III OSK 2107/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2508/23 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez S. sp. z o.o. w K. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 roku,, sygn. akt IV SA/Wa 2508/23, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr DTPO-ZKP.401.5.2023.5.MP w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w sprawie transgranicznego przemieszczania odpadów bez wymaganego zgłoszenia właściwym organom. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Inspektorzy Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (dalej "Śląski WIOŚ") w dniu 27 lutego 2019 r. zostali wezwani przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji (dalej "KPP") w B. na posesję przy ul. M. (działki nr [...] i [...]) w miejscowości W., należącą do firmy B., której części wynajmowana jest przez S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej również "Spółka" lub "S."). Celem wezwania była ocena pryzmy z odpadami przywiezionymi z Niemiec przez firmę transportową Z.. Pojazd, po rozładowaniu odpadów, został zatrzymany przez policję po wyjeździe z placu, na którym dokonał rozładunku. W oględzinach odpadów, które wskazał kierowca transportu uczestniczyli funkcjonariusze KPP w B., inspektorzy Śląskiego WIOŚ oraz Prezes Zarządu S. B. B. Kierowca przedstawił do kontroli dokumenty dołączone do transportu, tj. dokument CMR, dokument ważenia oraz załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (dalej "rozporządzenie nr 1013/2006"), z którego wynikało, że przywiezione z Niemiec odpady to odpady szkła w postaci nierozproszonej, oznaczone kodami B2020 oraz 19 12 05 (szkło). W wyniku oględzin wskazanych wyżej odpadów Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") stwierdził, że odpady stłuczki szklanej były pomieszane z odpadami stłuczki porcelanowej i ceramicznej, odpadami tworzyw sztucznych i gumy (korki i zakrętki do butelek, etykiety, woreczki, uszczelki), odpadami papieru i tektury oraz nielicznymi kawałkami tekstyliów i drewna. W ocenie WIOŚ wyżej wymienione odpady zostały niewłaściwie zaklasyfikowane jako odpady stłuczki szklanej (kod B2020). Ze względu na zmieszanie z innymi odpadami powinny one zostać zaklasyfikowane jako odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006 oraz sklasyfikowane pod kodem 19 12 12, tj. inne odpady w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Powyższe ustalenia zostały zawarte w protokole kontroli nr WIOS-KATOW 40/2019, do którego załączono m.in. protokół oględzin odpadów, protokół przesłuchania prezesa zarządu S. oraz dokumentację fotograficzną i mapkę poglądową terenu, na którym przeprowadzono kontrolę. Następnie Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odbiór odpadów przywiezionych nielegalnie na teren kraju z Niemiec, bez dokonania zgłoszenia właściwym organom. Spółka w piśmie z 14 maja 2019 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie, wnosząc o umorzenie postępowania, względnie o odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 K.p.a. Ponadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania osób wskazanych w treści pisma (w charakterze świadków), przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści pisma (w tym z Protokołu Kontroli Dostaw potwierdzającego dokonanie kontroli odpadów i ich skład w zakładzie spółki w S., do którego pierwotnie transport został skierowany, po czym przekierowany został do W.), a także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność klasyfikacji odpadu zdeponowanego w W.ach, którego klasyfikacja została zakwestionowana przez organ. W piśmie zwrócono uwagę, że transportowane z terenu Niemiec odpady zostały przywiezione nie do W., gdzie była przeprowadzona kontrola, ale do instalacji należącej do spółki w S. Tam jednak, na skutek błędu pracownika przyjmującego odpady, odpad zamiast zostać rozładowany, został przekierowany do rozładowania do W. na teren należący do B. sp. z o.o. Z tego powodu spółka wymierzyła pracownikowi karę porządkową. Niemniej, odpad ten przy wjeździe do instalacji spółki w S.został poddany badaniu, zgodnie z którym w masie próby wynoszącej 20 kg stwierdzono 95% zawartości szkła, a w pozostałym zakresie inne zanieczyszczenia, charakterystyczne dla tego rodzaju frakcji odpadów. W związku z tym, w ocenie spółki, należało stwierdzić, że jest to odpad o kodzie 19 12 05, a tym samym nie było wymagane uprzednie zgłoszenie przemieszczenia tego odpady z Niemiec do Polski. Spółka wyjaśniła ponadto, że odpady pochodzące z Niemiec zostały przetransportowane do W. do B. sp. z o.o. i tam zostały rozładowane, jednak - co wymaga podkreślania - to nie ta partia odpadów była przedmiotem szczegółowych oględzin inspektorów Śląskiego WIOŚ. Odpad, który poddano oględzinom został już wcześniej przetworzony w instalacji należącej do Spółki (poprzez rozdrobnienie). Po przetworzeniu został zaklasyfikowany jako odpad o kodzie 19 12 05. Jest to odpad pochodzący z selektywnej zbiórki odpadów od jednego z polskich dostawców. Spółka zaznaczyła, że ta partia odpadów nie była przedmiotem transgranicznego przemieszczenia. Wskazała, że z uwagi na zdenerwowanie kierowcy, nie był on pewny, która pryzma odpadów została przez niego wyładowana na terenie wskazanej nieruchomości. Przy rozładowywaniu nie było funkcjonariuszy policji. Na terenie należącym do B. znajdowały się natomiast dwa inne pojazdy, które funkcjonariusze policji polecili dopiero rozładować, zatem tylko w odniesieniu do tych partii odpadów osoby te potrafiłyby wskazać ich lokalizację. Spółka zakwestionowała także dokonaną przez inspektorów Śląskiego WIOŚ ocenę składu morfologicznego odpadów podnosząc, że do oceny nie przywołano żadnego eksperta (biegłego), ani nie przeprowadzono żadnych badań. Jak stwierdziła spółka, inspektorzy dokonali oceny "na oko", że odpadów szkła w kontrolowanej pryzmie jest 70%, co i tak stanowi przeważającą ilość. Nadto, zdaniem spółki inspektorzy odnieśli błędne wrażenie, że z odpadów pochodził zapach charakterystyczny dla odpadów biodegradowalnych, podczas gdy mógł on pochodzić z innej pryzmy, a jak wynika z oględzin nieruchomości, było ich wiele. Decyzją z 29 grudnia 2022 r. Śląski WIOŚ, na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2020r., poz. 1729), nałożył na S. sp . z o.o. w K., jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie w dniu 27 lutego 2019 r., bez dokonania zgłoszenia, karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Spółka, wniosła odwołanie od decyzji WIOŚ, kwestionując w przede wszystkim błędną kwalifikację odpadów i związany z tym brak obowiązku uprzedniego dokonania zgłoszenia ich przemieszczenia z Niemiec do Polski. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 29 sierpnia 2023 r., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Śląskiego WIOŚ z 29 grudnia 2022 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie GIOŚ przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 2 pkt 14 i pkt 35 lit. a, art. 3 ust. 1 lit. b iv) i ust. 2 rozporządzenia 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L190 z 12 lipca 2006r.). Wskazał również, że w załączniku III do rozporządzenia nr 103/2006 (wykaz odpadów podlegających ogólnemu wymogowi w zakresie informowania określonemu w art. 18 - Zielony Wykaz Odpadów) (załącznik V Część 1 rozporządzenia) wymieniono kod B2020 - odpady szkła w postaci nierozproszonej stłuczka i inne szklane odpady i złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane, natomiast w załączniku V Część 2 (Odpady wymienione w załączniku do decyzji 2000/532/WE - Europejski Katalog Odpadów) wymieniono kod 19 12 05 - szkło oraz kod 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Ponadto GIOŚ przywołał treść art. 189f § 1 pkt 1, § 2 i § 3 k.p.a. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dokumentami dołączonymi do transportu, a zwłaszcza załącznikiem VII do rozporządzenia nr 1013/2006, z Niemiec do spółki miały zostać wysłane odpady szkła o kodzie B2020 oraz 19 12 05. Przedmiotem transportu określonego kodami B2020 oraz 19 12 05 może być tylko szkło nie pomieszane z innymi odpadami. Tymczasem, jak wynika z protokołu kontroli WIOŚ nr WIOS-KATOW 40/2019 oraz protokołu oględzin, stanowiącego załącznik nr 1 do protokołu kontroli, odpady stłuczki szklanej, wysłane z Niemiec do spółki, były pomieszane z odpadami stłuczki porcelanowej i ceramicznej, odpadami tworzyw sztucznych i gumy (korki i zakrętki do butelek, etykiety, woreczki, uszczelki), odpadami papieru i tektury oraz nielicznymi kawałkami tekstyliów i drewna. W związku z tym ww. odpadów nie można klasyfikować pod kodem B2020 oraz 19 12 05. Ze względu na zmieszanie z innymi odpadami powinny być one określone jako odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IIIA, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006 oraz pod kodem 19 12 12, tj. inne odpady w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. GIOŚ wywiódł dalej, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) iv rozporządzenia nr 1013/2006 przemieszczenia w celu poddania procesom odzysku mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Tymczasem wysyłka ww. odpadów z R. GmbH & Co. KG do S. sp. z o.o. odbyła się na podstawie przepisów art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006 z dołączonym do transportu załącznikiem VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Organ odwoławczy zauważył, że ogólnym obowiązkom w zakresie informowania określonym w art. 18 podlegają przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB lub mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58. GIOŚ skonstatował, że odpady wysłane do spółki z Niemiec nie mogą zostać zaklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA, zatem podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody zgodnie z art. 3 ust. 1 lit, b) iv rozporządzenia nr 1013/2006. Wysyłający, tj. R. GmbH & Co. KG, nie dokonał zgłoszenia wysyłki ww. odpadów do spółki i nie uzyskał zezwolenia właściwych władz w Niemczech i w Polsce. W związku z tym transgraniczne przemieszczanie ww. odpadów do Polski stanowiło naruszenie art. 3 ust. 1 lit. b) iv rozporządzenia nr 1013/2006. Jak skonkludował GIOŚ, w konsekwencji należy stwierdzić, że transport wysłany do spółki wypełnia kryteria nielegalnego przemieszczania odpadów zgodnie z art. 2 pkt. 35 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006. Organ pierwszej instancji był zatem zobligowany do nałożenia kary pieniężnej na spółkę jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Następnie organ odwoławczy wywiódł, że w sprawie nie zachodziły przesłanki odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, zarówno określone w art. 189f § 1 pkt 1, jak i określone w art. 189f § 2 i § 3 K.p.a. GIOŚ za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f § 1 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, f art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 10 i 11 Prawa przedsiębiorców oraz art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania wbrew twierdzeniom skarżącej spółki dokonanej przez organ I instancji kwalifikacji przywiezionych z Niemiec odpadów. Podniósł także, że na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, pracownicy Inspekcji są powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, a ich ustawową kompetencją jest m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o odpadach oraz o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 10 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, inspektor uprawniony jest do określenia składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. Organ odwoławczy dostrzegł, że wiedza ekspercka IOŚ w zakresie zagadnień transgranicznego przemieszczania odpadów została potwierdzona ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z powyższym, GIOŚ stwierdził, że Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska, a inspektorzy ochrony środowiska posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej w zakresie zagadnień transgranicznego przemieszczania odpadów. Wiedza i doświadczenie inspektorów WIOŚ w Katowicach kontrolujących odpady wysłane z Niemiec były zatem wystarczające do właściwej oceny składu morfologicznego odpadów i ich klasyfikacji zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 bez konieczności powoływania zewnętrznego biegłego oraz pobierania prób odpadów. S. sp. z o.o. w K. wniosła na powyższą decyzję skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 11 Prawa przedsiębiorców przez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na: – -uznaniu, że skarżąca przyjęła odpady o kodzie 19 12 12, podczas gdy przyjęła odpady o kodzie 19 12 05 i B2020, a w konsekwencji uznaniu, że skarżąca przyjęła odpady przewiezione bez dokonania zgłoszenia, podczas gdy nie musiały one zostać zgłoszone, b) art. 1, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, c) art. 89 k.p.a. poprzez odmówienie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy zachodziły przesłanki do jej przeprowadzenia; d) art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 (omyłkowo wpisano "ust. 1" zamiast "pkt 1" - przyp. Sądu) k.p.a. w zw. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 11 Prawa przedsiębiorców poprzez wymierzenie skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, pomimo możliwości zastosowania przez organ w drodze decyzji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w skarżonej decyzji, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a powyżej; e) art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez uznanie, że skarżąca nie spełniła określonych w nim wymagań i dokonywała przewozu odpadów bez dokonania zgłoszenia; f) art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez jego niezastosowanie i niezmiarkowanie nałożonej kary. GIOŚ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając za niezasadne zarzuty spółki postawione w skardze. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji na wstępie stwierdził, że matrialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1729 – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji, dalej jako u.m.p.o.). Zgodnie z powołanym przepisem WIOŚ nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 zł do 500.000 zł. Przy tak skonstruowanym przepisie czy hipoteza normy prawnej w nim zawarta została wypełniona wymaga ustalenia czy: (1) przedmioty objętym postępowaniem stanowiły odpady, (2) nastąpiło ich nielegalne przemieszczenie bez dokonanego zgłoszenia, (3) podmiot, na który ma być nałożona kara pieniężna, jest odbiorcą tych odpadów. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionowała spełnienie drugiej z wymienionych przesłanek. Zgodnie z jej stanowiskiem przedmiotem transgranicznego przemieszczenia, których była odbiorcą były odpady kodzie 19 12 05 oraz B2020, a zatem takie, które nie wymagały dokonania zgłoszenia. Następnie Sąd I instancji przytoczył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. z 2006r., str. 1 ze zm. dalej powoływane jako rozporządzenie nr 1013/2006), definiujące pojęcie nielegalnego przemieszczania odpadów (art. 2 pkt 35 lit. a) oraz przepisy dotyczące procedury zgłoszenia transgranicznego przemieszczania odpadów, informowania o przemieszczaniu odpadów (w szczególności 3 ust. 1 lit. b iii) i iv, art. 3 ust. 2), definiujące pojęcie odbiorcy odpadów (art. 2 pkt 14) . Z powołanych wyżej przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 zdaniem Sądu I instancji wynika, że transgraniczne przemieszczenie przeznaczonych do odzysku odpadów o kodzie B2020 (zgodnie z aneksem IX do konwencji bazylejskiej) i 19 12 05 (zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów) nie podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, natomiast podlega ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006. Odpady o kodzie 19 12 12 (zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów) podlegają natomiast procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Dalej Sąd i instancji stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej również "Spółka" lub "S.") była odbiorcą odpadów przywiezionych z Niemiec do Polski w dniu 27 lutego 2019 r. transportem realizowanym przez firmę Z. z siedzibą w C. pojazdem o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...]. Istota sprawy sprowadza się do zweryfikowania ustaleń organów Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie obejmującym klasyfikację przemieszczonych odpadów, która była odmienna (kod 19 12 12) od podanej w okazanych w czasie kontroli dokumentach dotyczących transportu (B2020 i 19 12 05). Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z oględzin przeprowadzonych przez inspektorów WIOŚ w dniu 27 stycznia 2019 roku, dokumentów okazanych przez kierowcę wykonującego transport (dokumentu ważenia, międzynarodowego samochodowego listu przewozowego, informacji dołączonej do przemieszczanych odpadów- załącznik nr VII do rozporządzenia), zeznań świadka B. B. przesłuchanego w czasie kontroli w dniu 27 lutego 2019 roku, protokołu przeprowadzonego w dniu 27 listopada 2019 roku przez organ I instancji przesłuchania funkcjonariuszki policji M. S., która przeprowadzała czynności związane z zatrzymaniem samochodu ciężarowego, a także analizując odpisy dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnym, w tym notatkę z rozpytania K. K., protokoły z przesłuchania A. T., A. B., K. K., K. D. oraz B. B., którzy byli świadkami dotarcia transportu i jego rozładunku Sąd I instancji uznał, że nie ma jakichkolwiek podstaw, by zaakceptować stanowisko skarżącej, że odpady, które 27 lutego 2019 r. zostały poddane oględzinom przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, nie były partią odpadów, która była przedmiotem transgranicznego przemieszczania w dniu 27 lutego 2019 r. Ustalenia organów administracji w powyższym zakresie nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. Tym samym fakt, że odpady poddane kontroli, to odpady, które były przedmiotem transgranicznego przemieszczenia, został ustalony z poszanowaniem art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak również art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221 ze zm. - dalej "Prawo przedsiębiorców") wyrażającym zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy i rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że brak jest także podstaw do zakwestionowania dokonanej przez inspektorów WIOŚ, przeprowadzających kontrolę klasyfikacji objętych transgranicznym przemieszczaniem odpadów. W aktach znajduje się formularz oceny składu morfologicznego odpadów z 8 marca 2019 roku wypełniony i podpisanych przez inspektorów WIOŚ. W formularzu tym wskazano ilość odpadów, jakie frakcje wchodzące w ich skład tj. stłuczka szkła kolorowego silnie zapylonego i zabrudzonego, w tym z naklejonymi etykietkami (około 70%), stłuczka porcelanowa i ceramiczna, tworzywa sztuczne i guma (korki, zakrętki, etykiety, woreczki, uszczelki, papier i tektura, niezliczone kawałki tekstyliów). Stwierdzono także zapach rozkładającej się materii organicznej. Podsumowując powyższe ustalenia inspektorzy WIOŚ stwierdzili, że klasyfikacja odpadów wskazana w dokumentacji towarzyszącej odpadom jako 19 12 05 i B2020 szkło jest błędna, ponieważ oprócz odpadów szkła znajduje się znaczną ilość innych w/w frakcji odpadów. Tym samym odpady objęte przemieszczeniem zasadnie zakwalifikowano zdaniem Sądu jako odpady o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, pochodzenia komunalnego). Sąd I instancji stwierdził także, że inspektorzy WIOŚ posiadają uprawnienia do dokonywania bezpośredniej kontroli odpadów, które wynikają z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2023r., poz. 824- dalej uIOŚ ). Pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska będący inspektorami legitymują się wiedzą i doświadczeniem życiowym umożliwiającym należyte wykonywanie obowiązków służbowych (art. 8e ust. 1 pkt 7 w zw. art. 8e ust. 2 ulOŚ), do których należy w szczególności określenie przy wykonywaniu kontroli składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką (art. 9 ust. 2 pkt 10 ulOŚ). Metody prowadzenia oględzin (podczas których inspektorzy dokonują m.in. kontroli składu morfologicznego odpadów) są obowiązkowym elementem kursu przygotowującego do wykonywania pracy na stanowisku inspektora Inspekcji Ochrony Środowiska (Ip. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 16 grudnia 2019 r. w sprawie przeprowadzenia kursu przygotowującego do wykonywania pracy na stanowisku inspektora Inspekcji Ochrony Środowiska oraz warunków zdania egzaminu końcowego - Dz. U. poz. 2445). Inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska, którzy przeprowadzili kontrolę pryzmy odpadów wyładowanej na terenie działek ewidencyjnych nr [...] i [...] przy ul. [...] w W., posiadali zatem doświadczenie i kwalifikacje zawodowe niezbędne do dokonania kontroli składu morfologicznego tych odpadów oraz byli do tego uprawnieni. Argumentacja spółki zmierzająca do zdyskredytowania dokonanej oceny, a w konsekwencji do pozbawienia wiarygodności i mocy dowodowej opisanego wyżej formularza oceny składu morfologicznego odpadów i protokołu kontroli nr WIOS-KATOW 40/2019 nie znajduje zatem oparcia w przepisach prawa. Analiza poszczególnych informacji podanych we wzmiankowanym formularzu przez inspektora R. A.o pozwala stwierdzić, że ocena nie została - jak podnosi skarżąca dokonana "na oko", ale rzetelnie, zgodnie z posiadaną przez tego inspektora wiedzą ekspercką, popartą wymaganym doświadczeniem i niezbędnymi kwalifikacjami zawodowymi. Sąd uznał także, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła konieczność przeprowadzenia badań laboratoryjnych mających na celu ustalenie składu odpadów oraz dokonania ich kwalifikacji. Ustalenia poczynione przez organ potwierdza także dokumentacja fotograficzna, w tym jednorodne wymieszanie poszczególnych frakcji odpadów w pryzmie, co jednocześnie zasadnym czyni twierdzenie, że do wymieszenia odpadów musiało dojść przed ich mechaniczną obróbką przez rozdrobnienie. Najpierw doszło więc do zmieszania odpadów szkła (kod 19 12 05 - wg załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów - Dz. U. poz. 10 oraz wg części 2 załącznika nr 5 do rozporządzenia nr 1013/2006) z innymi odpadami: odpadami stłuczki porcelanowej i ceramiki, tworzyw sztucznych i gumy, papieru i tektury oraz nielicznymi kawałkami tekstyliów i drewna pochodzenia komunalnego, a następnie do mechanicznej obróbki tych odpadów przez rozdrobnienie. Podsumowując tę część wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na skład morfologiczny opadów w kontrolowanej pryzmie oraz fakt, że do ich rozdrobnienia musiało dojść przed zmieszaniem, nie ma podstaw, by kwestionować dokonaną przez inspektorów i zaakceptowaną przez rozstrzygające w sprawie organy kwalifikację przedmiotowych odpadów, jako odpadów o kodzie 19 12 12 - innych odpadów (w tym zmieszanych substancji i przedmiotów) z mechanicznej obróbki odpadów (w szczególności zgniatania, granulowania) innych niż wymienione w 19 12 11 (tj. niezawierające substancji niebezpiecznych). Sąd i instancji stwierdził także, że wyroku z 28 maja 2020 r. w sprawie C-654/18, Trybunału sprawiedliwości Unii Europejskiej, na który skarżąca powołuje się w skardze, Trybunał ten jednoznacznie wyłączył możliwość zastosowania art. 3 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku mieszanin zawierających substancje objęte tiret czwartym kodu B3020 załącznika IX do konwencji bazylejskiej. Powodem tego wyłączenia jest pominięcie w załączniku IIIA do rozporządzenia (w ust. 3 lit. g) czwartego tiret załącznika IX do konwencji bazylejskiej (inne, w tym, ale nie wyłącznie 1) laminowany karton, 2) niesortowana makulatura). Jak już natomiast wskazano, kod B2020 (odpady szkła w postaci nierozproszonej) w ogóle nie został wyszczególniony w załączniku IIIA. Z powyższych względów, powołany w skardze wyrok Trybunału z 28 maja 2020 r. w sprawie C-654/18, wbrew stanowisku skarżącej, nie powinien być brany pod uwagę przez organy rozpatrujące przedmiotową sprawę. W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 34 u.m.p.o., przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 32 i 33, organy uwzględniły ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. Nadto uwzględniły, że objęte transgranicznym przemieszczanie odpady nie zaliczały się do odpadów niebezpiecznych. Organy obu instancji trafnie też wywiodły, że w sprawie nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a. Z uwagi na jednorazowy charakter czynności polegającej na transgranicznym przemieszczeniu odpadów bez dokonania wymaganego zgłoszenia, za zasadne należy uznać stanowisko GIOŚ w kwestii niespełnienia w sprawie drugiego z wymienionych wart. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. warunków odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w postaci zaprzestania naruszenia prawa. W okolicznościach rozpoznanej sprawy do naruszenia prawa doszło z chwilą międzynarodowego przemieszczenia odpadów podlegających procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Skarżąca nie mogła zatem zaprzestać dokonanego już i stwierdzonego naruszenia prawa. Dobrem podlegającym ochronie na podstawie art. 32 ust. 1 u.m.p.o. jest legalny obrót odpadami, w tym przemieszczenie ich zgodnie z określonym w rozporządzeniu nr 1013/2006 wymogiem uprzedniego zgłoszenia i zgody. Naruszenie zasad określających transgraniczne przemieszczanie odpadów, do którego doszło w niniejszej sprawie nie można uznać za naruszenia znikomej wagi. Przepis art. 189d K.p.a., którego naruszenie skarżąca powiązała w zarzucie oznaczonym lit. d z naruszeniem art. 189f § 1 nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania. Określa on dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Te natomiast, w przypadku kar, o których mowa w art. 32 u.m.p.o., określono w powołanym wyżej art. 34 u.m.p.o. GIOŚ właściwie uzasadnił także powody, z których w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i § 3 K.p.a. S. sp. z o.o. w K. wniosła skargę kasacyjną wnosząc na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 32 ust. 1 u.m.p.o poprzez uznanie, że skarżąca nie spełniła określonych w nim wymagań i dokonywała przewóz odpadów bez dokonania zgłoszenia, b) art. 34 u.m.p.o. poprzez jego niezastosowanie i niezmiarkowanie nałożonej kary, c) art. 9 ust. 2 pkt 10 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 2. 7 i art. 22 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że określenie składu morfologicznego odpadu przez inspektora ochrony środowiska, na podstawie wiedzy eksperckiej jest ostateczne i nie podlega weryfikacji za pomocą innych środków dowodowych, przez co skarżąca w istocie została pozbawiona prawa do obrony przed stawianymi jej zarzutami, a ocena dokonana przez inspektora ochrony środowiska w tej sytuacji staje się jedyna i niepodważalna, co w sposób rażący narusza prawa skarżącej w relacji do organów Rzeczypospolitej Polskiej, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 151 p.p.s.a., a to poprzez oddalenie skargi w całości w wyniku braku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez organy postępowania administracyjnego art. 6, art. 7, art. 7a. art. 8, art. 11. art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - przez, błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na: – uznaniu, że skarżąca przyjęła odpady o kodzie 19 12 12, podczas gdy przyjęła odpady o kodzie 19 12 05 i B2020, – uznaniu, że skarżąca przyjęła odpady przewiezione bez dokonania zgłoszenia, podczas gdy nie musiał on zostać zgłoszony, – całkowite pominięcie zasad wynikających z ustawy prawo przedsiębiorców, zgodnie z którymi organy winny kierować się domniemaniem uczciwości skarżącej i wszelkie wątpliwości poczytywać na korzyść przedsiębiorcy, – niezastosowaniu przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a k.p.a., w tym także w art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy, – braku odniesieniu się do wyjaśnień skarżącej prezentowanych w toku postępowania, co spowodowało ustalenie stanu faktycznego jedynie z perspektywy organu, bez wzięcia pod uwagę stanowiska skarżącej. b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., a to poprzez brak odniesienia się w treści uzasadnienia wyroku do istoty zarzutów wynikających z treści art. 7. art. 7a, art, 8, art. 10. art. 11, art. 77 § 1. art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców (a tej ostatniej ustawy w szczególności) - poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącej, a także pominięcie wniosków dowodowych składanych przez skarżącą, brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanego orzeczenia, w szczególności w odniesieniu do podnoszonych w skardze przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, która jest regularnie ignorowana tak przez organy administracji, jak i przez sądy administracyjne, c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. polegającym na braku dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno organ l instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy w szczególności art. 89 k.p.a. poprzez odmówienie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy zachodziły przesłanki do jej przeprowadzenia, d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) polegającym na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy w szczególności art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f §1 ust. 1 k.p.a. w zw. art. 7, art. 7a, art. 8. art. 10. art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców -- poprzez wymierzenie skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, pomimo możliwości zastosowania przez organ w drodze decyzji, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, o którym mowa w skarżonej decyzji, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a) powyżej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22). Odnosząc się zatem wpierw do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zauważyć trzeba, że przepis ten traktuje o elementach uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 27 września 2024 r., III OSK 2850/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji odniósł się do przyjętej przez organy kwalifikacji odpadów podlegających w niniejszej sprawie trans granicznemuył przemieszczeni, wymogu uprzedniego dokonania zgłoszenia takiego przemieszczenia i uzyskania zgody właściwych organów, wypowiedział się co do zastosowania w sprawie art. 7a k.p.a. oraz art. 8, art. 10 i art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców. Odniósł się co do braku podstaw do przyjęcia naruszenia art. 10 ustawy prawo przedsiębiorców przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, a odnośnie art. 10 i 11 tejże ustawy w części obejmujące rozważania dotyczące klasyfikacji spornych odpadów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wskazał stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia i jak i jego podstawę prawną. Przestawiając stan faktyczny Sąd przedstawił poszczególne dowody w oparciu, o które zostały dokonane ustalenia dotyczące istotnych do rozstrzygnięcia sprawy faktów, a w szczególności dotyczące określenia położenia pryzmy zawierające odpady przywiezione z Niemiec oraz frakcji z jakich odpady te się składały. Sąd I instancji przedstawił także w uzasadnieniu ocenę analizowanych dowodów z punktu widzenia ich znaczenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nadto zawarł w uzasadnieniu rozważania dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy, w tym również okoliczności, które przemawiały za odmową zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w tej mierze - jak już wyżej zaznaczono - nie może być kwestionowana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i tym samym nie podlega weryfikacji przy ocenie tego zarzutu. Podkreślić także należy, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2025r, sygn. Akt III FSK 877/24). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 89 k.p.a. Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 89 k.p.a. dotyczący przesłanek przeprowadzenia rozprawy składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Strona skarżąca nie wskazała w podniesionym zarzucie, który z paragrafów powyższego artykułu został naruszony. Ponadto przepis ten zalicza się do przepisów postępowania, czyli do grupy przepisów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Z treści art. 89 § 1 k.p.a. wynika, że podejmując decyzję o przeprowadzeniu rozprawy organ winien na wstępie rozważyć czy zapewni to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania. Natomiast w § 2 tegoż artykułu ustawodawca nakazuje rozważenie czy zachodzi konieczność uzgodnienia interesu stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu odwoławczego zgodnie z którym nie zachodzi konieczność przesłuchania na rozprawie prezesa spółki, kierowcy który dostarczył odpady na teren zakładu spółki oraz funkcjonariuszki policji, skoro od w/w osób już zostały odebranie oświadczenia przez organ I instancji ( lub dołączono odpisy protokołów ich przesłuchań), a ich treść umożliwia dokonanie oceny staniu faktycznego. Nadto, stwierdzić należy, że brak jest w ich oświadczeniach sprzeczności, które wymagałyby ponownego ich przesłuchania, w tym przeprowadzenia między nimi konfrontacji. Nadto informacje zawarte zeznaniach kierowcy jak i funkcjonariuszki policji znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, który był przedmiotem szczegółowej oceny organów, który to proces został także skontrolowany przez Sąd I instancji. Powinność przeprowadzenia rozprawy, o której mowa w art. 89 § 2 k.p.a., nie jest równoznaczna z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku dokonywania oględzin. Rozprawa winna zostać przeprowadzona tylko w sytuacji, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy, zaś ocena w tym zakresie należy do organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok NSA z 30 października 2019 r., II OSK 3045/17). W realiach niniejszej sprawy konieczność przeprowadzenia rozprawy nie zachodziła. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a., a to poprzez oddalenie skargi w całości w wyniku braku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez organy postępowania administracyjnego art. 6, art. 7, art. 7a. art. 8, art. 1 I. art. 77 §1, art, 80, art, 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - przez, błędne ustalenie stanu faktycznego w części dotyczącej ustalenia kategorii odpadów przyjętych przez skarżącą i związanej z tym procedury jaką należało zastosować przy ich trans granicznym przemieszczaniu. Ustalenia frakcji odpadów wchodzących w skład przyjętych przez skarżącą odpadów ustalono na podstawie protokołu z oględzin przeprowadzonych przez inspektorów WIOŚ w dniu 27 stycznia 2019 roku, dokumentów okazanych przez kierowcę wykonującego transport (dokumentu ważenia, międzynarodowego samochodowego listu przewozowego, informacji dołączonej do przemieszczanych odpadów- załącznik nr VII do rozporządzenia), zeznań świadka B. B. przesłuchanego w czasie kontroli w dniu 27 lutego 2019 roku, protokołu przeprowadzonego w dniu 27 listopada 2019 roku przez organ I instancji przesłuchania funkcjonariuszki policji M. S., która przeprowadzał czynności związane z zatrzymaniem samochodu ciężarowego, a także analizując odpisy dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnym, w tym notatkę z rozpytania K. K., protokoły z przesłuchania A. T., A. B., K. K., K. D. oraz B. B., którzy byli świadkami dotarcia transportu i jego rozładunku. Powyższy materiał dowodowy stanowił podstawę ustalenia, że pryzma odpadów poddanych oględzinom w dniu 27 lutego 2019 roku stanowiła odpady faktycznie w tym dniu przywiezione do zakładu w ramach transgranicznego ich przemieszczenia jak ich składu. Informacje wynikające z tego materiału dowodowego co do frakcji odpadów wchodzących w skład przyjętych w tym dniu znajduje potwierdzenie także w sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Analiza tego materiału dowodowego daje podstawę do stwierdzenia, że nie ma jakichkolwiek podstaw, by zaakceptować stanowisko skarżącej, że odpady, które 27 lutego 2019 r. zostały poddane oględzinom przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, nie były partią odpadów, która była przedmiotem transgranicznego przemieszczania w dniu 27 lutego 2019 r., jak i ich składu. Skład morfologiczny odpadów został następnie potwierdzony także w dokumencie dotyczącym klasyfikacji objętych transgranicznym przemieszczaniem odpadów, sporządzonym przez inspektorów WIOŚ. W aktach znajduje się formularz oceny składu morfologicznego odpadów z 8 marca 2019 roku wypełniony i podpisany przez inspektorów WIOŚ. W formularzu tym wskazano ilość odpadów, jakie frakcje wchodzące w ich skład tj. stłuczka szkła kolorowego silnie zapylonego i zabrudzonego, w tym z naklejonymi etykietkami (około 70%), stłuczka porcelanowa i ceramiczna, tworzywa sztuczne i guma (korki, zakrętki, etykiety, woreczki, uszczelki, papier i tektura, niezliczone kawałki tekstyliów). Stwierdzono także zapach rozkładającej się materii organicznej. Podsumowując powyższe ustalenia inspektorzy WIOŚ stwierdzili, że klasyfikacja odpadów wskazana w dokumentacji towarzyszącej odpadom jako 19 12 05 i B2020 szkło jest błędna, ponieważ oprócz odpadów szkła znajduje się znaczną ilość innych w/w frakcji odpadów. Tym samym odpady objęte przemieszczeniem zasadnie zakwalifikowano zdaniem Sądu jako odpady o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, pochodzenia komunalnego). Ustalenia zawarte w tym dokumencie korespondują z informacjami wynikającymi z zeznań w/w świadków i protokołu sporządzonego w dniu 27 lutego 2019 roku. Nie jest wystarczającym dowodem do zakwestionowania przez skarżącą wskazany przez nią dokument w postaci protokołu kontroli dostaw sporządzony w zakładzie skarżącej w S., do którego to zakładu uprzednio skierowano transport spornych odpadów. Ustalenia dotyczące frakcji wchodzących w skład tych odpadów, wynikające z tego dokumenty nie znajdują potwierdzenia w żadnym innym dowodzie przeprowadzonym w niniejszej sprawie. Uznanie tego dowodu za w pełni wiarygodny i stanowiący podstawę ustalenia istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy stanowiłaby naruszenie zasady swobody oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Nadto brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazany dowód dotyczy spornych dowodów. Ustalenia organów administracji w powyższym zakresie nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. Powyższe stwierdzenie ma istotne znaczenie przy ocenie braku należytego uwzględnienia przez organy administracji publicznej oraz przez Sąd I instancji zasad wynikających z art. 8, art. 10 i art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców. Przepis art. 8 mówi o zasadzie "co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone", art. 10 ustanawia domniemanie uczciwości przedsiębiorcy, nakazujące rozstrzyganie wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy, a art. 11 stanowi o zasadzie przyjaznej interpretacji przepisów. Żadna z powyższych zasad nie została w niniejszej sprawie przez organy naruszona. Wynikająca z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy, nie może oznaczać, że przedsiębiorca może naruszać obowiązki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania tylko przez złożenie oświadczenia, że kwestionuje wartość dowodową tak jak w niniejszej prawie całego zgromadzonego obszernego materiału dowodowego, nie przedstawiając dowodów pozwalających potwierdzić to stanowisko. Powyższa zasada nie może mieć zastosowania, w sytuacji gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu faktycznego danej sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie z uwagi na wyżej przedstawiony materiał dowodowy nie zachodzi. Natomiast zasada przyjaznej interpretacji przepisów ma zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Interpretacja norm prawnych wynikających z art. 32 ust. 1 u.m.p.o., art. 34 u.m.p.o. czy z art. 189f k.p.a. nie budzi wątpliwości. W ramach ocenianego zarzutu kasacyjnego podniesiono także, że w uzasadnieniach decyzji organu jak i wyroku Sądu I instancji brak jest odniesienia się do wyjaśnień skarżącej prezentowanych w toku całego postępowania, co spowodowało ustalenie stanu faktycznego jedynie z perspektywy organów, bez wzięcia pod uwagę stanowiska skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mimo, że w uzasadnieniu decyzji jak i zaskarżonego wyroku nie odwołano się do konkretnego pisma skarżącej, to ich treść pozwala przyjąć, że stanowisko jej nie zostało uwzględnione. W uzasadnieniu decyzji jak i zaskarżonego wyroku co "chwila" używa się zwrotu "nie podziela się stanowiska skarżącej" lub tożsamego co do omawianych spornych zagadnień mających wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 189d pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 §§ 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców – poprzez wymierzenie skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, pomimo podstaw do zastosowania przez organ w drodze decyzji, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Przypomnieć należy, że przepis art. 189d k.p.a. określa jakie okoliczności winien mieć na uwadze organ administracji publicznej wymierzając administracyjną karę pieniężną. W niniejszej sprawie okoliczności, które organ winien uwzględnić, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wskazuje art. 34 u.m.p.o. Natomiast przepis art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa (pkt 1) lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednie kara spełnia cele, dla których miałby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2). Nie budzi wątpliwości, że postępowanie administracyjne również w tym zakresie winno zostać przeprowadzone z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w powołanych przez skarżącą kasacyjnie przepisach postępowania, a ustalenia poczynione w tym kierunku przez organ przedstawione w uzasadnieniu decyzji wraz ze wskazaniem podstawy prawnej. Wbrew twierdzeniom podniesionym przez skarżącą kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podzielić należy stanowisko Sądu I instancji względem braku podstaw zakwestionowania stanowiska organów co do braku podstaw zatasowania w realiach niniejszej sprawy instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Za bezsporne należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej też nie wskazano, aby w niniejszej sprawie zaistniały fakty opisane w tym przepisie. Natomiast przedmiotem rozważań organów administracji publicznej oraz oceny Sądu ich stanowiska było zastosowanie art. 189f pkt 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło także do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Jest to zarzut, który w istocie dotyczy wyłącznie kwestii, czy naruszenie prawa było znikome. Należy mieć jednak na uwadze, że możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (por. H. Knysiak-Sudyka, Kontrola decyzji uznaniowych przez sądy administracyjne (w:) M. Kapusta, A. Kaźmierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, A. Rabiega-Przyłęcka, P. Wilczyński (red.), Dyskrecjonalność w przestrzeni administracji publicznej, Warszawa 2025, s. 463). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób odpowiedni wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z 17 września 2024 r., III OSK 291/23, CBOSA). Te warunki zaskarżona decyzja spełnia. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organów i Sądu I instancji o braku podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przesłanek z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. tj. gdy naruszenie prawa jest znikome, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie. Nie budzi wątpliwości, że nie zastała spełniona druga z wymienionych przesłanek. W okolicznościach niniejszej sprawy co zasadnie podkreśliły zarówno organy jak i Sąd I instancji, do naruszenia prawa doszło z chwila przyjęcia przez skarżącą odpadów w ramach transgranicznego ich przemieszczenia. Skarżąca je przyjęła o czym może świadczyć fakt ich rozładowania i opuszczenie terenu zakłady przez samochód, który je dostarczył. Został on zatrzymany przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego już po opuszczeniu terenu zakładu. Późniejsze działania podejmowane przez skarżąca nie dają podstaw do przyjęcia, że zamierzała je odesłać. Nadto brak jest podstaw do przyjęcia, że stwierdzone naruszenie należy uznać za znikome naruszenie prawa. Dobrem podlegającym ochronie na podstawie regulacji zawartych w u.m.p.o. oraz w rozporządzeniu nr 103/2006 jest legalny obrót odpadami, w tym przemieszczanie ich zgodnie z określonymi wymogami zgłoszenia i zgody. Stanowi to istotny element kontroli nad przemieszczaniem strumieni odpadów w ogóle. Kontrola ta ma służyć stworzeniu zamkniętego obiegu gospodarki odpadami, który ma służyć ochronie zdrowia i życia ludzi jak i ochronie środowiska. Przeciwko odstąpieniu wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przemawia nie tylko prewencja indywidualna, ale także generalna mająca uświadomić wszystkich podmiotom zajmującymi się gospodarką odpadami, o konieczności przestrzegania rygorów prawnych jej dotyczących. Takie jest również oczekiwanie ze strony społeczeństwa. Ustalając okoliczności pozwalające na dokonanie oceny stanu faktycznego z punktu widzenia zastosowania wspomnianego przepisu art. 189f § 1 k.p.a. organy zachowały wymogi określone w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie występują wątpliwości co do treści normy prawnej wynikającej z art. 189f § 1 k.p.a. a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, aby organy były obowiązane do jego zastosowania. Takie samo stanowisko należy zająć co do zarzutu naruszenia art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców. Strona nie wskazała w uzasadnieniu powyższego zarzutu kasacyjnego w czym upatruje naruszenie art. 8 k.p.a. Natomiast zasada zaufania do przedsiębiorcy, o której stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z 2018 r. Prawo przedsiębiorców nie oznacza, że przedsiębiorca może zaniedbać obowiązki związane z prowadzoną przez siebie działalnością regulowaną i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania w każdym przypadku, w szczególności poprzez oświadczenie, że nie ponosi winy w stwierdzonym naruszeniu prawa lub jest ono następstwem innej interpretacji przepisów niż przyjęły organy, zwłaszcza gdy przedsiębiorca ten trudni się zawodową działalnością ,w ramach której stwierdzono naruszenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 1 u.m.p.o. poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia określonych w nim wymagań i dokonywania przewozu odpadów bez dokonywania zgłoszenia. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżąca w ramach transgranicznego przemieszczania odpadów odebrała w dniu 27 lutego 2019 roku odpady składające się ze stłuczki szklanej, stłuczki porcelanowej i ceramicznej, odpadów tworzyw sztucznych i gumy (korki, zakrętki do butelek, etykietki, woreczki, uszczelki) odpadów papieru i tektury oraz nieliczne kawałki tekstyliów i drewna. Nie były to zatem odpady o kodzie B2020 oraz 19 12 05, którymi mogą być tylko szkła niepomieszane z innymi odpadami. Trafność tych ustaleń poczynionych przez organy była przedmiotem oceny w ramach zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Ze względu na zmieszanie wspomnianych wyżej frakcji odpadów, odpady te nie mogły być sklasyfikowane pod żadnym kodem wymienionym w załączniku III, IIIB, IIIA, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006. Zatem ich transgraniczne przemieszczenie z Niemiec do Polski winno podlegać procedurze zgłoszenia i zgody właściwych organów. Zatem skarżąca jako odbiorca tych odpadów swoim zachowaniem wyczerpała znamiona deliktu administracyjnego, którym mowa w art. 32 ust. 1 u.m.p.o. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także brak podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 2 pkt 10 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że określenie składu morfologicznego odpadu przez inspektora ochrony środowiska, na podstawie wiedzy eksperckiej jest ostateczne i nie podlega weryfikacji za pomocą innych środków dowodowych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 10 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony jest do określenia składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. Powyższa regulacja jest następstwem, że inspektorzy, jak podkreślił Sąd I instancji, legitymują się wiedzą i doświadczeniem życiowym i zawodowym umożliwiających wykonywanie obowiązków służbowych (art. 8e ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy o IOŚ). Obowiązkowym elementem kursu przygotowawczego do wykonywania pracy na stanowisku inspektora IOŚ jest między innymi opanowanie metod prowadzenia oględzin, podczas których inspektorzy dokonują między innymi składu morfologicznego odpadów (lp. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 16 grudnia 2019 roku w sprawie przeprowadzania kursu przygotowawczego do wykonywania pracy na stanowisku inspektora Inspekcji Ochrony Środowiska oraz warunków zdania egzaminu końcowego). Zatem inspektorzy, którzy w przedmiotowej sprawie dokonywali oceny składu morfologicznego pryzmy odpadów posiadali wymagane doświadczenie i kwalifikacje zawodowe niezbędne do ustalenia składu morfologicznego tych odpadów i byli do tego uprawnieni. Ich ustalenia zostały przedstawione nie tylko w sporządzonym protokole przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2019 rok kontroli i oględzin odpadów, ale także w formularzu oceny składu morfologicznego odpadów z dnia 8 marca 2019 roku wypełnionego i podpisanego przez inspektora IOŚ. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie organy jak i Sąd I instancji nie stwierdzili, że jest to wyłączny dowód, w oparciu o który można ustalić skład morfologiczny odpadów. Jest to jeden z dowodów o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. Podlega on ocenie zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 k.p.a.. Przepisy k.p.a., ani też ustawy o inspekcji Ochrony Środowiska nie nadają mu z mocy prawa szczególnej mocy dowodowej. Jego znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy wynika, że dokument ten został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe i doświadczenie do dokonywania takich ustaleń. Zasadnie organy w niniejszej sprawie przyjęły, że brak jest podstaw by w niniejszej sprawie skutecznie podważyć ustalenia wynikające z protokołu z kontroli i oględzin z dnia 27 lutego 2029 roku oraz z formularza oceny składu morfologicznego odpadów z dnia 8 marca 2019 roku. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 34 u.m.p.o. poprzez brak jego zastosowania i niemiarkowanie nałożonej kary. Wspomniany przepis nakazuje przy ustalaniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 32 i 33 uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożenia dla ludzi i środowiska przez odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. W niniejszej sprawie wymierzono skarżącej karę pieniężnej w dolnej granicy zagrożenia wynoszącą zarówno w chwili naruszenia przepisów dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów, jak i w chwili wydania decyzji ostatecznej jaką przewidywał art. 32 ust. 1 u.m.p.o. Przepis art. 34 u.m.p.o. nie przewiduje możliwości wymierzenia kary pieniężnej poniżej dolnego ustawowego zagrożenia. Wobec powyższego, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.   ----------------------- # | S i r o n 24 | S 1 r o n a <.i