III OSK 1030/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 401/21 w sprawie ze skargi E.K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E.K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 401/21, oddalił skargę E.K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 30 listopada 2020 r. E.K. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii rozkazów personalnych lub innych decyzji dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków mł. insp. B.H. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy na stanowiskach (funkcjach): a) p.o. Pierwszego Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, b) p.o. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy. W odpowiedzi na wniosek organ, pismem z dnia 16 grudnia 2020 r. poinformował wnioskodawczynię, że akta osobowe mł. insp. w st. spocz. B.H., zwolnionej ze służby w Policji z dniem 21 sierpnia 2006 r., pozostają w dyspozycji Wydziału - Główne Archiwum Policji Biura Bezpieczeństwa Informacji Komendy Głównej Policji. Wobec powyższego, ewentualny dostęp do tego typu dokumentacji archiwalnej odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r., poz. 164 ze zm.; dalej: "u.n.z.a."), która jest ustawą szczególną wobec ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), regulującą tryb dostępu do danych archiwalnych. Nadto organ zasugerował zwrócenie się bezpośrednio do Głównego Archiwum Policji, zaznaczając, iż procedura dostępu do dokumentacji archiwalnej została wskazana na stronie KGP w Biuletynie Informacji Publicznej w zakładce "Dostęp do zasobów archiwalnych". Pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. wnioskodawczyni ponowiła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, adresując go do Głównego Archiwum Policji w Warszawie. W odpowiedzi organ podał, powołując się na art. 7 pkt 1 u.d.i.p., iż wszystkie informacje będące w zainteresowaniu wnioskodawczyni znajdują się na stronie internetowej "Policja Kujawsko-Pomorska" w zakładce "Komendanci KWP w Bydgoszczy po 1990 r." Pismem z dnia 21 maja 2021 r. wnioskodawczyni wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpoznaniu wniosku z dnia 30 listopada 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie jest zasadna, ponieważ organowi nie można zarzucić bezczynności w rozpatrzeniu wniosku na gruncie przepisów u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku z dnia 30 listopada 2020 r. skarżąca zażądała udostępnienia kopii rozkazów personalnych lub innych decyzji dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków mł. insp. B.H. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy na stanowiskach (funkcjach): p.o. Pierwszego Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy oraz p.o. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy. Zatem wnioskowana informacja ma walor informacji publicznej. Wskazana we wniosku policjantka zakończyła służbę w Policji 21 sierpnia 2006 r. Dlatego KGP w piśmie z dnia 16 grudnia 2020 r. poinformował skarżącą, iż akta osobowe tej byłej funkcjonariuszki pozostają w dyspozycji Wydziału - Główne Archiwum Policji Biura Bezpieczeństwa Informacji Komendy Głównej Policji, zaś dostęp do nich jest reglamentowany przepisami u.n.z.a. Jednocześnie organ wyjaśnił skarżącej, gdzie może zapoznać się z procedurą dostępu do dokumentacji archiwalnej. W skardze skarżąca utrzymuje, że organ powinien być w posiadaniu żądanych dokumentów i podważa wskazany przez KGP tryb dostępu do tych dokumentów. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania oświadczenia KGP. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 1 u.n.z.a. państwowy zasób archiwalny tworzą materiały archiwalne powstałe i powstające w wyniku działalności organów państwowych oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych. Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.n.z.a. każdemu przysługuje prawo dostępu do materiałów archiwalnych W myśl art. 16a ust. 2 u.n.z.a. podmioty, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2, zwane dalej "podmiotami zobowiązanymi" (czyli jednostki prowadzące działalność archiwalną w zakresie państwowego zasobu archiwalnego), są obowiązane udostępniać: 1) materiały archiwalne w oryginale, w szczególności w ich pierwotnej wersji językowej lub w pierwotnym formacie plików cyfrowych, bądź w postaci lub w formacie nadanych przez podmiot zobowiązany w celu długotrwałego przechowywania i odczytu treści tych materiałów; 2) reprodukcje materiałów archiwalnych. Z kolei art. 16a ust. 4 pkt 1 u.n.z.a. stanowi, że korzystanie z materiałów archiwalnych służy w szczególności celom poznawczym, w tym związanym z badaniami naukowymi albo zaspokajaniem osobistych potrzeb informacyjnych. Według § 8 ust. 1 zarządzenia KGP z dnia 17 czerwca 2005 r. nr 678 w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP z 2018 r., poz. 104 ze zm.), po zwolnieniu policjanta ze służby, akta osobowe przekazuje się do właściwego dla ostatniego miejsca pełnienia służby archiwum Policji, zgodnie z zasadami określonymi w odrębnych przepisach. Skoro wnioskowana dokumentacja została zarchiwizowana i znajduje się – jak podał organ - w Głównym Archiwum Policji, to skarżąca powinna skorzystać z trybu wskazanego jej w piśmie KGP z dnia 16 grudnia 2020 r. W sytuacji, w której organ nie posiada żądanej informacji publicznej, nie może inaczej załatwić wniosku jak tylko udzielając odpowiedzi informującej o braku posiadania żądanej informacji i ewentualnie wskazując, gdzie taka informacja się znajduje, a tak właśnie było w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, trudno nie podzielić stanowiska, że objęte wnioskiem skarżącej dokumenty - stanowiące niewątpliwie część akt osobowych policjantki, która ponad 14 lat temu zakończyła służbę w Policji - nie znajdują się w dyspozycji KGP. Okoliczność, iż skarżąca nie zgadza się z twierdzeniami organu w tym zakresie, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. WSA w Warszawie wskazał też, że organ nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej, bowiem na gruncie u.d.i.p. tego rodzaju rozstrzygnięcia wydaje się po pierwsze, w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; a po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). W dniu 8 grudnia 2021 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: zobowiązanie organu w terminie 14 dni od wydania wyroku reformatoryjnego do udostępnienia skarżącej informacji publicznej poprzez przesłanie jej kopii rozkazów personalnych lub innych decyzji dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków mł. insp. B.H. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy na stanowiskach (funkcjach): a) p.o. Pierwszego Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy; b) p.o. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. art. 151 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej w terminie wskazanym w ustawie, w postaci przesłania kopii rozkazów personalnych lub innych decyzji dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków mł. insp. B.H. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy na stanowiskach (funkcjach) p.o. Pierwszego Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy oraz p.o. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, z uwagi na wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że powyższa dokumentacja znajduje się w Głównym Archiwum Policji, co uzasadniało także brak wydania decyzji odmownej przez Komendanta Głównego Policji, podczas gdy fakt rzekomego zarchiwizowania żądanej informacji publicznej przez organ we własnym archiwum nie ma wpływu na obowiązek udostępnienia informacji, ani na pozostawanie przez organ w bezczynności; 2. art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a P.p.s.a. poprzez błędne stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy zwłoka w załatwieniu sprawy była znaczna i była efektem zaniechań organu, które należy zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony domagającej się czynności wymaganej od organu; 3. art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 1a P.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., podczas gdy zwłoka organu w załatwieniu sprawy miała charakter zawiniony, stanowiący rażące naruszenie prawa, a ponadto wymagały tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania przez kontrolowany organ administracji publicznej; 4. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Komendant Główny Policji prawidłowo nie udostępnił skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej, podczas gdy na organie ciążył obowiązek udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, a ponadto doszło do spełnienia się przesłanek ustawowych do pozytywnego załatwienia wniosku, a fakt zarchiwizowania żądanej informacji publicznej przez organ w przynależnym mu archiwum nie wyłącza ustawowego obowiązku udostępnienia żądanej informacji; 5. art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 16a ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2, art. 16a ust. 4 pkt 1 u.n.z.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wnioskowana przez skarżącą informacja (przy poprawnym przyjęciu przez Sąd, iż stanowi ona informację publiczną - vide str. 5 uzasadnienia wyroku) nie może podlegać udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jako że jej udostępnianie powinno odbywać się w trybie regulowanym przez u.n.z.a., w sytuacji gdy wnioskowane dokumenty nie należą do narodowego zasobu archiwalnego, a zatem podlegają udostępnieniu na "zwykłych" zasadach wskazanych w u.d.i.p.; 6. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji administracyjnej odmawiającej skarżącej udostępnienia informacji publicznej, a jedynie załatwienie sprawy w formie pisma informacyjnego, podczas gdy organ był zobowiązany do wydania decyzji w niniejszej sprawie; 7. art. 61 Konstytucji RP, art. 19 Powszechnej deklaracji praw człowieka, art. 19 Międzynarodowego paktu praw osobistych i politycznych oraz art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także art. 11 Karty praw podstawowych UE, poprzez ich niezastosowanie skutkujące pozbawieniem skarżącej jej konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, wobec uznania, że Komendant Główny Policji nie jest uprawniony do udzielenia informacji publicznej zawartej w Głównym Archiwum Policji oraz nie wydania decyzji administracyjnej, podczas gdy prawo dostępu do wnioskowanej przez skarżącą informacji publicznej wynika wprost z obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej podnieść należy, że oparcie zarzutu skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 149 § 1 pkt 1, i art. 151 P.p.s.a. jest z założenia wadliwe. Są to przepisy wynikowe, wyznaczające kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego w razie uwzględnienia skargi na bezczynność (art. 149 § 1 pkt 1), bądź jej oddalenia (art. 151). Kwestionując wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie można opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów kształtujących formułę sentencji orzeczenia. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o zasadności wniesionej skargi jest zawsze następstwem dokonanej przez sąd weryfikacji legalności działania organu administracji publicznej. Z tych względów zarzut naruszenia przepisów kształtujących formułę tego rozstrzygnięcia musi być zawsze powiązany z zarzutem naruszenia przepisów, na podstawie, których sąd tę weryfikację przeprowadził. Zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. poza wskazaniem, że w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną sąd pierwszej instancji wydał wadliwe rozstrzygnięcie niczego nie wyjaśnia, a w szczególności nie wykazuje, jakie konkretne przepisy procesowe lub materialne miał naruszyć WSA w Warszawie. Podobnie błędnie jest skonstruowany drugi zarzut procesowy skargi kasacyjnej. Przypomnieć bowiem należy, że art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. wyznaczając kompetencje Sądu w fazie orzekania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ muszą być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia - zaskarżalnego do sądu administracyjnego, interpretacji czy innych aktów bądź podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zarzut skargi kasacyjnej nie może się ograniczać do wskazania naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. bez powiązania ich z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., I OSK 887/16 oraz wyroki z dnia 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2483/14, z dnia 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13, z dnia 30 stycznia 2009 r., II OSK 931/08, z dnia 16 grudnia 2022 r., III OSK 5394/21). Skuteczność podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji o zaistniałej bezczynności w niniejszej sprawie wymagała zatem powiązania zarzutów naruszenia odpowiednich przepisów P.p.s.a. z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie których organ był zobowiązany do podjęcia określonych czynności. Równie nieuzasadniony jest zarzut obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. w zw. z art. art. 149 § 1a P.p.s.a. Wskazane bowiem w trzecim zarzucie procesowym przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ regulują one sposób rozstrzygana spraw przez sąd administracyjny. Rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny jest zaś efektem postępowania przed tym sądem, natomiast przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Tak więc przepisy zawarte w art. 149 § 1a lub § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. są przepisami regulującymi sposób rozstrzygnięcia sprawy, a nie sposób postępowania sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie. Nie można uznać za uprawnione zarzuty dotyczące naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, art. 19 Powszechnej deklaracji praw człowieka, art. 19 Międzynarodowego paktu praw osobistych i politycznych oraz art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także art. 11 Karty praw podstawowych UE, które w istocie sprowadzają się do zakwestionowania stosowania w sprawie do żądanych informacji przepisów ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. W tym bowiem zakresie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy stosuje się o ile jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W sprawie, jak podniósł to prawidłowo Sąd pierwszej instancji, nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, bowiem skarżąca, na co wskazał Komendant Główny Policji w piśmie z dnia 16 grudnia 2020 r., nie domagała się informacji objętych zakresem tej ustawy, lecz danych podlegających udostępnieniu na podstawie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle przestrzegane. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie, a taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca miała zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, o czym została poinformowana przez organ. W tej sytuacji WSA w Warszawie prawidłowo ustalił, że w niniejszej prawie bezczynność organu nie miała miejsca i zasadnie skargę na bezczynność organu oddalił. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niedostrzeżenie, że organ odmawiając udostępnienia skarżącej informacji publicznej nie załatwił sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazać bowiem należy, że u.d.i.p. określa zamknięty katalog przesłanek pozwalających na wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ może wydać taką decyzję tylko w dwóch wypadkach. Gdy wniosek dotyczy informacji, do których dostęp jest ograniczony przepisami o ochronie tajemnicy lub prawem do prywatności (art. 5 u.d.i.p.) lub gdy wnioskodawca wnosi o udostępnienie informacji przetworzonej, ale nie wykazał, że taki dostęp jest szczególnie istotny dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Natomiast realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej może nastąpić poprzez: ( jej udzielenie w formie czynności materialno-technicznej w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem; ( odmowę jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzenie postępowania (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ( powiadomienie pismem wnioskodawcy w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., jednocześnie informując o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) ( powiadomienie pismem wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ( poinformowanie pismem wnioskodawcy, w sytuacji gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, ( poinformowanie pismem wnioskodawcy, gdy wprawdzie żądana informacja jest informacją publiczną, jednakże organ nią nie dysponuje lub że wniosek dotyczy informacji udostępnianych w innym trybie. W sprawie skarżąca została poinformowana pismem z dnia 16 grudnia 2020 r., że żądane przez nią dane są udostępniane na podstawie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, a zatem Komendant Główny Policji odpowiedział na wniosek z dnia 30 listopada 2020 r. we właściwy sposób. Należy też podnieść, że podmiot zobowiązany wskazał skarżącej kasacyjnie, gdzie znajdują się informacje będące w kręgu jej zainteresowania, tj. na stronie internetowej "Policja Kujawsko-Pomorska" w zakładce "Komendanci KWP w Bydgoszczy po 1990 r." Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika strony za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 P.p.s.a. (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12)