II OZ 1361/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 679/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., sygn. II SA/Sz 679/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania na wniosek [...] Sp. z o.o. w W. decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest orzeczony wobec Spółki nakaz rozbiórki tablicy reklamowej składającej się z ramy stalowej o wymiarach ok. 5,04m x 2,38m, wspartej na dwóch stalowych słupach. W ocenie Sądu, rozbiórka tego obiektu generuje niewielkie koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mało skomplikowany. Tablica reklamowa składa się z niewielu elementów, które w wyniku poprawnie przeprowadzonego demontażu nie powinny ulec uszkodzeniu, co zaś umożliwić może ich ponowne wykorzystanie, w tym samym lub innym miejscu. Sąd zauważył, że skarżąca wskazała, że konstrukcja tablicy jest prowizoryczna i łatwa do zamontowania i zdemontowania w każdej chwili przy udziale dwóch osób, jedynie przy użyciu prostych narzędzi. Nie można zatem, zdaniem Sądu, zasadnie twierdzić, że demontaż przedmiotowej tablicy reklamowej będzie powodować powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Podstaw do uwzględnienia wniosku Sąd I instancji nie odnalazł również w oparciu o ogólnikowe twierdzenia skarżącej o utraconych korzyściach, które Spółka czerpie z prowadzenia działalności reklamowej, uznając, że jako niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania nakazu rozbiórki. Skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, nie uprawdopodobniła, jakiej wysokości straty grożą jej na skutek demontażu przedmiotowego urządzenia reklamowego, co nie pozwala ocenić, czy orzeczona rozbiórka będzie wiązać się z wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Ustosunkowując się do argumentów strony wskazującej na potencjalną stratę finansową, która mogłaby powstać ewentualnie w przyszłości, gdyby przedmiotowy nośnik był wynajmowany, Sąd stwierdził, że brak powołania się na konkretne okoliczności, choćby na postanowienia umowne z reklamodawcą, z których wynikałyby koszty niewywiązania się z umowy, które przy uwzględnieniu majątku Spółki mogłyby stanowić o znacznej szkodzie, czynią przytoczoną w tej mierze argumentację za nieusprawiedliwioną (postanowienia NSA z: 8 maja 2014 r., sygn. II OZ 421/14.; z 12 lutego 2013 r., sygn. II OZ 71/13). Zdaniem Sądu, wnioskodawca nie może też zasadnie twierdzić, że zaprzestanie wykonywania umowy w związku z reklamą na danym nośniku może w skutkować stratą w postaci zakończenia współpracy z konkretnym kontrahentem, co wiązałoby się z brakiem zysków także z innych nośników wynajętych temu klientowi. Skarżąca powinna wykazać, że powyższe niebezpieczeństwo związane jest z utratą kontrahenta, który wynajmuje ten konkretny nośnik, bo "zakres umowy" na to pozwala. W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo iż na skutek jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem strony, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania aktu obowiązku precyzyjnego wykazania wysokości grożącej szkody. Jest to, zdaniem strony, wymaganie niemożliwe do spełnienia, gdyż wysokość grożącej szkody jest trudna do przewidzenia, ponieważ składa się na nią wiele czynników. Sytuacja spółki związana z przedmiotowym nośnikiem reklamowym jest dynamiczna. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą związaną z wynajmem powierzchni reklamowej, w związku z czym szkoda związana z rozbiórką nośnika reklamowego nie ogranicza się do straty związanej z zaprzestaniem wykonywania umowy. Takie działanie może skutkować zakończeniem współpracy z kontrahentem, co wiązałoby się również z brakiem zysków z innych nośników reklamowych wynajętych temu kontrahentowi. Nadto rozbiórka nośnika wiązałaby się także z obniżeniem wiarygodności strony na rynku usług reklamowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Sąd I instancji w sposób uprawniony przyjął, że okoliczności przywołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania nie pozwalają stwierdzić, że wykonanie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki tablicy reklamowej będzie się wiązać z niebezpieczeństwa wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie dowiodła, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyżej wskazane skutki, gdyż nie wykazała związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy jej wykonaniem, a wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się jedynie do gołosłownych twierdzeń odnośnie do utraty wiarygodności u kontrahentów i potencjalnych strat finansowych. O ile można założyć, że demontaż jednej tablicy reklamowej wiązać się może z określoną stratą finansową, o tyle bez określenia jej choćby szacunkowej wysokości w odniesieniu do aktualnej ogólnej sytuacji finansowej skarżącej nie ma podstaw do stwierdzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody stronie w rozmiarze wymaganym przez art. 61 § 3 .p.p.s.a., czyli znacznym. Za argument uzasadniający wstrzymanie zaskarżonego aktu nie można uznać też przekonania strony, że rozbiórka tablicy reklamowej wiązać się będzie z całkowitym zakończeniem współpracy z kontrahentem aktualnie wynajmującym nośnik, którego nakaz rozbiórki dotyczy, a zatem pozbawi stronę zysków z innych nośników reklamowych wynajętych temu kontrahentowi. Niemożność zweryfikowania zapisów umowy – w sytuacji jej nieprzedstawienia przez stronę - pod kątem ustalenia, czy niemożność realizacji części umowy związana z koniecznością demontażu tablicy reklamowej wiązać się będzie dla spółki z tego rodzaju daleko idącymi skutkami, które zakwalifikować można jako trudne do odwrócenia bądź wyrządzające znaczną szkodę, twierdzeniom strony skarżącej o utracie partnera biznesowego, a w konsekwencji również znacznego zysku, każe nadać charakter wyłącznie hipotetyczny. Trudno podzielić stanowisko wnoszącej zażalenie, że przedstawienie umowy z reklamodawcą obejmującej zapis potwierdzający, że taki skutek w rzeczywistości wiązać się będzie w wykonaniem decyzji w przedmiocie rozbiórki – w przypadku gdy skarżąca sama wskazuje na istnienie zapisu umowy o wskazanej przez nią treści - stanowić będzie naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa skutkujące obniżeniem wiarygodności strony na rynku usług reklamowych. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, strona jednakże powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Gołosłowne oświadczenie, że niewstrzymanie wykonania decyzji wiąże się dla składającej zażalenie z wymiernymi stratami finansowymi powiązane z zasłonieniem się tajemnicą przedsiębiorstwa nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji słusznie zatem stwierdził, że strona nie wykazała, że jej obawa dotycząca zaistnienia niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter realny. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).