II OZ 726/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 1223/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r., nr WOP.7721.150.2024.GD w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z 27 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 126/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3a w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę H. N. (dalej jako skarżąca) na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia z dnia 18 października 2024 r., nr WOP.7721.150.2024.GD w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i art. 225 P.p.s.a. zwrócił uiszczony wpis oraz opłatę kancelaryjną za wydruk skargi wraz z załącznikami. Jak wynika z uzasadnienia powyższego postanowienia powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez pełnomocnika skarżącej opłaty kancelaryjnej za wydruki skargi wraz z załącznikami (celem doręczenia uczestnikom postępowania) w jej pełnej wysokości tj. w kwocie 40 złotych pomimo wezwania do jej dokonania zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 listopada 2024 r. doręczonego 10 grudnia 2024 r. Sąd mając na uwadze obowiązek wnoszącego pismo do sądu, wynikający z art. 220 P.p.s.a., uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz dokonania opłat z art. 235 P.p.s.a., wskazał, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3a P.p.s.a. Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP. W związku z tym Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącej do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 40 zł za wydruk skargi wraz z załącznikami wniesionej w formie dokumentu elektronicznego (celem doręczenia uczestnikom postępowania). Wezwanie to, wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 grudnia 2024 r. W dniu 15 grudnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej uiścił kwotę 510 zł tytułem: "wpis opłata kancelaryjna H. N.". Wobec tego, że skarżąca pomimo wezwania nie uiściła opłaty kancelaryjnej w pełnej wysokości Sąd, na podstawie art. 220 § 3a w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zwrócił wpis wraz z opłatą kancelaryjną. W dniu 2 kwietnia 2025 r. po doręczeniu powyższego postanowienia pełnomocnikowi skarżącej (1 kwietnia 2025 r.) na konto Sądu I instancji pełnomocnik skarżącej dokonał uzupełnienia brakującej opłaty kancelaryjnej w kwocie 30 zł (k. 108 akt) a następnie 7 kwietnia 2025 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie art. 235a w zw. z art. 74a § 10 i art. 47 § 3 P.p.s.a. oraz art. 15 ust. 1 i 1 a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346 z późn. zm.) i art. 220 § 3a P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie. Na tej podstawie wniósł o uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podnosi, że Sąd I instancji przyjął do rozpoznania skargę złożoną przez skarżącą w formie elektronicznej (E-puap) i w dniu 23 stycznia 2025 r. wydał postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że opłata kancelaryjna została przez pełnomocnika uiszczona w nieprawidłowej - niepełnej wysokości. Pełnomocnik zauważa, że zarządzenie wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej zostało wydane z naruszeniem art. 220 i art. 235a P.p.s.a. ponieważ skarga została złożona w formie elektronicznej i obie strony postępowania, skarżąca i organ, obowiązane są do odbioru korespondencji w formie elektronicznej. Przepis art. 235 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że opłatę kancelaryjną od pisma-skargi wnoszonej drogą elektroniczną, pobiera się wyłącznie za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Pełnomocnik wskazuje, że w niniejszej sprawie strony ustawowo zobowiązane są do posiadania i korzystania ze środków komunikacji elektronicznej. Pełnomocnik potwierdza, że omyłkowo nie uiścił opłaty kancelaryjnej w żądanej wysokości, jednak uiścił wpis w prawidłowej wysokości i w terminie. Pełnomocnik przywołał przykłady orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie sygn. akt II FZ 109/20 z 12 marca 2020 r. oraz sygn. akt I FZ 202/20 z 28 października 2024 r., które jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw do żądania uiszczenia opłaty kancelaryjnej na podstawie art. 220 § 3a w zw. z 235a P.p.s.a. w wypadku gdy skarga została złożona w formie elektronicznej i w sprawie nie występują uczestnicy, którzy nie są zobowiązani do posługiwania się środkami komunikacji elektronicznej i posiadania elektronicznej skrzynki podawczej. Pełnomocnik wskazuje, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest podmiotem o którym stanowi art. 2 ust 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zatem wobec nie występowania w sprawie podmiotów, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism, zastosowanie przepisu art. 220 § 3a P.p.s.a. było niewłaściwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę z powodu nie uiszczenia opłaty kancelaryjnej w pełnej jej wysokości określonej w wezwaniu Przewodniczącego Wydziału z 29 listopada 2024 r. (k. 36 akt). Należy zauważyć, czego nie dostrzega pełnomocnik skarżącej, że Sąd wezwał do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi wraz z jej załącznikami w celu doręczenia tej skargi uczestnikom. Wynika z tego, że Sąd stwierdził, że poza organem oraz skarżącą w sprawie zainicjowanej skargą złożoną drogą elektroniczną występują inni uczestnicy postępowania, którzy nie posiadają możliwości odebrania korespondencji drogą elektroniczną i właśnie dla nich należało sporządzić wydruki skargi wraz z załącznikami. Z akt administracyjnych oraz z zarządzenia wstępnego jednoznacznie wynika, ze jest jeszcze pięciu uczestników postępowania (osoby fizyczne), które nie zgłosiły, że posiadają konta na e-PUAPie a zatem Sąd dysponuje wyłącznie ich tradycyjnymi adresami do korespondencji. Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie wezwał na podstawie art. 220 § 1 i § 3a P.p.s.a. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 40 złotych albowiem zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych za 16 stron skargi wraz z załącznikami należało pobrać 8 złotych (16 x 0,5 zł) i przemnożyć tę wartość przez 5 bo tylu jest uczestników niezobowiązanych do posługiwania się środkami komunikacji elektronicznej i posiadania elektronicznej skrzynki podawczej w niniejszej sprawie. Zatem uiszczenie jedynie 10 zł opłaty kancelaryjnej na wezwanie sądu 15 grudnia 2024 r. było niewykonaniem wezwania w pełni i w konsekwencji musiało doprowadzić do odrzucenia skargi zgodnie z art. 220 § 3a P.p.s.a. W zawiązku z powyższym NSA stwierdza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi było prawidłowe i nie zasługiwało na uchylenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.