II OZ 1561/17

Dnia 19 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 630/17 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że wstrzymaniu mogą podlegać akty administracyjne, które nadają się do wstrzymania, tj. takie które tworzą dla stron postępowania określone prawa i obowiązki. Takie prawa i obowiązki nie wynikają wprost z decyzji o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowała, decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę dla kwestionowanej przez skarżącego inwestycji. Oczywiście uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, także w odniesieniu do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, wymaga wykazania istnienia dwóch przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tej zaś sprawie skarżący tych przesłanek nie wykazał. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, że sporne roboty budowlane powinny być wykonane po zakończeniu postępowania w tej sprawie nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji. Ponadto podniesione we wniosku zarzuty, że zaskarżony akt ma wady dające podstawę domagania się jego wyeliminowania z obrotu prawnego, nie są odpowiednie dla uzasadnienia wniosku o wstrzymane wykonania tego aktu. Na tym etapie (rozpatrywania wniosku o wstrzymane wykonania aktu) Sąd nie bada bowiem legalności tego aktu. Dlatego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżony decyzji jest nieuzasadniony. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący G. S., wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji wymaga dokonania wyważenia uzasadnionych jego interesów, ponieważ dotychczas skarżący nie został uznany za stronę postępowania administracyjnego. W wyniku realizacji inwestycji dojdzie bowiem do naruszenia elementów konstrukcyjnych stropu oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej i wentylacyjnej. Spowoduje to trwałą zmianę konstrukcji budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że na podstawie ww. przepisu wstrzymaniu mogą podlegać akty administracyjne, które nadają się do wstrzymania, tj. takie które tworzą dla stron postępowania określone prawa i obowiązki. Jednak w tej sprawie objęta przedmiotowym wnioskiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie nakłada na kogokolwiek żadnych praw i obowiązków, ponieważ ma charakter odmowny. Takie zaś rozstrzygnięcie ze swojej istoty nie nadaje się do wstrzymania. Nie wywołuje takich skutków, które mogłyby podlegać wstrzymaniu (por. postanowienia NSA: z 7 kwietnia 2016 r., II OZ 348/16; z 29 stycznia 2016 r., II OZ 76/16). Oznacza to, że w okolicznościach tej sprawy uwzględnienie przedmiotowego wniosku, a nawet uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji nie może wywołać skutku w postaci "obowiązkowości" wstrzymania robót budowlanych przy realizowanej inwestycji. W tym miejscu należy skarżącemu wyjaśnić, że zaskarżona decyzja dotyczy nie oceny legalności udzielonego pozwolenia, lecz czy w postępowaniu wznowieniowym skarżącemu przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Przedstawiona powyżej ocena ma decydujący wpływ dla stwierdzenia, że przedmiotowe zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dodatkowo wskazania wymaga, że Sąd I instancji także prawidłowo ocenił, że skarżący nie wykazał przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z samego bowiem faktu ingerencji w konstrukcję nośną budynku nie można wywieść, że dla skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ogólności zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga przywołania konkretnej argumentacji, na czym polega ww. znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto Sąd I instancji ma rację, że kwestia legalności zaskarżonej decyzji nie może być przedmiotem oceny na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W innym bowiem wypadku mielibyśmy do czynienia z przedsądem, poza tym w okolicznościach tej sprawy – i tak, jak już wyżej wskazano, zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie nadaje się do wstrzymania, ponieważ nie nakłada żadnych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Decyzja ta jedynie odmawia uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej z uwagi na brak przymiotu strony G. S. do skutecznego wystąpienia z wnioskiem opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego udzieleniu Katarzynie Meller pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W.. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.