II OZ 672/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 292/13 odrzucające sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 292/13 odrzucił sprzeciw skarżącego P. K. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym w sprawie z jego skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Z uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2013 r. zostało doręczone skarżącemu 16 kwietnia 2013 r. Zatem termin ustawowy na wniesienie sprzeciwu upłynął w dniu 23 kwietnia 2013 r. Skarżący został prawidłowo pouczony, iż na powyższe postanowienie przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zaś sprzeciw wniesiony po terminie zostanie odrzucony. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2013 r., jednakże wysłał go w dniu 17 kwietnia 2013 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zamiast prawidłowo bezpośrednio do Sądu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismo skarżącego złożył w biurze podawczym Sądu 17 maja 2013 r. (data prezentaty Sądu). W powyższych okolicznościach Sąd uznał, iż sprzeciw skarżącego został wniesiony z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu, bowiem, w tym konkretnym przypadku, datą wniesienia sprzeciwu jest data jego przekazania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. K., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie faktu niewystarczającego pouczenia strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego o trybie wnoszenia sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego, w szczególności o tym, że pismo wniesione do organu niewłaściwego wywołuje skutki prawne dopiero z dniem jego przekazania sądowi, konsekwencją czego było uznanie za wniesione z uchybieniem terminu pisma złożonego w urzędzie pocztowym w terminie zawitym do wniesienia środka zaskarżania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od wydanych na posiedzeniu niejawnym postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, jak słusznie ustalił Sąd pierwszej instancji, postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2013 r. wraz z pouczeniem o trybie wniesienia sprzeciwu zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2013 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął 23 kwietnia 2013 r. W dniu 17 kwietnia 2013 r. skarżący nadał sprzeciw w urzędzie pocztowym, jednakże nie na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale na adres organu administracji publicznej – Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten pismem z dnia 17 maja 2013 r. przekazał przedmiotowy sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo przewodnie wraz ze sprzeciwem złożono w dniu 17 maja 2013 r. bezpośrednio w biurze podawczym Sądu). W tej sytuacji uznać należy, że datą wniesienia sprzeciwu jest dzień przekazania go Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06; z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II GZ 126/07, z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt II GZ 287/12, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl, w których wyrażono pogląd, iż w przypadku wniesienia sprzeciwu do niewłaściwego sądu, decyduje data przekazania sprzeciwu właściwemu sądowi). Skoro sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 259 § 1 p.p.s.a., to zasadnie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł o jego odrzuceniu. Wskazać ponadto trzeba, że - wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie - skarżący w sposób prawidłowy i wyczerpujący został pouczony o trybie i sposobie wniesienia sprzeciwu oraz o konsekwencjach uchybienia terminu do jego wniesienia. Brak zaś pouczenia o skutkach procesowych wniesienia sprzeciwu do organu niewłaściwego nie ma, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpływu na ocenę terminowości jego złożenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji