II OZ 1253/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D. i A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 458/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. J., W. S., K. W., S. J., Z. P., K. G., G. G., B. K., J. K. , B. T. , M. T., G. G., B. K., R. D., W. D. i L. S. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r. nr LXXVII/1325/2010 w sprawie odstąpienia od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego złoża gazu ziemnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r. nr LXXVII/1325/2010 w sprawie odstąpienia od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego złoża gazu ziemnego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r. została podjęta na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2002 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 53 ust.1 i 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27 poz. 96 ze zm.) w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przy uwzględnieniu wniosków z opracowania wykonanego w kwietniu i maju 2010 r. przez biegłego z zakresu sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Mocą powyższej uchwały odstąpiono od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego " Z." . W skardze na powyższą uchwałę skarżący – A. J., W. S., K. W., S. J., Z. P., K. G., G. G., B. K., J. K., B. T., M. T., G. G., B. K., R. D., W. D. i L. S. - zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżona uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r., którą odstąpiono od sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Wydanie tej uchwały nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia środków przymusu państwowego służących doprowadzeniu do stanu zgodnego z treścią uchwały. Wskazano nadto, że skarżący w żaden sposób nie wykazali przesłanek warunkujących w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a możliwość uwzględnienia wniosku, a w szczególności, iż w związku z wykonaniem uchwały zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli A. J. i R. D., wnosząc o: - zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania Uchwały Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r., - względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego zażalenia skarżący wskazali na kwestię wadliwości zaskarżonej uchwały i szeregu nieprawidłowości czynności podjętych przez Radę Miasta Rzeszowa. Stwierdzono, iż brak sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego "Z." stwarza zagrożenie dla zdrowia, życia i mienia mieszkańców. Podkreślono, iż "brak wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały na działalność inwestycyjną na siedliskach skarżących", naraża ich na nieodwracalne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a."- wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 powołanej ustawy stanowi, iż "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 P.p.s.a., mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje negatywne, w ocenie strony, skutki materialnoprawne. Skarżący kwestionując zasadność przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, zgodnie z którym zaskarżona w sprawie uchwała nie podlega wykonaniu, bowiem nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, nie wykazał, na czym miałoby polegać wykonanie uchwały. Nie wskazano obowiązku działania, jaki zaskarżona uchwała wywołuje po stronie skarżącego, czy też innego podmiotu. Nie wskazano wywołaniem zaniechania jakich czynności po stronie skarżącego lub innego podmiotu skutkuje "wykonywanie" zaskarżonej uchwały. Nie wskazano wreszcie znoszenia jakiego zachowania innych podmiotów wymaga zaskarżona uchwała po stronie skarżącego lub innych podmiotów. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 22 czerwca 2010 r., którą odstąpiono od sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Kluczowym zagadnieniem dla rozpoznania wniosku było wykazanie przez skarżącego na czym miałoby polegać "wykonywanie" zaskarżonej uchwały. Nie uczyniono tego, czym nie spełniono jednej z przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, a postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Wskazać również należy, iż organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia środków przymusu państwowego służących doprowadzeniu do stanu zgodnego z treścią uchwały. Ponadto powoływana przez skarżących argumentacja zawarta w zażaleniu, dotyczy w znacznej mierze przedmiotu wniesionej skargi i nie może być rozpatrywana w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju okoliczności będą podlegały ocenie na etapie rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.