II OZ 715/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, , , po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2193/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2193/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 16 000 zł za 32 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na powyżej wskazane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie wykazano dostatecznie okoliczności, które mogłyby prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarta w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie argumentacja, że "wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dotkliwe skutki finansowe dla stron", nie została uznana za wystarczającą do wstrzymania zaskarżonego aktu. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Prezydent Miasta Krakowa podniósł, że wykonanie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naraża gminę na konieczność uiszczenia wymierzonej kary przed zweryfikowaniem jej prawidłowości przez sąd administracyjny, co w konsekwencji spowoduje uszczuplenie środków finansowych budżetu gminy. Środki te mogłyby być przeznaczone na inne, zaplanowane w budżecie, wydatki. Bez względu na to, czy w późniejszym terminie środki te zostaną zwrócone do budżetu gminy, obowiązek ich zapłaty prowadzi do zaburzenia gospodarki finansowej gminy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać trzeba również, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienia NSA z 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 419/10, z 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1048/09, czy z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II OZ 1126/09). Podkreślić należy, że Prezydent Miasta Krakowa nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza stwierdzeniem, że "wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dotkliwe skutki finansowe dla stron" nie powołano we wniosku żadnych okoliczności, które uprawdopodobniłyby zaistnienie powyższych przesłanek, wskazane zaś w zażaleniu okoliczności były zbyt ogólnikowe. W tej sytuacji, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., należy uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.