III OSK 1774/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: asystent sędziego Antoni Cypryjański po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1210/23 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 lipca 2023 r., nr SKO.OŚ/4170/247/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1210/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: Kolegium, SKO) z 19 lipca 2023 r., nr SKO.OŚ/4170/247/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się M.B. (dalej: skarżąca kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo naruszenia przez organ administracyjny art. 7, art. 8, art. 77, art. 61a § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na niedostatecznym zbadaniu stanu faktycznego w sprawie oraz podtrzymaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnego stanowiska o wykonalności zaskarżonej decyzji, mimo wykazania w toku postępowania, że była ona prawnie niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały, skutkiem czego wydane zostało orzeczenie sprzeczne z prawem; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji w dostateczny sposób wydanego rozstrzygnięcia, do czego Sąd ten był zobowiązany, co uniemożliwiło skarżącej kontrolę zaskarżonego wyroku pod kątem faktycznym i prawnym. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, w tym kosztów zastępstwa przed Sądem I instancji, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd I instancji, opierając się w sposób nieprawidłowy na stanowisku organu administracyjnego i powielając w całości ustalenia tegoż organu wskazał, iż skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które stanowiłyby o technicznej niemożliwości przyłączenia do sieci. Umyka jednak uwadze Sądu, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 80 k.p.a. ustawodawca statuując zasadę swobodnej oceny dowodów wskazał, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że organy administracyjne obowiązane były w sposób dostateczny zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy, a Sąd nie mógł poprzestać jedynie na uznaniu, ze nie jest rolą organu wskazanie skarżącej warunków technicznych, jakie muszą być spełnione, aby możliwe było przyłączenie do sieci. Skarżąca kasacyjnie stoi na stanowisku, że powyższe twierdzenie organu należy uznać za przedwczesne i pozbawione jakiegokolwiek odniesienia się do realiów sytuacji, w której w tym czasie, jak i w chwili obecnej znajduje się skarżąca. Założenie a priori przez organ administracyjny (a następnie w pełni zaaprobowane przez Sąd), jakoby przesłanki ustawowe nie zostały wykazane przez skarżącą, stanowi przejaw naruszenia zasady zaufania do organów państwa i stanowionego prawa oraz zasady informowania. Podkreślono, iż do skargi złożonej do WSA w Krakowie w niniejszej sprawie skarżąca dołączyła warunki techniczne przyłączenia do kanalizacji sanitarnej obejmującej całą nieruchomość - posesję w S. działka nr [...], protokół odbioru technicznego przyłącza kanalizacji sanitarnej dla całej ww. posesji oraz umowę nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odprowadzania ścieków również dla całej nieruchomości. Nadmieniono również, iż przedmiotowa nieruchomość jest współwłasnością skarżącej, nie miała ona żadnego wpływu na zawarcie wskazanej powyżej umowy oraz podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a wskazano, iż w ocenie skarżącej kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z ww. przepisu, co uniemożliwia prawidłową weryfikacją zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej kasacyjnie orzeczenie Sądu I instancji nie poddaje się kontroli, albowiem w sposób lakoniczny i niejasny prezentuje przyjęte stanowisko, które składa się z zaaprobowanych w całości twierdzeń organu administracyjnego i cytowania orzeczeń. Podkreślono, iż Sąd I instancji upatruje stanowisko skarżącej oraz zarzut niewykonalności decyzji w subiektywnym przekonaniu strony, podczas, gdy z ugruntowanego stanowiska judykatury wynika, że "Niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: a) istniały już w dacie wydania decyzji, b) są nieusuwalne przez cały czas. Jako miarodajny jest stan rzeczy istniejący w dacie wydania decyzji To nie strona ma obowiązek dowodzić określonych okoliczności, ale zgodnie z art. 77 k.p.a. organ ma bezwzględny obowiązek dokonać rzetelnych i jednoznacznych ustaleń" (tak też: wyrok NSA z 8 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 970/97; wyrok NSA z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1178/20). Zdaniem skarżącej kasacyjnie, oczywistym jest, iż w dacie wydania decyzji wobec skarżącej była ona niewykonalna, albowiem zgodnie z warunkami technicznymi oraz protokołem odbioru, jak również umową o zaopatrzenie w wodę i odprowadzania ścieków nieruchomość stanowiąca współwłasność skarżącej już w 2005 roku w całości została podłączona do kanalizacji sanitarnej, a ponadto brak było podstaw do nałożenia na skarżącą zawarcia stosownej umowy z uwagi na podniesione okoliczności (tak: dokumenty dołączone przez skarżącą do skargi na decyzję SKO w przedmiotowej sprawie). W ocenie skarżącej nie może ona ponosić konsekwencji prawnych za nieprawidłowe działanie organów administracji, które najpierw wydają dokumenty potwierdzające podłączenie całej nieruchomości do kanalizacji, a następnie obarczają skarżącą, a nie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości do jednostronnego dokonania czynności polegającej na ponownym zawarciu umowy oraz połączenia instalacji wewnętrznej z istniejącym na nieruchomości przyłączem kanalizacyjnym. Nadmieniono, iż zgodnie z treścią aktu notarialnego z 15 lipca 1996 roku (umowa darowizny), skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości, która nie została podzielona na lokale. W piśmie z 24 kwietnia 2024 r. T.S. i J.S. ustosunkowali się do skargi kasacyjnej wskazując, że nie jest ona oparta na faktach ani materiale dowodowym. Pismem z 15 lipca 2024 r. skarżąca kasacyjnie odniosła się do twierdzeń uczestników postępowania podniesionych w ww. piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że zaskarżone do Sądu I instancji rozstrzygnięcie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Celem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy rozstrzygnięcie (decyzja/postanowienie) objęte tym postępowaniem dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.). Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz ostatecznie rozstrzygnięta. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności organ nie gromadzi na nowo materiału dowodowego, orzekając co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli, a więc materiałów, którymi dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie dokonuje nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11; z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12; z 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2363/19 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl) Konkludując, celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie każde zatem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w tym, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z 12 września 2018 r., nr OŚR.606.5.2018 jest niewykonalna z tego powodu, że skarżąca została bezpodstawnie obarczona obowiązkiem podłączenia do kanalizacji sanitarnej części budynku (parter) zajmowanego przez skarżącą kasacyjnie. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że nie przedstawiono jej na podstawie jakich warunków technicznych ma się podłączyć do sieci i w którym miejscu ma nastąpić to podłączenie, w związku z tym uznaje ona decyzję Burmistrza za niewykonalną. Odnosząc się do powyższego, stwierdzić jednak należy, że nieprecyzyjność obowiązku nie świadczy automatycznie o niewykonalności decyzji. Niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, a niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna to brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można zatem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1365/07). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 150/19; z 5 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 606/17; z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 688/16). Mając na uwadze tak pojmowane kryteria niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., należy uznać ocenę powyższej przesłanki, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji za trafną. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, samo subiektywne przekonanie, że decyzja jest trwale niewykonalna bez podjęcia czynności zmierzających do jej wykonania nie usprawiedliwia twierdzenia o niewykonalności decyzji i nie jest wystarczające do stwierdzenia jej rażącej wadliwości w rozumieniu wskazanej regulacji. Ponownie wskazać należy, że decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Rację ma bowiem Sąd I instancji, który powołując treść art. 363 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), zauważył, że nie jest rolą organu wskazywanie skarżącej warunków technicznych, jakie muszą być spełnione, aby możliwe było przyłączenie do sieci. To skarżąca jest obowiązana do wykonania stosownych czynności wymaganych przez przepisy prawa budowlanego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej kasacyjnie, wedle którego Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ naruszył art. 7, art. 8, art. 77, art. 61a § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedostateczne zbadanie stanu faktycznego w sprawie. W myśl natomiast art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wypada zatem zauważyć, że warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 2029/21). Przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie bowiem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 917/21), a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną. W konsekwencji powyższych rozważań nieskuteczny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego autor skargi kasacyjnej upatruje w braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji w dostateczny sposób wydanego rozstrzygnięcia, do czego Sąd ten był zobowiązany, co uniemożliwiło skarżącej kontrolę zaskarżonego wyroku pod kątem faktycznym i prawnym. Uregulowanie zawarte w art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z dyspozycją przywołanej powyżej regulacji uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). Ponadto, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., będącego przepisem procesowym, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu wpływ ewentualnego naruszenia wymogów uzasadnienia, skargą kasacyjną wykazany nie został. Uzasadnienie wyroku zaskarżonego w niniejszej sprawie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyjaśnił w sposób bardzo obszerny przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. W ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny Sądu I instancji, jak też dokonanej przez ten Sąd kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2665/16; z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2244/15). Uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera wad konstrukcyjnych, a wyjaśnienie podstawy prawnej i argumentacja zostały przedstawione w sposób wyczerpujący i logiczny, kwestionowanie zaś prawidłowości stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie przedstawionego w nim rozstrzygnięcia nie może zostać oparte o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za jego pomocą nie można bowiem skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.