II OZ 1230/14

Dnia 19 listopada 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 826/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 14 lipca 2014 r. [...] wniosła do WSA w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją WWINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w Pile z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Wskazaną decyzją, PINB: 1. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. którą to decyzją udzielił, poprzedniczce prawnej skarżącej Spółki, pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej przed wykonaniem wszystkich robót, 2. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji przed wykonaniem wszystkich robót. W toku postępowania, pismem z dnia 29 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Napisała, że wykonanie decyzji przed jej merytoryczną oceną przez sąd wiąże się z możliwością wszczęcia kolejnych postępowań przed organami nadzoru budowlanego. W międzyczasie może zapaść decyzja nakazująca rozbiórkę stacji czy postanowienie naliczające karę z tytułu nielegalnego jej użytkowania. PINB wszczął już z urzędu postępowanie w sprawie nielegalnego użytkowania stacji. Skarżąca Spółka prowadzi działalność użyteczności publicznej i w interesie ogółu mieszkańców leży nieprzerwane świadczenie usług telekomunikacyjnych. Ewentualne wyłączenie stacji wiązałoby się dla Spółki z dużym obciążeniem finansowym, ale mogłoby również zagrozić realizacji inwestycji mającej istotne znaczenie dla ogółu mieszkańców. Stacja zapewnia w chwili obecnej prawidłowe funkcjonowanie sieci telefonii komórkowej w tym terenie, a więc również możliwość wykonywania połączeń alarmowych. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że okoliczności wskazane przez pełnomocnika nie uprawdopodabniają, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje u strony skarżącej znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ten uznał uzasadnienie wniosku jako ogólnikowe i nie poparte konkretnymi argumentami. Zażaleniem pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył ww. postanowienie w całości i zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa) poprzez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Jednocześnie wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącej w postaci strat finansowych Spółki, która wykorzystuje przedmiotową stację zgodnie z jej przeznaczeniem dla celów utrzymania i prawidłowego funkcjonowania stacji telefonii komórkowej na tym terenie. W uzasadnieniu autor zażalenia podniósł, że wysokość rzeczywistej szkody jest tajemnicą przedsiębiorstwa, stąd pełnomocnik nie mógł podać jej w uzasadnieniu wniosku i przedmiotowym zażaleniu. Ponadto podniesiono, że w okolicy nie ma innych stacji o zbliżonych parametrach do przedmiotowej. Najbliższe stacje znajdują się w odległości 1100m-1350m, przy czym, jak twierdzi strona, są to tzw. stacje pojemnościowe, których zadaniem jest jedynie wzmocnienie (pogłębienie) zasięgu, a nie jego zapewnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka we wniosku nie wskazała konkretnych argumentów, uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się m.in. do gołosłownych twierdzeń, że "stacja zapewnia bowiem w chwili obecnej prawidłowe funkcjonowanie sieci telefonii komórkowej w tym terenie", oraz że "ewentualne wykonanie skarżonej decyzji (wyłączenie stacji) wiązałoby się dla skarżącej z dużym obciążeniem finansowym". Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, to przede wszystkim zauważyć trzeba, iż są to również ogólne twierdzenia niepoparte żadnymi dowodami oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podkreślić należy, iż strona skarżąca nie przywołała jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku. Nadto brak jest także przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawcy co do zagrożenia dla ludzi, z uwagi na to problemy z możliwością wykonywania połączeń czy transmisji danych. Tym samym prawidłowo odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca Spółka nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.