III OSK 253/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1961/24 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz I. M. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1961/24 oddalił skargę I. M. (dalej skarżąca) na decyzję Rady Doskonałości Naukowej (dalej RDN) z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że zarzuty dotyczące nieprawidłowości wyznaczenia jako recenzentów RDN prof. dr hab. E. J. i prof. dr hab. J. N. skarżąca wiąże z brakiem specjalistycznej wiedzy naukowej dla oceny złożonego przez nią odwołania. W tym zakresie należy zgodzić się ze skarżącą, że to kwalifikacje recenzentów w sprawach naukowych implikują ich wnikliwość i ocenę dorobku naukowego ocenianej osoby. Gdyby przyjąć odpowiednie stosowanie art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., to recenzent jako biegły musi mieć wiadomości specjalne istotne dla sprawy. W danej specjalizacji naukowej recenzentów powinny więc mieścić się zainteresowania kandydata. Nie sposób jednak wykluczyć sytuacji, w której powyższe okaże się niemożliwe. Wówczas eksperci powinni wywodzić się ze środowiska szczegółowej dyscypliny naukowej kandydata, w dalszej zaś kolejności z ogólnej dyscypliny. Analizując tak ustaloną zasadę wyboru najbliższego tematycznie recenzenta, w doktrynie zauważa się, że dopiero jej realizacja zapewni rzetelne postępowanie, prowadzące do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji administracyjnej realizującej interes społeczny i słuszny interes jednostki (art. 7 K.p.a.), jak też pogłębiającej jej zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Wyłącznie bowiem recenzent ze specjalnością naukową możliwie bliską względem ocenianego materiału ma szansę sporządzić opinię mogącą stanowić środek dowodowy prowadzący do realizacji celu postępowania wyjaśniającego, a zatem realizującą dyspozycję art. 75 § 1 K.p.a. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że nie sposób zgodzić się ze skarżącą, by wyznaczeni recenzenci – prof. dr hab. E. J. i prof. dr hab. J. N. nie posiadali szczegółowej wiedzy pozwalającej ocenić dorobek naukowy skarżącej. Z akt wynika, że choć są wybitnymi specjalistami we własnych przedmiotach badań, to ich wiedza upoważnia do wydania recenzji w sprawie złożonego przez skarżącą odwołania od uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...] z dnia 12 listopada 2019 r., pozostając w bardzo bliskiej relacji względem dorobku ocenianej. Powołanie ekspertów następuje spośród specjalistów ze środowiska naukowego, reprezentujących poszczególne dziedziny nauki i sztuki i trudno przyjąć, by wyznaczeni do oceny odwołania skarżącej recenzenci nie spełniali takich wymagań. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazać przy tym należy, że ocena merytoryczna dorobku naukowego pozostaje w całości oceną ekspercką. RDN słusznie uwzględnił ocenę dokonaną przez dwóch ekspertów, nie wykraczając w ten sposób poza granice przysługującej mu swobody w ocenie dowodów, wynikającej z art. 80 K.p.a. Ocena dokonywana w ramach tego postępowania mieści się w granicach tzw. "władztwa fachowego". Przysługuje ono poszczególnym ekspertom. Ocena ta stanowi jednostronny akt wiedzy pracownika naukowego będącego członkiem Zespołu. Akt ten nie podlega bezpośredniej kontroli sądowej, a także nie podpada pod reżim postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny z natury rzeczy nie ma takiej specjalistycznej wiedzy, tj. pozwalającej na ocenę zasadności stanowiska zajmowanego przez specjalistów w tym zakresie (w danej dyscyplinie naukowej). Z tego względu zarzuty skargi co do naruszenia § 21 ust. 1 Statutu oraz art. 84 § 1 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.n. z jakim skarżąca wiąże sporządzenie niemiarodajnych, wadliwych recenzji nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione. W ocenie Sądu, o braku bezstronności prof. E. J. nie mogą świadczyć wspólne prace naukowe, czy badawcze prowadzone z prof. B. S.. Dbałość o zapewnienie możliwie jak największego obiektywizmu RDN nie może być rozumiana w ten sposób, że zobowiązywałaby Przewodniczącego Rady do takiego konstruowania składu osobowego Zespołu i wyznaczania recenzentów ze środowiska nauki, by całkowicie wykluczyć jakąkolwiek ich relację w pracy naukowej, badawczej, czy wydawniczej. W toku działalności naukowej, zwłaszcza w ramach specjalizacji i zawężania przedmiotów badawczych i zainteresowań, trudno całkowicie wykluczyć okoliczności mogące rzutować na obiektywność grona badaczy. Należy bowiem podkreślić, że potencjalni recenzenci wybierani powinni być z kręgu badaczy o specjalizacji tej samej bądź możliwie najbliższej ocenianemu. Argumentacja skargi nie zdołała wykazać związku pomiędzy postępowaniem indywidualnym a działaniem czy aktywnością recenzenta w sposób, w którym nie byłaby maksymalnie zapewniona gwarancja bezstronnego działania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił również zarzutów skargi co do naruszenia przez RDN art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 140 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 u.s.n. Z faktu dopuszczenia skarżącej do postępowania habilitacyjnego, a więc ustalenia, że możliwa jest merytoryczna ocena spełnienia wymogów ustalonych w art. 16 u.s.n. nie można wyprowadzić dalszego wniosku o konieczności zakończenia tego postępowania jedynie pozytywnym dla wnioskodawczyni wynikiem. Nadanie więc biegu wnioskowi kandydatki o nadanie stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika, nie determinowało dalszej oceny dokonywanej przez Komisję habilitacyjną, Radę Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...], czy RDN a jedynie umożliwiało przeprowadzenie właściwego postępowania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe pozwala przyjąć, że organ – wbrew wywodom skargi - nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 18a ust. 11 u.s.n. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, jak również art. 21 ust. 2 u.s.n. Głosowanie tajne w kolegialnym składzie Prezydium RDN przebiegło niepomyślnie dla skarżącej, jej odwołanie od uchwały Rady Naukowej Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...] z dnia 12 listopada 2019 r., nie uzyskało bowiem poparcia. W tajnym głosowaniu na "tak" oddano 0 głosów, "nie" – 9, przy jednym głosie wstrzymującym. W tych warunkach, przy tak jednoznacznym wyniku głosowania, organ zasadnie nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu podkreślić trzeba, że RDN jest organem kolegialnym, dlatego każdy z biorących udział w głosowaniu członków Rady powinien mieć własne zdanie na temat podejmowanych uchwał. Całość materiałów zgromadzonych w toku postępowania potwierdza, że członkowie mieli możliwość merytorycznego przygotowania się do zajęcia stanowiska w sprawie i po wysłuchaniu opinii Zespołu V Nauk Społecznych przystąpili do głosowania nad podjęciem decyzji w sprawie z odwołania skarżącej od uchwały odmawiającej jej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła I. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 i 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie tj. nietrafne rozstrzygnięcie, a przez to utrzymanie w mocy decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2021 r. ([...]) utrzymującą w mocy uchwalę Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. odmawiającą dr I. M. nadania stopnia doktora habilitowanego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 i 145 § 1 P.p.s.a. oraz § 19 ust. 1 i 4 oraz § 20 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów zatwierdzonego przez Prezesa Rady Ministrów zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2012 r. (dalej jako Statut CK), lub ewentualnie § 28 ust. 2 Statutu RDN lub ewentualnie przez Prezydium Rady Doskonałości Naukowej § 8 ust. 1 pkt 16 Statutu RDN (załącznik do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r. - dalej jako Statut RDN) oraz art. 7, 8 § 1 K.p.a. w związku art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 1, 2, 3 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) zwanej dalej P.w.P.s.w.n. poprzez uznanie, że powołanie jako recenzentów RDN prof. E. J. oraz prof. J. N. było prawidłowe, że ich wiedza specjalistyczna była wystarczająca i jednocześnie nie dostrzeżenie, że RDN miała możliwość powołania innych recenzentów oraz nie odniesienie się przez sąd do istotnej okoliczności sprawy wskazanej w zarzucie tj. brak w dokumentacji sprawy jakichkolwiek dokumentów wskazujących kto i w jaki sposób, na jakich zasadach i na jakiej podstawie prawnej powołał prof. E. J. oraz prof. J. N. na recenzentów RDN, a także nie wykazanie się przez sąd doświadczeniem życiowym i logicznym myśleniem poprzez uznanie, że o braku bezstronności prof. E. J. oraz prof. J. N. nie mogą świadczyć wspólne prace naukowe czy badawcze prowadzone z prof. B. S. oraz uznanie przez sąd, że RDN nie jest w stanie zapewnić obiektywizmu rozpatrywania odwołań ponieważ nie jest w stanie skonstruować składów osobowych Zespołów i recenzentów ze środowiska naukowego by całkowicie wykluczyć jakąkolwiek relację w pracy naukowej, badawczej czy wydawniczej, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 i 145 § 1 P.p.s.a. poprzez przez nie rozpoznanie wnikliwie zarzutu nr 5 ze skargi I. M. do WSA z dnia 14 czerwca 2021 r. poprzez nie odniesienie się to treści zarzutu tj. przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów, oraz sprzeczność wniosków RDN o istotnych okolicznościach sprawy z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, które to okoliczności stały się podstawą faktyczną rozstrzygnięcia przez co wpłynęły na jego ostateczny kształt, w postaci: a) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji pomimo, że 2 powołanych w postępowaniu habilitacyjnym recenzentów oraz 3 członków Komisji habilitacyjnej (bezwzględna większość członków Komisji habilitacyjnej - pięciu na siedmiu) stwierdziło, że skarżąca spełnia przesłanki nadania jej habilitacji, bez względu na późniejsze negatywne głosowanie Komisji habilitacyjnej, b) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji pomimo, że recenzenci powołani przez skarżony organ (RDN) prof. E. J. oraz prof. J. N. w swoich recenzjach nie dokonali merytorycznej oceny dorobku naukowego skarżącej, a dokonali jedynie oceny odwołania złożonego przez skarżącą, c) wzięcia pod uwagę negatywnej uchwały Komisji habilitacyjnej wydanej przy pięciu głosach wstrzymujących się, a nie wzięcia pod uwagę 2 pozytywnych recenzji oraz 3 pozytywnych opinii członków Komisji habilitacyjnej (bezwzględna większość członków Komisji habilitacyjnej - pięciu na siedmiu), a przez to nie rozstrzygnięcie w granicach sprawy i nie uwzględnienie skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 i 145 § 1 P.p.s.a. poprzez przez nie rozpoznanie w ogóle zarzutu nr 4 ze skargi I. M. do WSA z dnia 14 czerwca 2021 r., a przez to nie rozstrzygnięcie w granicach sprawy i nie uwzględnienie skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego oraz art. 16 ust. 1 i 2 w związku z 18a ust. 11 u.s.n. oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) poprzez uznanie, że dorobek skarżącej nie spełniania kryterium znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz nie że wykazuję się istotną aktywnością naukową oraz uznanie przez sąd, że skarżąca uważała, że skoro złożyła wniosek o nadania stopnia doktora habilitowanego to już sam ten fakt determinował pozytywne dla niej rozstrzygnięcie Komisji habilitacyjnej oraz Rady Dziedziny Nauk Społecznych U[...] w [...]; 6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 i 145 § 1 P.p.s.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie tj. uznanie, że przez sąd, że w ramach swobodnej oceny dowodów dokonywanej czy to przez sąd czy to przez RDN, recenzja sporządzana w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego jako "jednostronny akt wiedzy i władztwa fachowego przysługującego ekspertowi" nie podlega bezpośredniej kontroli sądu, a także nie podpada pod reżim postępowania administracyjnego oraz, że sąd z natury rzeczy nie ma takiej wiedzy specjalistycznej pozwalającej na ocenę zasadności stanowiska zajmowanego przez specjalistów w danej dyscyplinie naukowej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości ww. wyroku WSA oraz rozpoznanie sprawy co do istoty, o uchylenie decyzji RDN z dnia [...] marca 2021 r. ([...]) oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. odmawiającą dr I. M. nadania stopnia doktora habilitowanego, zasądzenie kosztów postępowania w pierwszej i drugiej instancji według przepisów właściwych, w tym w kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie skargi na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną RDN wniosła o jej oddalenie w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Jednocześnie nie żądała przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadniczo prawie we wszystkich zarzutach skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 P.p.s.a. Tak sformułowany zarzut jest wadliwy i to z dwóch podstawowych powodów: po pierwsze wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie nie można w tej sprawie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie błędnego zastosowania art. 145 § 1 P.p.s.a., skoro tego przepisu Sąd ten nie stosował. Zaskarżony wyrok oddalający skargę został wydany na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako skutek wykazania w trakcie kontroli sądowej braku naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania oraz związania wyrokiem NSA z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2743/22 wydanym w tej sprawie. Po drugie zarzut skargi kasacyjnej powinien precyzyjnie wskazać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego. Nie ma miejsca w skardze kasacyjnej na ogólne wskazanie przepisu, który składa się z kilku norm prawnych i w związku z tym najczęściej dzieli się na dodatkowe jednostki podziału (np. paragrafy, ustępu, punkty, podpunkty, litery, tiret). To bowiem skutkowałoby potrzebą doprecyzowywania danego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny, co z kolei przekracza jego kognicje. Art. 145 § 1 P.p.s.a. dzieli się na trzy punkty, a punkt pierwszy zawiera trzy litery. Tym samym, skoro strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu który z punktów lub która z liter została naruszona przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie, to nie może doprecyzowywać w tym zakresie takiego zarzutu Sąd kasacyjny. Prowadzi to do braku możliwości kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 P.p.s.a. Uchybienie to nie stanowi jednak w okolicznościach tej sprawy podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej i odmowy przeprowadzenia kontroli zaskarżonego wyroku. Uzasadnionym jest rozbudowany zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz § 19 ust. 1 i 4 oraz § 20 ust. 1 Statutu CK lub ewentualnie § 28 ust. 2 Statutu RDN bądź § 8 ust. 1 pkt 16 Statutu RDN, a także art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. w związku art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 5 u.s.n. poprzez uznanie, że powołanie jako recenzentów RDN prof. dr hab. E. J. oraz prof. dr hab. J. N. było prawidłowe. Na uzasadnienie tego zarzutu strona skarżąca kasacyjne podnosi, że w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dokumentów wskazujących kto i w jaki sposób, na jakich zasadach i na jakiej podstawie prawnej powołał prof. E. J. oraz prof. J. N. na recenzentów RDN. Oceniając zasadność ww. zarzutu należy podnieść, że prof. J. N. i prof. E. J. zostali wskazani przez RDN na etapie oceny odwołania skarżącej kasacyjnie. Profesorowie ci nie tworzyli składu komisji habilitacyjnej. Ich rola obejmowała opiniowanie odwołania kierowanego do CK przez skarżącą kasacyjnie. Zgodnie z § 19 ust. 1 Statutu CK w postępowaniu opiniodawczym powołuje się co najmniej jednego recenzenta, a stosownie do ustępu 4 tego przepisu w postępowaniu opiniodawczym Sekcji, po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się dodatkowego recenzenta. Stosownie zaś do treści § 20 ust. 1 Statutu CK recenzentów w postępowaniu opiniodawczym powołuje Przewodniczący właściwej Sekcji, a prawo powołania dodatkowych recenzentów przysługuje także Sekcji, Prezydium Komisji oraz Przewodniczącemu Komisji. Z odpowiedzi na skargę oraz skargę kasacyjną wynika, że ww. profesorów powołał na recenzentów Przewodniczący Sekcji (akta sądowe, tom I, karta nr 31). Nie budzi żadnych wątpliwości, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji stwierdzającej dokonanie wyboru tych recenzentów w trybie § 20 ust. 1 lub ust. 2 Statutu CK oraz dodatkowego recenzenta w trybie § 19 ust. 4 Statutu CK. Z akt tych wynika jedynie, że zarówno prof. J. N., jak i prof. E. J. zostali powiadomieni pismami dyrektora Biura CK o wyznaczeniu ich recenzentami opiniującymi odwołanie skarżącej kasacyjnie. Tym samym nie można stwierdzić, czy w ogóle recenzenci ci zostali powołani prawidłowo. Brak podjęcia w tym zakresie czynności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie wyjaśnienia okoliczności ich powołania lub wyznaczenia stanowi istotne naruszenie procedury przed CK, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem okazało się, że recenzenci ci nie zostali prawidłowo wyznaczeni, to wówczas zaistniałaby istotna wada postępowania przed Radą Doskonałości Naukowej (a wcześniej przed Centralną Komisją). W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd (wyrok NSA z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4196/21), zgodnie z którym stosownie do treści art. 35 ust. 3 u.s.n. CK podejmowała uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia naukowego mogły być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu CK. Taka regulacja wskazuje na konieczność powoływania recenzentów, a tym samym w razie zaskarżenia decyzji RDN (wcześniej CK), obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena przebiegu postępowania przed tym organem. Ustawodawca uregulował szczególny tryb procedowania przed CK, który nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy tak jak w typowym postępowaniu administracyjnym, ale sprowadza się do oceny prawidłowości czynności prawnych podejmowanych zarówno przez komisję habilitacyjną, jak i organ rozstrzygający o nadaniu lub odmowie nadania stopnia naukowego. Z tego względu powołani przez CK recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed organem pierwszej instancji. Legalność ta odnosi się do oceny złożonego przez stronę skarżącą odwołania. Jak już zostało to wskazane, CK na mocy art. 35 ust. 3 u.s.n. podejmowała uchwały po zasięgnięciu ich opinii. Ustawa wyróżnia dwa środki dowodowe w postaci recenzji recenzentów i opinii recenzentów. Recenzje są sporządzane na etapie postępowania przed komisją habilitacyjną i mają niewątpliwie istotne znaczenie dla oceny spełnienia przez kandydata do danego stopnia naukowego (np. habilitanta) ustawowych wymogów (np. ocenę, czy dorobek habilitanta stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz czy wykazuje się on istotną aktywnością naukową lub artystyczną). Natomiast opinie recenzentów sporządzone na etapie procedowania przez CK dotyczą oceny samego postępowania pierwszoinstancyjnego. Skoro ustawodawca zobowiązywał do powoływania recenzentów w postępowaniu przed CK, to brak dokumentów potwierdzających ich wyznaczenie w postępowaniu odwoławczym w tej sprawie stanowił istotne naruszenie prawa. Ponieważ Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w tym zakresie (tj. poprawności wyznaczenia przez CK recenzentów), to ustalenia tej okoliczności nie może dokonać w tej sprawie po raz pierwszy Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można bowiem żadnej ze stron zamknąć drogi sądowej co do możliwości wniesienia środka zaskarżenia od wydanego orzeczenia, jeżeli strona ta nie zgodziłaby się z takim orzeczeniem. To zaś miałby miejsce, gdyby po raz pierwszy tak istotną okoliczność ustalał Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym należy stwierdzić, że zasadne są także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 5 u.s.n. oraz brak w związku z tym dostrzeżenia uchybienia w zakresie zastosowania przez RDN art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. Zgodnie z powołanym art. 29 ust. 1 u.s.n. do postępowania w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego na gruncie przepisów tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym (art. 29 ust. 1 u.s.n.). W doktrynie powszechnie przyjmuje się, że "odpowiednie" zastosowanie przepisów oznacza, że przy rozważaniu, które przepisy regulujące postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne postępowań w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego. Odpowiednie stosowanie K.p.a. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego nie może w żaden sposób zmienić charakteru tych postępowań, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nieuzupełniane (por. J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; B. Adamiak, J. Borkowski, Zakład administracyjny w postępowaniu administracyjnym, "Studia Iuridica" 1996, nr 32, s. 23). W zakresie kontroli samej procedury postępowania przed RDN (a wcześniej przed CK), przepisy K.p.a., a w tym art. 7 i art. 8 § 1 podlegały stosowaniu. W szczególności ma to znaczenie właśnie w postępowaniach tzw. awansowych, w których sądy administracyjne nie mogą przeprowadzić kontroli merytorycznej, za to mają obowiązek przeprowadzić rzetelnie kontrolę przebiegu samego postępowania od strony formalno-proceduralnej. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, ponieważ ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15; wyrok NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji wprawdzie nie przekroczył granic sprawy, to jednak nie przeprowadził kontroli w zakresie istotnej okoliczności, jaką było wyznaczenie dwóch recenzentów przez CK. Uchybienie w postaci braku ustalenia, czy prawidłowo zostali powołani recenzenci przez CK uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku. Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a część z nich jest przedwczesna w zakresie kontroli zaskarżonego w tej sprawie wyroku. Dotyczy to zarzutów skarżącej kasacyjnie w zakresie możliwości wskazania innych recenzentów przez CK (RDN). W pierwszej kolejności należy bowiem ustalić, czy prawidłowo wskazano recenzentów w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzja RDN z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] i dopiero na tej podstawie dokonać oceny w zakresie przestrzegania procedury ich powołania. Przy czym należy stwierdzić, że ani Sąd pierwszej instancji, ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie mogą oceniać od strony merytorycznej zasadności wskazania takich a nie innych recenzentów poprzez analizę ich dorobku naukowego, a w szczególności ich publikacji. Jeżeli recenzenci reprezentują tę samą dyscyplinę nauki co osoba ubiegająca się o awans naukowy, to nie ma przeszkód przed ich wyznaczeniem do sporządzenia opinii odnośnie do zasadności odwołania od uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W tym zakresie ustawodawca nie przyznał żadnego uprawnienia habilitantowi, które pozwoliłoby jemu zarówno na kształtowanie składu komisji habilitacyjnej, jak i wyznaczanie recenzentów. Nie może Naczelny Sąd Administracyjny oceniać, jacy potencjalne inni przedstawiciele nauki reprezentujący daną dyscyplinę nauki byliby bardziej adekwatni lub preferowani do wyznaczenia w danym postępowaniu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 179 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 lit. b P.w.P.s.w.n. Przepisy te mają charakter przejściowy i regulowały właściwość stosowanych przepisów do m.in. postępowań habilitacyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 października 2018 r. oraz wszczętych w okresie od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. (art. 179 ust. 1 i 2 P.w.P.s.w.n.). Żadnego uzasadnienia w skardze kasacyjnej co do naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała. Natomiast art. 179 ust. 3 pkt 2 lit. b P.w.P.s.w.n. wskazuje jaki powinien być właściwy organ do podjęcia uchwały w przedmiocie nadania stopnia naukowego od dnia 1 października 2019 r. Także i w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje, aby podejmująca w pierwszej instancji uchwałę w dniu 12 listopada 2019 r. Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...] nie była właściwym organem. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez wadliwe uznanie, że dorobek skarżącej kasacyjnie nie spełniał kryterium znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej oraz braku uznania przez sąd, że skarżąca uważała, że skoro złożyła wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego to już sam ten fakt determinował pozytywne dla niej rozstrzygnięcie Komisji habilitacyjnej oraz Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...]. Jako podstawę tego zarzutu podnosi strona skarżąca art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w związku z art. 18a ust. 11 u.s.n. oraz rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165). Art. 16 ust. 1 u.s.n. określa, kto może być dopuszczony do postępowania habilitacyjnego. Niewątpliwie skarżąca kasacyjnie została w tej sprawie dopuszczona do postępowania habilitacyjnego. Z kolei art. 16 ust. 2 tej ustawy określa, co może stanowić osiągnięcie naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora i stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. W istocie strona skarżąca kasacyjnie chciałabym, aby to sąd administracyjny dokonał oceny, czy jej dorobek naukowy stanowi osiągniecie naukowe w rozumieniu ww. przepisu. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia lub tytułu naukowego oraz jej osiągnięć naukowych. Sąd nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego pierwszej instancji ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed CK lub RDN nie doszło do naruszenia norm postępowania, wynikających z przepisów ustawy i statutu CK lub statutu RDN, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do oceny, czy w granicach zarzutów skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok odpowiada prawu, czy też podlega uchyleniu. Taki pogląd prezentowany jest przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 22 października 2024 r. sygn. akt III OSK 5059/21; wyrok NSA z 1 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2661/22; wyrok NSA z 30 września 2020 r. sygn. akt I OSK 496/20; wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1460/18; wyrok NSA z 1 września 2017 r. sygn. akt I OSK 148/17). Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje w tej sprawie ww. pogląd i uznaje go za własny. Nie jest zasadny w tym zakresie także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie tj. błędne uznanie przez sąd, że w ramach swobodnej oceny dowodów dokonywanej czy to przez sąd czy to przez RDN, recenzja sporządzana w postępowaniu przed Komisją habilitacyjną o nadanie stopnia doktora habilitowanego jako "jednostronny akt wiedzy i władztwa fachowego przysługującego ekspertowi" nie podlega bezpośredniej kontroli sądu, a także nie podpada pod reżim postępowania administracyjnego oraz, że sąd z natury rzeczy nie ma takiej wiedzy specjalistycznej pozwalającej na ocenę zasadności stanowiska zajmowanego przez specjalistów w danej dyscyplinie naukowej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie rację należy przyznać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, że nie miał podstaw do kontroli treści merytorycznej recenzji sporządzonych na etapie prac Komisji habilitacyjnej. Sporządzone recenzje mogły być oceniane tylko w takim zakresie, w jakim spełniają one wymogi formalne, tj. czy dotyczą oceny ustawowych przesłanek uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, czy są logiczne i czy zawierają wnioski oparte o argumentację. Nawet jeżeli, jak podnosi to strona skarżąca kasacyjnie, sędziowie także niekiedy posiadają stopnie i tytuły naukowe i zasiadają w stosownych komisjach, to rozstrzygając tę sprawę orzekający skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w żadnym zakresie nie może oceniać zaskarżonego wyroku inaczej niż tylko w takim zakresie, w jakim pozwala na to kryterium legalności. Nie można też podzielić argumentacji skarżącej kasacyjnie, że sam fakt złożenia wniosku o nadania stopnia doktora habilitowanego determinuje w tej sprawie pozytywne rozstrzygnięcie Komisji habilitacyjnej oraz Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w [...]. Gdyby tak było, to zasadniczo zbędnym byłoby samo postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, skoro sam wnioskodawca decydowałby, czy spełnia ustawowe wymagania. Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 18a ust. 11 u.s.n. nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku. Zgodnie z tym przepisem komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej w terminie miesiąca podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje, w jakim zakresie ten przepis został naruszony i na czym to naruszenie polegało. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego w ogóle nie poddaje się kontroli, ponieważ strona skarżąca nie skazała, który z przepisów tego rozporządzenia został naruszony. Brak sprecyzowania zarzutu uniemożliwia w tym zakresie kontrolę zaskarżonego wyroku. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie w ogóle zarzutu nr 4 ze skargi z dnia 14 czerwca 2021 r. I. M. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w tej sprawie, a przez to nierozstrzygnięcie w granicach sprawy i nieuwzględnienie skargi, które to uchybienie miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut 4 zawarty w skardze z dnia 17 czerwca 2021 r. miał następującą treść: "Radzie Doskonałości Naukowej zarzucam brak wnikliwego rozpoznania zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu". Zarzut ten dotyczy procedowania RDN, a nie Sądu pierwszej instancji. Co istotne i co było już podnoszone, RDN nie posiada możliwości powołania kolejnej komisji habilitacyjnej celem ponownej oceny wniosku Habilitantki w postępowaniu odwoławczym. Tym samym zakres kontroli RDN jest znacząco mniejszy niż w typowym jurysdykcyjnym postępowaniu odwoławczym. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wnikliwe zarzutu nr 5 skargi poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów oraz sprzeczności wniosków RDN z istotnymi okolicznościami sprawy i z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, które to okoliczności stały się podstawą faktyczną rozstrzygnięcia przez co wpłynęły na jego ostateczny kształt. W tym zakresie skarżąca kasacyjne zarzuca Sądowi pierwszej instancji sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji pomimo, że dwóch powołanych w postępowaniu habilitacyjnym recenzentów oraz trzech członków Komisji habilitacyjnej (bezwzględna większość członków Komisji habilitacyjnej - pięciu na siedmiu) stwierdziło, że skarżąca spełnia przesłanki nadania jej habilitacji, bez względu na późniejsze negatywne głosowanie Komisji habilitacyjnej. Oceniając ten zarzut należy stwierdzić, że kwestia sposobu głosowania członków Komisji habilitacyjnej a tym bardziej wyjaśnienia, dlaczego mimo znacznej liczby pozytywnych ocen wniosku Habilitantki część z tych członków głosowała negatywnie i czym oni kierowali się w tym głosowaniu wykracza poza kryterium kontroli, jakim jest legalność. Doświadczenie życiowe stanowi wprawdzie dodatkowy argument na dokonanie oceny niektórych faktów lub zdarzeń, ale nie może prowadzić do zakwestionowania zaskarżonego aktu, jeżeli nie ma oparcia w wyraźnym naruszeniu przepisu prawa. Tak uchwała Komisji habilitacyjnej z dnia 30 maja 2019 r., jak i uzasadnienie uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] wskazują na przesłanki, które zostały uznane za nieuzasadniające nadanie stopnia naukowego z powodu niespełnienia ustawowych przesłanek uprawniających do jego nadania. Podnosi się, m.in. stosowanie przez Habilitantkę nieaktualnych podstaw teoretycznych, ograniczony krąg cytowanych przez Habilitantkę autorów, zawarcie w ocenianej monografii habilitacyjnej zagadnień, które w większości Habilitantka już analizowała i publikowała, włączenie do monografii habilitacyjnej wcześniej opublikowanych tekstów bez stosownych przypisów, brak sformułowania w tej monografii celu badań, błędne określenie przedmiotu badań i wadliwy dobór grupy badawczej, brak prawidłowego sformułowania głównego problemu badawczego, błędne przyjęcie hipotezy, kardynalne błędy w kwestionariuszu ankiety/wywiadu. Oceniono także, że pozostały dorobek badawczy zawiera wielokrotne powtarzanie i powielanie tych samych fragmentów tekstów, wadliwe sporządzenie przypisów lub ich brak, ograniczanie się do wąskiej grupy tych samych autorów, itd. Argumenty te wynikają ze sporządzonych recenzji członków Komisji habilitacyjnej. Podstawą podjęcia uchwały przez Komisję habilitacyjną była kilkugodzinna dyskusja, jaka miała miejsce w dniu 30 maja 2019 r. Także i w tym zakresie sąd administracyjny nie może oceniać trafności stanowiska Komisji habilitacyjnej. Rzeczywiście, jak trafnie zauważa skarżąca kasacyjnie, dwie recenzje sporządzone na potrzeby Komisji habilitacyjnej były negatywne, pozostałe pozytywne z tym, że kilku członków Komisji wskazało na jedynie dostateczny zakres spełnienia kryteriów ustawowych warunkujących nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego. W Komisji habilitacyjnej żadna z osób, która sporządziła pozytywną recenzję lub opinię nie głosowała za wnioskiem o nadanie Habilitantce stopni doktora habilitowanego. Nie oddano żadnego głosu "za", za to dwa głosy na "nie" i 5 głosów "wstrzymujących się". Okoliczność zaś, co w istocie spowodowało odstąpienie części członków Komisji habilitacyjnej od wcześniej wyrażonej pozytywnej lub chociażby dostatecznie akceptowalnej oceny spełnienia przez nią przesłanek do nadania stopnia doktora habilitowanego, pozostaje poza oceną sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zdaje sprawę z tego, że negatywna ocena spełnienia przez skarżącą kasacyjnie przesłanek do uzyskania kolejnego stopnia naukowego może być przez nią przyjmowana jako niesprawiedliwa, niezasadna lub krzywdząca. Dobrze ujął to Sąd Najwyższy w wyroku z 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 stwierdzając, że mimo stanowiska ocenianego, że recenzenci sporządzili niesprawiedliwe opinie, wadliwie dokonali oceny jego dorobku, uwypuklili okoliczności przemawiające na jego niekorzyść, a pominęli okoliczności pozytywne i nie podzielili poglądów zainteresowanego in merito uznając je za nietrafne lub nieudowodnione, nie stwarza kandydatowi do awansu naukowego możliwości toczenia dyskusji na ten temat i nie może prowadzić do dyskwalifikowania lub kwestionowania wystawionych przez recenzentów ocen w trakcie postępowania sądowego. Nie znaleziono dotychczas lepszego i uczciwszego sposobu prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych niż te, w których powołuje się recenzentów, a głosowanie decyduje o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. Pogląd ten należy odnieść także do okoliczności tej sprawy. Przedwczesnym byłaby ocena zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji, pomimo że recenzenci powołani przez RDN prof. E. J. oraz prof. J. N. w swoich recenzjach nie dokonali merytorycznej oceny dorobku naukowego skarżącej, a dokonali jedynie oceny odwołania złożonego przez skarżącą. W tym zakresie przede wszystkim należy ustalić prawidłowość wyznaczenia recenzentów przez CK, a dopiero potem można odnieść się do ich recenzji. Mając powyższe na uwadze i dostrzegając zasadność zarzutu związanego z brakiem ustalenia prawidłowości wyznaczenia przez CK recenzentów w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjnych uchylił, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji będzie zobowiązany do zastosowania się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku, tj. do ustalenia czy recenzenci powołani w postępowaniu prowadzonym przez CK i RDN zostali prawidłowo wyznaczeni. Ponadto rozstrzygając tę sprawę Sąd pierwszej instancji jest związany zapadłym już w tej sprawie wyrokiem NSA z 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2743/22. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Rady Doskonałości Naukowej zasądzić na rzecz I. M. kwotę 577 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują kwotę 100 złotych stanowiącą zwrot wpisu od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem opłaty administracyjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, kwotę 17 złotych tytułem zwrotu opłaty za udzielenie pełnomocnictwa oraz kwotę 360 złotych stanowiącą wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).