II OZ 657/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 234/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 234/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." oraz wyjaśnił jakie przesłanki muszą zostać spełnione, żeby mogła być zastosowana ochrona tymczasowa. Dalej zaś podniósł, że – jego zdaniem – skarżąca nie wskazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce nośnika reklamowego skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowało trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu twierdzenia strony zawarte we wniosku mają charakter ogólnikowy i nie zostały przez skarżącą uwiarygodnione. W szczególności skarżąca nie wskazała wysokości ewentualnej szkody, jaka grozi jej w przypadku wykonania decyzji, brak jest zatem podstaw do uznania, iż szkoda ta będzie szkodą w znacznym rozmiarze. Z uwagi na charakter obiektu będącego przedmiotem rozbiórki, którym jest nośnik reklamowy, w sprawie nie zachodzi także przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, jaką jest niebezpieczeństwo zaistnienia skutków trudnych do odwrócenia. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że nie można się zgodzić z treścią rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zdaniem Spółki przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie nakłada na skarżącego obowiązku precyzyjnego wykazania wysokości grożącej szkody. Jest to wymaganie niemożliwe do spełnienia, gdyż wysokość grożącej szkody jest trudna do określenia – trudno bowiem wykazać coś co ma powstać dopiero w przyszłości. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą związaną z wynajmem powierzchni reklamowej, w związku z czym szkoda związana z rozbiórką nośnika reklamowego nie ogranicza się do straty związanej z zaprzestaniem wykonywania umowy. Takie działanie może skutkować, w zależności od zakresu umowy, zakończeniem współpracy z kontrahentem, co wiązałoby się również z brakiem zysków z innych nośników reklamowych wynajętych temu kontrahentowi. Nadto rozbiórka nośnika wiązałaby się także z obniżeniem wiarygodności skarżącego na rynku usług reklamowych. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie występują obie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że okoliczności podane przez skarżącą Spółkę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, faktycznie nie pozwalają na ocenę, że w sprawie mamy do czynienia z możliwością wystąpienia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić bowiem należy uwagę, że instytucja ochrony tymczasowej winna być stosowana wyjątkowo, a przesłanki warunkujące jej zastosowanie wykładane ściśle. W niniejszej sprawie uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wynajmu powierzchni reklamowej, w związku z tym zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej. Realne jest bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wywoła to z pewnością znaczne straty u skarżącego, jak również spowoduje, że skarżący nie będzie mógł wykonać umowy. W dalszej kolejności spowoduje to obniżenie wiarygodności skarżącego u jego kontrahentów. Oceniając powyższe okoliczności Sąd pierwszej instancji uznał, że mają one charakter ogólnikowy, zatem nie uwiarygodniają wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazując zaś na szkodę która mogłaby grozić Spółce na skutek wykonania decyzji, bez wskazania jej wysokości, brak jest podstaw do uznania, iż szkoda ta będzie znaczna. Nadto przy rozbiórce nośnika reklamowego nie zachodzi przesłanka w postaci trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Co do zasady rację ma bowiem ten Sąd, że ogólnikowe powoływanie się na szkodę, która może grozić Spółce na skutek wykonania umowy jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowego, uniemożliwia ocenę, czy ta szkoda nie jest zwykłą szkodą, ale znaczną, czyli wyższą niż zwykle wywołana wykonaniem aktu danego rodzaju. Za szkodę znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może być bowiem uznana, jak chciałaby tego skarżąca Spółka, potencjalna strata finansowa, która ewentualnie mogłaby powstać w przyszłości, gdyby przedmiotowy nośnik był wynajmowany. Ponadto brak powołania się na konkretne okoliczności, choćby na postanowienia umowne z reklamodawcą, z której wynikałyby koszty niewywiązania się z umowy, które przy uwzględnieniu majątku Spółki mogłyby stanowić o znacznej szkodzie w jej majątku, czynią przytoczoną w tej mierze argumentację za nieusprawiedliwioną (porównaj: postanowienie NSA z dn. 8.05.2014r., sygn. akt II OZ 421/14, npubl.; postanowienie NSA z dn. 12.02.2013 r., sygn. akt II OZ 71/13, npubl.). Nie można również uznać, że zaprzestanie wykonywania umowy w związku z reklamą na danym nośniku może w tym konkretnym przypadku skutkować stratą w postaci zakończenia współpracy z konkretnym kontrahentem, co wiązałoby się z brakiem zysków także z innych nośników wynajętych temu klientowi. Zwrócić bowiem należy uwagę, że ten argument ma charakter bardzo ogólny. Skarżąca wskazuje wyraźnie, że powyższe mogłoby zajść, ale jest to uzależnione od umowy skarżącego z kontrahentem – cyt. "takie działanie w zależności od zakresu umowy z kontrahentem skarżącego może skutkować (...)". Tymczasem, żeby taki argument mógł ewentualnie zostać uwzględniony, to skarżąca powinna wykazać, że powyższe niebezpieczeństwo związane jest z utratą kontrahenta, który wynajmuje ten konkretny nośnik, bo "zakres umowy" na to pozwala. Sąd nie rozpatruje bowiem kwestii wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. przez pryzmat wystąpienia przesłanek w nim wskazanych, mając na uwadze ogół okoliczności dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, ale przez pryzmat niebezpieczeństw związanych z nakazem rozbiórki tego konkretnego nośnika reklamowego, który został objęty zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji także argument dotyczący tego, że rozbiórka tego konkretnego nośnika reklamowego "może zachwiać reputacją skarżącego" nie przemawia za zaistnieniem niebezpieczeństwa w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.