II OZ 1482/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. – S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 732/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. – S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. – S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. – S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ złożony w sprawie wniosek nie został uzasadniony Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić, czy decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, która nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia inwestycji, spowoduje po stronie Skarżącej realną możliwość niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych zaskarżoną decyzją. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. S. – S. i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożyła nie do sądu lecz do organu. Wskazała bowiem wyraźnie, że jest on oparty o art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.. Zatem skarżącej nie można czynić zarzutu, że wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Powyższe przepisy wskazują, że bezpośrednim adresatem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest, w zależności od wskazanej podstawy prawnej (art. 61 § 2 albo art. 61 § 3 P.p.s.a.), odpowiednio organ administracji albo sąd administracyjny. W sytuacji, gdy w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 2 P.p.s.a. i organ nie odniósł się do wniosku, wniosek może zostać rozpoznany przez sąd administracyjny po wezwaniu strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 P.p.s.a. i uzasadnienie wniosku. Jak wynika z akt sprawy, organ nie odniósł się do wniosku A. S. – S. i przekazał go do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. Rozpoznanie wniosku przez Sąd pierwszej instancji, bez wyjaśnienia powyższej kwestii, a co za tym idzie okoliczności, kto jest adresatem wniosku, było przedwczesne (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1485/17 i z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 713/14 (CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd pierwszej instancji błędnie zatem przyjął, że podstawą prawną wniosku jest art. 61 § 3 P.p.s.a. i w ten sposób dopuścił się jego naruszenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.