego zaś skarżący kasacyjnie twierdził, że dokonał zgłoszenia rozbudowy budynku rekreacyjnego. Wyeliminowanie przez Starostę decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu dotyczyło sprzeciwu od zgłoszenia rozbudowy budynku gospodarczego. Nie było to wyeliminowanie sprzeciwu o charakterze "abstrakcyjnym". Starosta nie stwierdził, że nie będzie co do zasady zgłaszał sprzeciwu zaś to, czego ten brak sprzeciwu dotyczy będzie podlegać dalszym ustaleniom. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania stwierdzić należy, że niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Po pierwsze, podstawą prawną wydanej przez Wojewodę decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. nie był art. 154 K.p.a. Wojewoda w swojej decyzji stwierdził jedynie, że Starosta nie miał podstaw do zastosowania tego przepisu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Po drugie, jeśli w ocenie skarżącego kasacyjnie na mocy decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. nabył on określone prawo, to decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 154 K.p.a. gdyż warunkiem zastosowania tego przepisu jest to, by na mocy decyzji zmienianej w tym trybie strona nie nabyła prawa. Po trzecie, można mówić jedynie o tym, że na skutek wydania przez Starostę decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący kasacyjnie nabył prawo do rozbudowy budynku gospodarczego, co nie było jednak jego celem i skarżący kasacyjnie to kwestionował wnosząc odwołanie od tej decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 154 K.p.a. stwierdzić należy, że jest to zarzut niezasadny. Skarżący kasacyjnie zarzuca Wojewodzie, że bezpodstawnie zastosował art. 154 K.p.a. podczas gdy zmiany decyzji wydanej przez Starostę mógł dokonać tylko Starosta. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Art. 154 K.p.a. został zastosowany w sprawie przez Starostę zaś Wojewoda rozpoznając odwołanie od decyzji Starosty stwierdził jedynie, że nie było podstaw do zastosowania tego przepisu. Wojewoda nie stosował art. 154 K.p.a. tylko oceniał prawidłowość jego zastosowania przez organ I instancji. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu – wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 188/17 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. również nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wprawdzie nie można podzielić poglądu Wojewody, że decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. wydana została bez podstawy prawnej jednakże nie zmienia to faktu, że wydana została ona z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. została spełniona. Z przepisu tego wynika bowiem, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji może być wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. Z art. 151 P.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji oddalając skargę zaakceptował decyzję Wojewody wydaną bez dokładnego rozważenia stanu faktycznego i prawnego sprawy i która narusza zaufanie do władzy publicznej. Wojewoda zasadnie uznał, że nie było podstaw do zastosowania przez Starostę art. 154 K.p.a. Nie można uznać, że wyeliminowanie przez Wojewodę z obrotu prawnego decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa mogłoby podważać zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.