II OZ 54/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty W. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 318/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty W. w O. na decyzję Wojewody O. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 318/21 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. DZ. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił skargę Wspólnoty W. przy ul. O. [...] w O. (dalej jako skarżąca) na decyzję Wojewody O. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd orzekł także o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od skargi. Sąd wskazał, że na rozprawie 12 października 2021 r. zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do przedstawienia w terminie 14 dni uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na opisaną wyżej decyzję wraz z dokumentacją potwierdzającą jej prawidłowe podjęcie. W wyznaczonym terminie radca prawny M. B. przesłał pismo procesowe z dnia 24 października 2021 r., wyjaśniając, że Zarząd Wspólnoty posiada swoją legitymację do działania w kwestionowanym postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, a w ślad za nim wywiedzenia skargi administracyjnej i udzielenia w tym zakresie stosownych pełnomocnictw z treści uchwały nr [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozbudowę nieruchomości wspólnej. Z ostrożności procesowej przedłożył uchwałę nr [...] z dnia [...]kwietnia 2018 r. w przedmiocie powołania aktualnego zarządu Wspólnoty W. przy ul. O. [...] w O.. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że sprawami Wspólnoty kieruje jej Zarząd wybrany w trybie art. 20 i 23 ustawy o własności lokali oraz § 39 ust. 1 Statutu Wspólnoty. Zarząd reprezentuje Wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, zarówno w zakresie zwykłego zarządu, jak również, gdy chodzi o czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Zgodnie z treścią § 38 ust. 1 Statutu właściwość Zarządu w tym zakresie ma charakter wyłączny. Nadto po myśli § 25 i § 41 pkt 1 Statutu Wspólnoty do kompetencji Zarządu należy wykonywanie uchwał właścicieli lokali. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez wspólnotę mieszkaniową wymaga podjęcia uchwały w trybie art. 22 ustawy o własności lokali. Jednakże orzeczenia prezentujące taki pogląd dotyczą sytuacji, w których zarząd nie wykazał żadnego umocowania do prowadzenia danego rodzaju spraw. Przyjęcie interpretacji, iż zarząd każdorazowo musiałby uzyskiwać zgodę na złożenie skargi do sądu administracyjnego nie znajduje uzasadnienia natury pragmatycznej i systemowej, w szczególności w przypadku tzw. dużych wspólnot. Taki stan rzeczy doprowadziłby do znacznego ograniczenia decyzyjności wspólnoty, zmuszonej każdorazowo podejmować subsydiarną uchwałę, co do pojedynczej czynności procesowej, w czasie biegu ustawowego terminu do wniesienia skargi, a w konsekwencji prowadziłoby do ograniczenia prawa do sądu. Sąd wskazał, że z uchwały z [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozbudowę nieruchomości wspólnej, wynika, że zgody tej nie wyrazili członkowie Wspólnoty dysponujący 51,58 % udziałów nieruchomości wspólnej. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Następnie przytoczył art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z 24 czerwca 1994 o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048, dalej u.w.l.), które dotyczą powołania zarządu uchwałą Wspólnoty mieszkaniowej jeżeli lokali wyodrębnionych i niewyodrębionych jest więcej niż 3 i określają jakie są uprawnienia tak powołanego zarządu w zakresie reprezentowania Wspólnoty czy podejmowania czynności zwykłego zarządu jak i czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Sąd stwierdził, że wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną. Tym samym, wymaga uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1650/18, w którym wskazano m.in., że "za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu należy uznać wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi". Sąd przyjął, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość wymaganiom formalnym, wobec czego strona skarżąca została wezwana do usunięcia jej braków - w terminie 14 dni. Przedstawione na wezwanie dokumenty nie stanowiły uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na zaskarżoną decyzję Wojewody O. z dnia [...] marca 2021 r. Skoro w zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie złożyła dokumentu potwierdzającego wyrażenie zgody członków wspólnoty na wniesienie w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego, to skarżąca nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi i stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu temu zarzuca naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo że skarżąca nie została wezwana przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych; 2. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 28 § 1 i 29 P.p.s.a. i art. 22 ust. 2 u.w.l. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo że skarżąca wykazała swoje umocowanie do wywiedzenia skargi administracyjnej. W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że co prawda Sąd na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. oraz w piśmie zobowiązał pełnomocnika skarżącej do przedłożenia w terminie 14 dni uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z dokumentacją potwierdzająca jej prawidłowe podjęcie, to jednak nakładając ten obowiązek nie wskazał, że brak ww. dokumentu stanowi brak formalny skargi (ani tym bardziej podstawy prawnej takiego twierdzenia), jak również nie oznaczył sposobu jego uzupełnienia ani rygoru niedopełnienia nałożonego obowiązku. Z utrwalonej wykładni art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wynika, że wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego musi być na tyle precyzyjne aby nie budziło wątpliwości. W wezwaniu należy dokładnie określić braki formalne oraz sposób ich usunięcia. Nie zachowanie tego wymagania uniemożliwia zastosowanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zdaniem skarżącej zadośćuczyniła ona obowiązkowi wskazanemu w art. 29 P.p.s.a. Organem uprawnionym do reprezentacji skarżącej jest jej zarząd. Skarżąca przedłożyła uchwałę nr [...] z [...]kwietnia 2018 r. w przedmiocie powołania aktualnego zarządu, jak również odpis statutu potwierdzający zakres umocowania zarządu. (uchwała w aktach sprawy). Z powyższych dokumentów wynika, że sprawami Wspólnoty kieruje zarząd wybrany w trybie art. 20 i 23 u.w.l. oraz art. 39 ust. 1 Statutu Wspólnoty. Zarząd reprezentuje Wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, zarówno w zakresie czynności zwykłego zarządu, jak również gdy chodzi o czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Zgodnie z treścią § 38 ust. 1 Statutu właściwość Zarządu w tym zakresie ma charakter wyłączny. Po myśli § 25 i § 41 pkt 1 Statutu do kompetencji Zarządu należy wykonywanie uchwał właścicieli lokali. Zdaniem skarżącej nie było podstaw do odrzucenia skargi bowiem Statut Wspólnoty zawiera bezpośrednie upoważnienie Zarządu do wykonywania uchwał i podejmowania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu w imieniu skarżącej. Co więcej Wspólnota podjęła uchwałę w przedmiocie objętym skargą - uchwała nr [...] z [...] października 2020 r. w aktach sprawy). Skarżąca podnosi, że przywołany przez Sąd pogląd NSA w sprawie II OSK 1650/18 nie może mieć zastosowania bowiem dotyczył ustawy Prawo o stowarzyszeniach a nie u.w.l. Podjęcie odrębnej uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na wystąpienie przez wspólnotę mieszkaniową ze skargą do sądu administracyjnego wymagane jest jedynie w sytuacjach, gdy jej zarząd nie został wogóle umocowany do prowadzenia danego rodzaju spraw, które nadto przekraczają zakres zwykłego zarządu. Skarżąca powołuje liczne orzecznictwo, zgodnie z którym udzielenie pełnomocnictwa procesowego adwokatowi do wniesienia skargi sądowoadministracyjnej nie jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 22 ust. 2 u.w.l. Zarząd Wspólnoty działa w ramach struktury organizacyjnej wspólnoty właścicieli lokali, wykonuje obowiązki przewidziane w ustawie lub zadania określone w uchwałach właścicieli, mając do tego ustawowe umocowanie. Stąd niezasadne jest rozdzielanie umocowania do prowadzenia danego rodzaju spraw i czynności takich jak np. udzielenie pełnomocnictwa, wniesienia skargi. zmierzających do realizacji wynikających stąd obowiązków. Skarżąca dowodzi, że wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego nie jest samoistnie czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, lecz legitymacja do złożenia skargi bądź jej brak jest konsekwencją wykazania przez stronę wspólnotę umocowania do prowadzenia danego rodzaju spraw. W realiach niniejszej sprawy umocowanie skarżącej do działania w sprawie objętej skargą nie budzi wątpliwości. Decyzja administracyjna, która legła u podstaw skargi zapadła w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę nieruchomości wspólnej objętej zarządem Wspólnoty, a postępowanie to zostało zainicjowane przez jednego z członków wspólnoty tj. Spółdzielnię R. z siedzibą w O. (uczestnik postępowania). Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę został złożony przez uczestnika postępowania z naruszeniem zasad reprezentacji skarżącej wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących i przepisów wewnętrznych Wspólnoty, jak również bez stosownego umocowania. Skarżąca zauważa, że już samo wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd rzeczą. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 199 k.c. potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Gdy zarząd nieruchomości sprawuje wspólnota lokalowa, to konieczne jest wyrażenie zgody przez tę wspólnotę w trybie art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5 u.w.l. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca podjęła uchwałę o treści przeciwnej tj. w drodze uchwały właścicieli lokali Wspólnota nie wyraziła zgody na rozbudowę nieruchomości wspólnej. W tym stanie rzeczy, stosując art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5 u.w.l. a contrario prawo Wspólnoty do kwestionowania czynności podjętych z naruszeniem ww. uchwały i przytoczonych przepisów przysługuje Zarządowi wprost z uchwały i obejmuje wszelkie czynności zmierzające do jej wykonania. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w związku z realizacją postanowień uchwały już istniejącej i w sprawie pozostającej tym samym w kompetencji zarządu nie wymaga zatem podjęcia odrębnej uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi celem realizacji jej postanowień. Kierunek i zakres zaskarżenia jest tożsamy z treścią uchwały nr [...] z dnia [...] października 2020 r., gdzie skarga zmierza do uchylenia decyzji wydanych z naruszeniem uchwały właścicieli lokali, prowadząc do ochrony prawa właścicieli lokali do dysponowania nieruchomością wspólną. Zauważa, że w realiach sprawy wykonanie uchwały przez Zarząd, który jest zobowiązany do jej wykonania zgodnie z jej treścią przybiera postać działań zmierzających do kwestionowani wszczętego postępowania administracyjnego, które jest z przedmiotową uchwał oczywiście sprzeczne. Skarżąca uważa, ze wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, co wynika z treści art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5 u.w.l. stosowanych a contrario. Nawet jednak gdyby zaakceptować pogląd przeciwny, to legitymacja do wniesienia skargi wynika z obowiązku wykonania przez Zarząd uchwały nr [...] z [...] października 2020 r. i wyrażonego w niej umocowania do kwestionowania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wbrew woli właścicieli lokali. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Skarga wnoszona przez jednostkę organizacyjną mającą zdolność sądową jaką jest Wspólnota Mieszkaniowa powinna zgodnie z art. 28 i art. 29 P.p.s.a. wskazywać, że w jej imieniu składa ją uprawniony do tego organ lub osoba uprawniona do działania w jej imieniu. Umocowanie do wniesienia skargi w imieniu Wspólnoty powinno zostać wykazane przez ów organ lub osobę upoważnioną do działania w jej imieniu przy pierwszej czynności w postępowaniu, a zatem już przy wnoszeniu skargi. Jeżeli dokumenty potwierdzające umocowanie do reprezentowani Wspólnoty nie zostały przedłożone to Sąd powinien potraktować to jako brak formalny skargi i wezwać stronę do jego uzupełnienia stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. W wezwaniu tym powinno wskazać się jaki brak formalny został stwierdzony i w jaki sposób brak ten należy uzupełnić a nadto należy określić termin na uzupełnienie braku oraz skutki niewykonania wezwania np. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Analizując treść zarządzenia Sądu I instancji zawartego w protokole rozprawy z dnia 12 października 2021 r. (k. 114 akt) nie sposób uznać, że wystąpił brak formalny skargi. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącej do przedstawienia w terminie 14 dni uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na złożenie skargi do WSA w Opolu na zaskarżoną decyzję wraz z dokumentacją potwierdzającą prawidłowe podjęcie tej uchwały. Pełnomocnik substytucyjny skarżącej oświadczyła bowiem na rozprawie, że z informacji r.pr. M. B. (pełnomocnika skarżącej) wynika, że w sprawie podjęta została uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na złożenie skargi do WSA w Opolu na przedmiotową decyzję. Sąd zatem przyjął, że dla wniesienia skargi przez Wspólnotę w niniejszej sprawie wymagana była zgoda wyrażona w formie uchwały na wniesienie przez pełnomocnika skarżącej skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem czynności polegające na reprezentowaniu wspólnoty mieszkaniowej przed organami administracyjnymi i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie są czynnościami zwykłego zarządu (postanowienie NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1298/18, wyrok NSA z 6 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 654/11). Wobec powyższego na wniesienie skargi w imieniu Wspólnoty pełnomocnik nie potrzebował zgody Wspólnoty wyrażonej w uchwale. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowane w niniejszej sprawie do pełnomocnika strony skarżącej - Wspólnoty W. przy ul. O. [...] w O. "zobowiązanie" do przedstawienia w terminie 14 dni uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na złożenie skargi do WSA w Opolu na przedmiotową decyzję nie było wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Abstrahując od braku wskazania przez Sąd jaki brak formalny stwierdzono, braku podania podstawy prawnej "zobowiązania", braku wskazania rygoru, zdaniem NSA, zakładając nawet, że było to wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak widzi to Sąd I instancji, wezwanie to nie zmierzało do usunięcia przeszkody uniemożliwiającej nadanie skardze dalszego biegu a zatem jego niewykonanie nie mogło skutkować odrzuceniem skargi. W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 716 z późn. zm.) to zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz, a zatem również w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz sądem administracyjnym. Przyjmując wskazany wyżej pogląd, że czynności polegające na reprezentowaniu wspólnoty mieszkaniowej przed organami administracyjnymi i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie są czynnościami zwykłego zarządu stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności Sąd I instancji powinien był ustalić skład zarządu Wspólnoty, tj. wezwać skarżącą Wspólnotę do nadesłania uchwały W. przy ul. O. [...] w O. o jego powołaniu i ewentualnie do podpisania skargi zgodnie z wynikającym z tej uchwały oraz ustawy o własności lokali sposobem reprezentacji (zob. art. 21 ust. 2 ustawy o własności lokali). Wezwania o takiej treści nie było wobec czego nie sposób twierdzić, że skarga miała brak formalny wskazujący na niewykazanie prawidłowego umocowania dla pełnomocnika wnoszącego skargę. Wskazać przy tym należy, że również załączona do przedmiotowej skargi uchwała Wspólnoty z dnia [...] października 2020 r. nr [...] nie jest uchwałą o powołaniu zarządu tej Wspólnoty. Dotyczy ona braku zgody współwłaścicieli lokali na rozbudowę nieruchomości wspólnej budynku D. w O. przy ul. O. [...] wraz z przebudową zewnętrznej instalacji ogólnospławnej. Sąd nie mógł w oparciu o tę uchwałę stwierdzić jaki jest obecnie skład organu tj. zarządu uprawnionego do reprezentowania Wspólnoty na zewnątrz. Z pełnomocnictwa (k.7 akt) dla radcy prawnego M. B. wynika, że udziela go 3 osobowy zarząd w osobach E. A., P. L., R. J., przy czym nie wiadomo z jakiej daty jest to pełnomocnictwo. Nie można było zatem ustalić na podstawie uchwały stosownie do art. 28 § 1 P.p.s.a., jakie osoby wchodzą w skład organu (zarządu), który reprezentuje Wspólnotę jako jednostkę organizacyjną mającą zdolność sądową w toczącym się postępowaniu. Ponadto, skoro wniesienie skargi stanowiło czynność procesową nieprzekraczającą zakresu zwykłego zarządu, nie było potrzeby podejmowania uchwały wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności i w konsekwencji podstaw do wzywania Wspólnoty do jej przedłożenia. Zatem domniemany brak formalny skargi w istocie rzeczy nie istniał i nie było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ponadto zauważyć należy, że pełnomocnik Wspólnoty w odpowiedzi na "zobowiązanie" Sądu z 12 i 13 października 2021 r. doręczone mu 14 października 2021 r. przy piśmie z 24 października 2021 r. (nadanym 26 października 2021 r.) przedkłada kopie uchwały Wspólnoty z [...]kwietnia 2018 r. nr [...] dotyczącą odwołania dotychczasowego członka zarządu i powołania w jej miejsce nowego członka zarządu oraz potwierdzającego jaki jest aktualny skład zarządu. Wśród pięcioosobowego zarządu są tam wymienione osoby wskazane w pełnomocnictwie udzielonym przez Wspólnotę radcy prawnemu M. B. pełnomocnikowi, który wniósł skargę w imieniu Wspólnoty. Wobec powyższego NSA stwierdza, że wskazany przez Sąd I instancji brak skargi dotyczący przedstawienia uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na wniesienie skargi do WSA w Opolu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w istocie nie był jej brakiem formalnym bowiem wniesienie skargi przez umocowanego przez zarząd Wspólnoty pełnomocnika nie wymagało odrębnej uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi. Konieczna była uchwała o powołaniu zarządu, która potwierdzałaby, że pełnomocnik jest umocowany do reprezentowania Wspólnoty przez Zarząd w składzie aktualnym na dzień udzielenia mu pełnomocnictwa. Uchwała taka została przedłożona w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu I instancji (k. 125 akt). Taki jednak brak formalny nie został dostrzeżony i sformułowany przez Sąd I instancji. Okazało się, że powodem odrzucenia skargi stał się brak uchwały, której pełnomocnik nie musiał dołączać wnosząc skargę bowiem zgoda na reprezentowanie Wspólnoty nie była czynnością przekraczającą zwykły zarząd. W tym stanie sprawy nie było podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na stwierdzone przez Sąd I instancji jej braki a zatem naruszony został art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 29 P.p.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że NSA nie badał czy skarżąca Wspólnota miała interes prawny by wystąpić ze skargą. Nie odnosił się zatem do znaczenia podjętej przez Wspólnotę uchwały z dnia [...] października 2020 r. nr [...]. Dla rozstrzygnięcia istotne było ustalenie czy wskazany przez Sąd I instancji brak miał charakter braku formalnego skargi i czy występował w sprawie inny brak formalny skargi, który nie został uzupełniony a uniemożliwiałby rozpatrzenie skargi. Okazało się, że wskazywany przez Sąd I instancji brak nie był brakiem formalnym skargi i jego nieuzupełnienie nie mogło przesądzać o odrzuceniu skargi. Na marginesie zauważyć należy, że Sąd I instancji przed rozpatrzeniem skargi w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej z 17 maja 2021 r. wezwaniem z 18 maja 2021 r. wzywał pełnomocnika skarżącej Wspólnoty w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi oraz wykazania stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoby podpisujące pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej są umocowane do działania w imieniu skarżącej Wspólnoty i przedstawienie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. stosownej uchwały Wspólnoty o powołaniu zarządu uprawnionego do jej reprezentowania i ustalającej sposób reprezentacji. Pełnomocnik w odpowiedzi na powyższe przy piśmie z 21 maja 2021 r. przedstawił uchwałę z [...]kwietnia 2018 r. nr [...] potwierdzającą umocowanie Zarządu do reprezentacji Wspólnoty (k. 35 poświadczona za zgodność z oryginałem). Zatem Sąd całkowicie błędnie i niezasadnie upatrywał braków skargi wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.