II OZ 931/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 420/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. i H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie H. J. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], ustalającą na rzecz Gminy O. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie świetlicy wiejskiej wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...] w miejscowości R. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek wskazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody poprzez utrudnienie dojazdu do ich gospodarstwa rolnego i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku, gdyby świetlica na działce nr [...] została wybudowana. Postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania. Zaskarżona decyzja, aby mogło być wstrzymane jej wykonanie, powinna wywoływać skutki materialnoprawne. Przez "wykonanie" aktu należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zdaniem sądu, przymiotu wykonalności w powyżej podanym rozumieniu nie posiada rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż bezpośrednio na jego podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Wynika to z istoty tej decyzji. Mimo, że uzyskanie decyzji lokalizacyjnej stanowi o możliwości ubiegania się w dalszej kolejności o pozwolenie budowlane, na jej podstawie inwestycja nie może być jeszcze realizowana. W świetle powyższego, decyzja ta nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze prawnej podmiotów dysponujących tytułem własności do terenu, na którym lub w sąsiedztwie którego może być realizowana inwestycja. Stanowi zaledwie konieczny, ale tylko warunek dla dalszego etapu jej realizacji (vide: postan. NSA z 08.12.2010 r., II OZ 1256/10, oraz postan. NSA z 16.07.2010 r., II OZ 674/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. J., zarzucając naruszenie art. 61 § 1 p.p.s.a., podnosząc że decyzja lokalizacyjna jest podstawą do dalszego procedowania administracyjnego w zakresie planowania inwestycji i sporządzenia projektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do tego rodzaju aktów nie należy decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych. Wprawdzie decyzja ostateczna ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, stanowi, jak trafnie zauważył skarżący, podstawę do dalszego procedowania, czyli ubiegania się inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, jednakże nie może to uzasadniać udzielenia ochrony tymczasowej. Okoliczność, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę nie oznacza bowiem, że decyzja tego rodzaju podlega wykonaniu, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Skutki tego rodzaju może wywołać dopiero, podlegająca wykonaniu, decyzja pozwalająca na budowę, która uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako nie posiadającej przymiotu wykonalności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.