II OZ 1405/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3058/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 września 2024 r., znak: KOA/3743/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3058/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S. (dalej "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 września 2024 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, braków formalnych skargi przez nadesłanie 6 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz wskazanie numeru PESEL skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 23 stycznia 2025 r. skarżąca odebrała wezwanie powyższe wezwanie. W dniu 31 stycznia 2025 r. skarżąca osobiście złożyła na biuro podawcze Sądu pismo, w którym wniosła o dołączenie do akt sprawy: 6 odpisów skargi, oświadczenia o numerze PESEL, wniosku o przeprowadzenie rozprawy oraz przedłożyła kserokopię dowodu wpłaty wpisu od skargi. Sąd wskazał jednak, że ostatnim dniem na uzupełnienie wskazanych braków był 30 stycznia 2025 r. W konsekwencji ziściły się przesłanki odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca podniosła nieumyślne uchybienie terminu, które spowodowane było ciężką chorobą bliskiej osoby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Wskazać należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie. W niniejszej sprawie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie i należy uznać, że postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odpowiada prawu. Skarżąca tego uchybienia nie kwestionuje, a jedynie podnosi, że nie jest to uchybienie umyślne. Kwestia, czy tego typu uchybienie jest przez stronę zawinione czy nie, może być przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie przywrócenia terminu ale nie może zostać uwzględniona w postępowaniu z zażalenia na odrzucenie skargi. W sprawie nie ma bowiem wątpliwości, że skarżąca uchybiła terminowi ustawowemu. Tylko na marginesie należy wskazać, że terminy ustawowe nie mogą być wydłużane i skracane z uwagi na sytuację strony. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie, ocenia przede wszystkim czy termin został prawidłowo obliczony oraz czy strona została prawidłowo wezwana do wykonania określonej czynności. Te kwestie nie są natomiast sporne w niniejszej sprawie. Niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien, po zwrocie akt z NSA, rozpatrzeć kwestię ewentualnego przywrócenia terminu w niniejszej sprawie. Skarżąca nie wskazała wprost w piśmie z dnia 11 czerwca 2025 r., że zawiera ono również taki wniosek lecz jego treść, w ocenie Sądu, na to wskazuje. Podkreślenia wymaga, że nie tytuł pisma, lecz jego treść przesądza o intencji jego autora będącego stroną postępowania (zob. postanowienie NSA z dnia 27 września 2016 r. I OSK 1841/16). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.