III OSK 2212/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 684/23 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w C. na decyzję Śląskiego Kuratora Oświaty w Katowicach z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 684/23 oddalił skargę Fundacji [...] z siedzibą w C. (dalej strona, skarżąca kasacyjnie lub Fundacja) na decyzję Śląskiego Kuratora Oświaty (dalej organ) w Katowicach z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że kwestią sporną pomiędzy stronami jest spełnienie przez Fundację wymogu zawartego w § 4 pkt 6 rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1591) zwanego dalej rozporządzeniem. Jak wynika z treści § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, założyciel szkoły winien spełnić wskazaną przesłankę, co oznacza kumulatywne spełnienie warunku aby tworzona szkoła sprzyjała poprawie warunków kształcenia oraz korzystnie uzupełniała sieć szkół publicznych odpowiednio w mieście, gminie, województwie lub regionie. Konstrukcja przytoczonej normy prawnej wskazuje na konieczność łącznego spełnienia dwóch wymogów tj. sprzyjanie poprawie warunków kształcenia oraz korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych odpowiednio w mieście, gminie, województwie lub regionie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko organu, że Publiczna Szkoła Policealna nie będzie korzystnym uzupełnienie istniejącej rozbudowanej sieci szkół publicznych na terenie miasta, powiatu, województwa czy regionu, nie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia. Strona nie wykazała w jaki sposób poprawią się warunki kształcenia na terenie miasta czy regionu w wyniku utworzenia kolejnej szkoły publicznej. Słusznie też wskazał organ, że podnoszony przez stronę argument braku dostępu mieszkańców do bezpłatnej edukacji i prawie do nauki nie znajduje uzasadnienia z uwagi na specyfikę aglomeracji śląskiej i rozwiniętą sieć komunikacji, co pozwala na korzystanie z oferty edukacyjnej publicznych szkół zlokalizowanych na terenie różnych jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu, organy oceniły wszystkie warunki udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Szkoły Policealnej, o których mowa w § 4 ust. 6 rozporządzenia, w tym czy utworzenie szkoły będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia. Podczas analizy sprawy organy stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa powyżej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900). Istniejąca sieć szkół policealnych na terenie miasta i regionu zaspakaja potrzeby kształcenia w zawodzie podolog, liczba chętnych do kształcenia w tym zawodzie nie uzasadnia tworzenia nowej publicznej szkoły policealnej, zaś cały ciężar kształcenia w zawodzie podolog ponoszony jest przez publiczne, bezpłatne i ogólnodostępne, szkoły policealne, które posiadają możliwości utworzenia dodatkowych miejsc nauki dla zainteresowanych kształceniem w tym zawodzie. Strona nie wykazała jakie zajęcia ponadprogramowe zamierza wprowadzić w szkole w przypadku uzyskania zgody na jej założenie, trudno więc porównywać jej ofertę edukacyjną z ofertą działających i prowadzących kształcenie w zawodzie szkół policealnych. Tym bardziej, że wszystkie szkoły prowadzące kształcenie w zawodzie zobowiązane są do realizacji treści programowych wynikających z rozporządzenia. W ocenie Sądu należy nadto mieć na uwadze okoliczność, że szkoły i placówki publiczne utworzone na podstawie zezwolenia wskazanego w art. 88 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego, chociaż z administracyjno-prawnego punktu widzenia mają charakter szkoły publicznej, to w dalszym ciągu są własnością prywatną. Jak wynika zaś z treści 25 ust. 5 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1400) prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne publiczne szkoły policealne niebędące szkołami specjalnymi otrzymują na każdego ucznia z budżetu gminy dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będących dla tych szkół organem rejestrującym. Zatem, łożenie przez samorząd terytorialny na szkołę publiczną pieniędzy publicznych, ma sens, w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia i art. 88 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego, jedynie wtedy, kiedy istniejąca na danym terenie sieć szkół będących własnością jednostek samorządu terytorialnego nie jest w stanie zaspokoić określonego rodzaju potrzeb edukacyjnych miejscowej wspólnoty samorządowej. W przypadku gdy, jak w rozpoznawanej sprawie, ilość dotychczas oferowanych miejsc w szkołach publicznych jest wystarczająca, zbędne jest tworzenie dodatkowych miejsc, jako uzupełnienie istniejącej sieci szkół w mieście, gminie, powiecie, województwie lub regionie. Zatem nie budzi wątpliwości, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie został spełniony wymóg, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że przeprowadzone przez organy postępowanie świadczy o staranności w jego prowadzeniu i zbadaniu wszystkich aspektów sprawy, co znalazło też wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu zajętego stanowiska. W związku z tym pod adresem organów orzekających w sprawie nie może być skutecznie podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy obu instancji wyprowadziły merytorycznie uzasadnione i logiczne wnioski, będące wynikiem swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Fakt, że Fundacja nie zaakceptowała przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy, znajdujących swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie świadczy o naruszeniu przez nie ww. przepisów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Fundacja, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło, mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Śląskiego Kuratora Oświaty art. 7, art. 77 § 1, art. 80 polegającego na braku wyjaśnienia w sposób wyczerpujący i wszechstronny przedmiotowej sprawy i nie ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie przez organ odwoławczy okoliczności sprawy, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegające na przyjęciu, iż utworzenie Publicznej Szkoły Policealnej [...] w Katowicach nie jest korzystnym uzupełnieniem sieci szkół publicznych w odpowiednio tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie, a także, iż utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez wnioskodawcę nie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia; 2. art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli postępowania administracji publicznej oraz legalności wydanej decyzji. II. A nadto naruszenie norm prawa materialnego: 1. art. 88 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego w związku z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia poprzez błędną interpretację przesłanki "korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych" oraz "poprawy warunków kształcenia". W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do merytorycznego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie oświadczono o zrzeczeniu się rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy administracyjne § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej jest udzielane, jeżeli utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia, a także korzystnie uzupełniać sieć szkół publicznych w odpowiednio tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie. Jest to także jeden z zarzutów skargi kasacyjnej, stosownie do którego Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne w zakresie obejmującym § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia poprzez błędną interpretację przesłanki "korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych" oraz "poprawy warunków kształcenia". Trafnie zostało w zaskarżonym wyroku wskazane, że takie pojęcia jak sprzyjanie poprawie warunków kształcenia oraz korzystne uzupełnianie sieci szkół publicznych stanowią pojęcia niedookreślone. Pojęcia te, zwane także pojęciami nieostrymi, ocennymi, wartościującymi lub szacunkowymi, odsyłają do ocen porównawczych. Pojęcia nieostre są częścią porządku prawnego i pozwalają na luz interpretacyjny. Ustawodawca wprowadza pojęcia nieostre zasadniczo wtedy, gdy nie jest możliwe kazuistyczne określenie przypadków stosowania lub niestosowania danej normy prawnej (por. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 972/22). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprawnie wskazał, że na treść ww. pojęć nieostrych (niedookreślonych) składa się wiele okoliczności faktycznych, których spełnienie daje się ustalić dopiero w konkretnych sprawach. Sprzyjanie poprawie warunków kształcenia należy interpretować jako wspieranie i promowanie działań, które przyczyniają się do ulepszenia procesu edukacyjnego dla uczniów oraz także i dla nauczycieli. W tym zakresie mieści się np. poprawa infrastruktury szkolnej poprzez remonty i modernizacje szkół, zwiększenie dostępności komunikacyjnej do szkół, podnoszenie kwalifikacji zawodowych nauczycieli, zwiększanie dostępu do edukacji dla wszystkich, dostosowanie metod nauczania do wyzwań współczesności lub wprowadzanie nowych metod nauczania – o tym ostatnim zakresie zob. wyrok NSA z 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4720/21. Co istotne, zaistnienie tej przesłanki powinno wynikać z argumentacji strony ubiegającej się o uzyskanie stosownego zezwolenia. Jest to bowiem przesłanka pozytywna, której spełnienie stanowi jedną z podstaw udzielenia zezwolenia. Strona skarżąca kasacyjnie w złożonym wniosku nie wskazywała, w jaki sposób założenie nowej szkoły miałoby sprzyjać poprawie warunków kształcenia. Dopiero w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej pojawia się argumentacja, zgodnie z którą sprzyjanie poprawy jakości kształcenia polega na zwiększeniu dostępności do nauki zawodu podologa, którego naukę nie oferuje żadna szkoła funkcjonująca na terenie Miasta Katowice. Podnosi przy tym strona skarżąca, że taka sytuacja stanowi niedopuszczalne ograniczenie konstytucyjnego prawa do nauki a poprawa warunków kształcenia w tym zawodzie ma miejsce wtedy, gdy szkoła jest finansowana na takim poziomie, aby zapewnić wysokiej jakości bazę dydaktyczną do nauki zawodu i zatrudnić kadrę pedagogiczną o wysokich kwalifikacjach. Tym samym niezbędne jest dofinansowanie takiej szkoły ze środków publicznych samorządu. Taka argumentacja została powtórzona w skardze kasacyjnej wraz z dodaniem, że to organy administracyjne w tej sprawie powinny wykazać, czy udzielenie zezwolenia stronie skarżącej kasacyjnie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia. Podniesione argumenty w sposób nienaruszający prawo zostały ocenione przez organy administracyjne i uznane za niezasadne przez Sąd pierwszej instancji. Przede wszystkim to nie organy administracyjne, ale wnioskodawca (założyciel) takiej szkoły ma wykazywać spełnienie ww. przesłanki. Jeżeli więc argumentacji wskazującej na sprzyjaniu poprawie warunków kształcenia nie zawarto w samym wniosku, to sam wnioskodawca ograniczył możliwość udzielenia zezwolenia. Nie można przerzucać udowadniania zaistnienia tej przesłanki na organy, skoro organy mają oceniać, czy taką przesłankę spełnia w danym przypadku wnioskodawca. W tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że odmowa udzielenia zezwolenia na naukę w zawodzie podolog nie stanowi ograniczenia dostępności do nauki tego zawodu. Wskazano, że na terenie województwa śląskiego istnieje 47 szkół policealnych mających w swojej ofercie naukę zawodu podolog, w tym ponad 30 takich szkół na terenie Miasta Katowice (akta sprawy, karta nr 5 – szkoły policealne na terenie woj. śląskiego posiadające w ofercie kształcenie w zawodzie podolog – stan na 7 czerwca 2023 r.). Z tego wykazu wynika, że Miasto Katowice prowadzi co najmniej kilka szkół mogących kształcić w tym zawodzie. Wskazano również, że w roku szkolnym 2022/2023 naukę w tym zawodzie rozpoczęło tylko 68 słuchaczy i wszyscy ubiegający się o przyjęcie do policealnych szkół publicznych zostali przyjęci. Wskazano, że wszystkie cztery niepubliczne szkoły policealne na terenie Miasta Katowice kształcące w tym zawodzie (podologa) w roku szkolnym 2022/2023 nie dokonały naboru na ten kierunek, a słuchacze przyjęciu w poprzednim roku szkolnym 2021/2022 w kolejnym roku szkolnym zrezygnowali z dalszego kształcenia (Szkoła Policealna [...]). W samym roku szkolnym 2022/2023 w publicznych szkołach policealnych kształcących w zawodzie podolog pozostawało 58 wolnych miejsc. O niskim lub nawet bardzo niskim zainteresowaniu świadczy fakt, że w roku szkolnym 2022/2023 do niepublicznej szkoły policealnej [...] w Katowicach zapisał się tylko jeden uczeń, co jednak uniemożliwiło jednak rozpoczęcia kształcenia w tym zawodzie. Przesłanka "korzystnego uzupełniania sieci szkół", stanowiąca drugą podstawę do udzielenia zezwolenia na podstawie § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia także stanowi pojęcie nieostre i odnosi się do tworzenia nowych szkół lub placówek edukacyjnych, które spełniają potrzeby edukacyjne lokalnej społeczności i są efektywne w realizacji swojej misji co oznacza, że jest zarówno zapotrzebowanie na kształcenie, które ma prowadzić nowo tworzona szkoła, jak i istniejąca sieć szkół jest w tym zakresie niewystarczająca. Nie można też pominąć i okoliczności nieprzeprowadzenia naboru do Szkoły Policealnej [...] w Katowicach, dla której organem prowadzącym jest Fundacja [...] (strona skarżąca kasacyjnie). Z informacji przekazanej przez dyrektora tej Szkoły wynika, że w roku szkolnym 2022/2023 zgłosiło się 80 kandydatów do nauki w zawodzie podolog, ale nie przyjęto żadnego słuchacza, ponieważ kalkulacja kosztów kształcenia w zawodzie podolog oraz ewentualnych wpływów z budżetu Miasta wykazała, że prowadzenie nauczania w tym zawodzie byłoby znacznym obciążeniem finansowym dla organu prowadzącego. Wskazuje to, że nawet sama strona skarżąca kasacyjnie mając możliwość przyjęcia słuchaczy do nauki w zawodzie podolog w jednej z już istniejących szkół zrezygnowała z naboru wyłącznie z przyczyn ekonomicznych. Może to oznaczać, że już założona przez stronę skarżącą kasacyjnie na terenie Miasta Katowice Szkoła Policealna [...] może kształcić w tym zawodzie, a ponadto nie tyle zaspokajanie potrzeb mieszkańców Miasta Katowice (lub innych miast) stanowi podstawę domagania się utworzenia kolejnej szkoły kształcącej w tym zawodzie, ile względy finansowe mają w tym zakresie dla strony skarżącej kasacyjnie podstawowe znaczenie. Strona skarżąca kasacyjnie zarówno w skardze, jak i skardze kasacyjnej podnosiła ponadto argumenty wskazujące za tym, że skoro na terenie Miasta Katowice nie ma szkoły kształcącej w zawodzie podolog, to nie mają istotniejszego znaczenia możliwości kształcenia w tym zawodzie na terenie innych miast tego obszaru (konurbacji górnośląskiej). W tym zakresie stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku jest trafne. Sąd pierwszej instancji uznał, że na terenie Miasta Katowice istnieją cztery niepubliczne szkoły policealne, które z powodzeniem zaspokoją ewentualne zapotrzebowanie na kształcenie w tym zawodzie, o ile będą chętni. Ponadto nabór w razie chętnych mogą przeprowadzić istniejące szkoły publiczne oferujące naukę w tym zawodzie. Tym samym nie jest tak jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie, że na terenie Miasta Katowice nie ma w ogóle szkół kształcących w tym zawodzie. Ponadto należy uwzględnić także okoliczność istnienia szkół publicznych nauczających w tym zawodzie w sąsiednich miastach w stosunku do Katowic. Korzystne uzupełnienie sieci szkół ma miejsce wówczas, gdy są potrzeby danej wspólnoty samorządowej na utworzenie szkoły kształcącej w danym zawodzie, a samorząd jej nie tworzy. Jak wynika z akt sprawy w przypadku wniosku Fundacji [...] z siedzibą w C., w żaden sposób Fundacja ta nie wykazywała w toku całego postępowania administracyjnego, jak również w argumentacji skargi kasacyjnej, aby wspólnota gminna Miasta Katowic wykazywała potrzeby kształcenia w takim zakresie, w jakim wniosek ten został złożony. Mając powyższe należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym niezasadne oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargi w tej sprawie i braku stwierdzenia, że wydając zaskarżoną decyzję Śląski Kurator Oświaty naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący i wszechstronny przedmiotowej sprawy i nieustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego. W tej sprawie, jak wynika to z już przytoczonej argumentacji, Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa oddalając skargę i poprawnie stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób pozwalający na ustalenie rzeczywistego stanu sprawy. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli postępowania administracji publicznej oraz legalności wydanej decyzji. Wskazane przepisy mają charakter kompetencyjny i stanowią, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 268/08). Naruszenie art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11). Nie są również zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego. Podniesiony w skardze kasacyjnej art. 88 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego nie został w tej sprawie naruszony. Zgodnie z tym przepisem założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga uzyskania zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych odpowiednio danego typu lub rodzaju, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Organy obu instancji odmówiły udzielenia zezwolenia na założenie szkoły przez stronę skarżącą kasacyjnie, to taka odmowa nie stanowiła naruszenia ww. przepisu kompetencyjnego. Skoro w tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniono brak spełnienia obu szczegółowych przesłanek wynikających z powołanego § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w zakresie udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Szkoły Policealnej "[...]" w Katowicach mającej kształcić w systemie dziennym w zawodzie podolog, tj. "sprzyjania poprawie warunków kształcenia" oraz "korzystnego uzupełniania sieci szkół publicznych" w odpowiednio tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie – to zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Także zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie zakwestionowały zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.