I SA/Bk 1006/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi L. i S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 rok oddala skargę Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] ustalił L. i S. H. (dalej: "Skarżący") wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. położonej w obrębie geodezyjnym: P. na kwotę 33.216,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy S. w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi L. i S. H. od tej decyzji wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., I SA/Bk 75/13 orzekł o jej oddaleniu. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 września 2015 r. II FSK 2021/13 oddalił skargę kasacyjną. Wójt Gminy S. po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] ustalił Skarżącym wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. na kwotę 25.296,00 zł za nieruchomości położone na działkach o nr geodezyjnym [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym: P.; [...] obręb Z. ; [...] – D. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w toku przeprowadzonej w 2012 r. przez organ I instancji kontroli podatkowej ujawniono zaniżenie przez Skarżących podstaw opodatkowania, polegające na niezgłoszeniu organowi podatkowemu do opodatkowania m.in. budynku parowozowni, budynku stacyjnego, budynku magazynu technicznego (adaptowanego na budynek usługowy - sklep spożywczy i bar), budynku gospodarczego przy wiacie, budynku gospodarczego przy budynku głównym, budowli przystanków/wiat, budynku poczekalni, budowli torowiska, budowli ogrodzenia, gruntów pod tymi nieruchomościami. Podczas kontroli podatkowej organ podatkowy ustalił, że w budynku głównym (sala konsumpcyjna, mały zakład gastronomiczny, budynek gospodarczy z częścią mieszkalną) powierzchnia użytkowa budynków podatników zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 405,95 m2 a powierzchnia użytkowa budynków lub ich części mieszkalnych wynosi 167,47 m2. Kontrola wykazała też, że Skarżący nie wykazywali do opodatkowania części podstaw opodatkowania zarówno podlegających opodatkowaniu, jak i zwolnionych z podatku od nieruchomości czy rolnego, nie wszystkie były opisane w załączniku nr 2 do umowy z Nadleśnictwem S., m.in. budowla torowiska, przystanków/wiat, budynek "poczekalnia", budynek gospodarczy przy budynku głównym, budynek gospodarczy nr [...] w EGiB. Zdaniem organu, były to nowe okoliczności faktyczne ujawnione podczas kontroli. Ponadto nie wskazano gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej czy części budynku gospodarczego z częścią mieszkalną (powierzchnia użytkowa części budynku zajętego na działalność gospodarczą oraz część mieszkalna w przeprowadzonej kontroli podatkowej została ujawniona inna niż wykazana w informacji podatkowej a także wynajmowania ponad 5 pokoi w budynku gospodarczym z częścią mieszkalną. Organ ustalił, że Skarżący są przedsiębiorcami, prowadzą działalność gospodarczą m.in. jako przeważająca działalność organizatorów turystyki i w zakresie architektury pod nazwą: W. Kolej Wąskotorowa s.c. L. H. i S. H. Z wypisów ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S. wynika, że są oni właścicielami działek: nr [...] o pow. 0.0600 ha oznaczonych jako dr, nr [...] o pow. 0,1150 ha oznaczonej jako BpRVI, nr [...] o pow. 0,1173 ha oznaczonej jako BpRVI, nr [...] o pow. 0,0059 ha oznaczonej jako BpRVI i nr [...] o pow. 0,0807 ha oznaczonej jako BpRVI o łącznej powierzchni 0,3839 ha oraz budynku oznaczonego jako inny budynek niemieszkalny położonych w P. a także działek nr [...] o pow. 8,6300 ha w Z. i nr [...] o pow. 5,7000 ha w D. oznaczonych jako Ls, oraz posiadaczami gruntów o łącznej powierzchni 1,8852 ha, budynków (oznaczonych jako inny budynek niemieszkalny) i budowli dzierżawionych od Nadleśnictwa S. stanowiących własność Skarbu Państwa na działkach nr [...]. Grunty: działki o nr [...] o pow. 1.5250 ha oznaczone są jako B-RVI - grunty rolne zabudowane (0,6578 ha), RVI - grunty orne (0,6847 ha) i Tk - tereny kolejowe (0,1682 ha). Natomiast grunty działki nr [...] o pow. 0,0836 ha i nr [...] o pow. 0,2909 ha oznaczone są jako Tk. Natomiast od kwietnia 2012 r., po zmianie [...] marca 2012 r., w wyniku dokonanej modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków jest następujący: grunty działki nr [...] o pow. 1,52250 ha oznaczone są jako B-RVI – grunty rolne zabudowane (0,6637 ha), RVI – grunty orne (0,6785) i Tk – tereny kolejowe (0,1828 ha). Natomiast grunty działki nr [...] o pow. 0,0840 ha i nr [...] o pow. 0,2902 ha oznaczone są jako Tk. Zdaniem organu odwoławczego, wyliczenie zobowiązania podatkowego za 2012 r. w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 25.296,00 zł zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) i ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) oraz stawkami określonymi w uchwale Nr XIII/97/11 Rady Gminy Suwałki z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz, Urz. Woj. Podl. Nr 299, poz. 3740). Organ ustalił, że budynki parowozowni i zakładu naprawczego (nr [...]) o pow. 245,70 m2, magazynu technicznego (nr [...] i [...]) o pow. 94,90 m2, gospodarczy przy wiacie (nr [...]) o pow. 12,26 m2, poczekalni (nr [...]) o pow. 37,67 m2, gospodarczy przy budynku głównym (nr [...]) o pow. 30,25 m2 położone na działce nr [...] oraz budynek główny część związana z prowadzoną działalnością gospodarczą i część mieszkalna zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (nr [...] i [...]) o pow. 405,95 m2 położony na działkach [...], a także grunty pod ww budynkami jako zajęte i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatników należało opodatkować najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, natomiast część mieszkalną budynku głównego (nr [...] i [...]) o pow. 167,47 m2 stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zasadnym było zwolnienie budynku stacyjnego "muzeum" (nr [...]) o pow. 21,60 m2 oraz gruntu pod nim na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. a także budowli "wiaty, przystanki" o wartości 20.000,00 zł, torowiska o wartości 84.300,00 zł, "parkan z siatką przy parowozowni" o wartości 6.350,00 zł i grunty pod nimi na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit b) u.p.o.l. (infrastruktura kolejowa). Organ uznał za niezasadny zarzut nienależytego ustalenia stanu faktycznego co do rzeczywistego sposobu wykorzystywania gruntów i budynków będących w posiadaniu podatników, tj. budynku głównego (nr w EGiB [...] i [...]), budynku gospodarczego przy budynku głównym (nr [...]) oraz co do niewłaściwej powierzchni gruntów pozostałych na 3.362 m2. Wskazał, że budynek główny (w EGiB nr [...] i [...]) sklasyfikowany w EGiB był jako inny budynek niemieszkalny. Organ podatkowy powierzchnię użytkową oraz sposób zakwalifikowania na potrzeby podatku "budynku głównego" składającego się z 3 projektów: budynek gospodarczy z częścią mieszkalną, mały zakład gastronomiczny, sala konsumpcyjna - ustalił na podstawie przedłożonych przez podatników projektów budowlanych, przeprowadzonej w 2012 r. kontroli podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił kwestię zakwalifikowania powierzchni użytkowej tych budynków do części mieszkalnej i części związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej/zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, przywołując definicje budynku mieszkalnego, ustalenia kontroli przeprowadzonej w 2012 r., czy też ujawnienia funkcji budynku na podstawie projektów budowlanych i w decyzjach udzielających pozwolenia na budowę tych nieruchomości. Organ I instancji wymienił w decyzji pomieszczenia, które opodatkował stawką nieruchomości związanych i zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz na cele mieszkaniowe, co było następstwem ustaleń kontroli podatkowej. Z kolei budynek gospodarczy przy budynku głównym (nr [...] w EGiB) sklasyfikowany jest w EGiB jako inny budynek niemieszkalny i położony jest na działce nr [...] obręb P. Organ stwierdził, że wszystkie nieruchomości, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek najwyższych (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - treść obowiązująca przed 01.01.2016 r.). Przedmiotowy budynek znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy - wspólników spółki cywilnej W. Kolej Wąskotorowa L. H. i S. H., gdyż jest posadowiony na działce będącej przedmiotem dzierżawy spółki od Nadleśnictwa S. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie przyjęto do opodatkowania grunty działek nr [...] o pow. 600 m2 oznaczone jako dr, nr [...] - 59 m2, ozn. BpRVI, nr [...] -1173 m2, ozn. BpRVI, nr [...] - 807 m2, ozn. BpRVI i z działki nr [...] - 673 m2, ozn. BpRVI stawką za grunty pozostałe (z uwzględnienie, zmian z [...] marca 2012 r. w wyniku dokonanej modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków za okres od kwietnia do grudnia 2012 r., kiedy to powierzchnia gruntów pozostałych wynikająca z EGiB wynosiła 3.746,00 m2 po odjęciu powierzchni zabudowy budynków [...] i [...] wykazana jako zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej wyniosła 3269 m2. Organ zastosował niższą stawkę uznając tym samym, że nie służą one prowadzeniu działalności gospodarczej. Za niezasadny organ uznał więc zarzut, że organ I instancji nie wyjaśnił dokładnie przeznaczenia gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika organ stwierdził, że Skarżący w informacji na 2012 r. nie wskazali, jakie grunty zaliczyli do tej powierzchni gruntów pozostałych, następnie w korekcie informacji złożonej [...] listopada 2011 r. wskazali grunty pozostałe o pow. 3526,80 m2 a w korekcie z [...] czerwca 2012 r. wskazali grunty pozostałe 3244,80 m2 a w kolejnej korekcie informacji za 2012 r. złożonej [...] grudnia 2015 r. wskazali grunty pozostałe o pow. 1742,78 m2. Ponadto w sprawie organy przyjęły, że do gruntów oznaczonych jako RVI i BRVI działki nr [...] o pow. 1,3425 ha (za okres styczeń – marzec 2012 r.) i o pow. 1.3422 (za okres kwiecień – grudzień 2012 r.) pomniejszonej o grunty pod znajdującymi się tam budynkami o pow. 0,084697 ha należy zastosować zwolnienie z podatku rolnego wynikające z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, a tym samym uznano, że nie są to grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast grunty leśne działek nr [...] o pow. 8,63 ha, nr [...] o pow. 5.7000 ha zostały zwolnione z podatku leśnego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym. Zdaniem SKO, organ I instancji zrealizował zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2021/13 oraz decyzji SKO w S. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Za niezasadny organ uznał zarzut niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. 2 u.p.o.l. przez wymierzenie podatku od budynku magazynu technicznego w trakcie rozbudowy i przebudowy (nr [...] i [...]). Wskazał, że budynek oznaczony w EGiB jako [...] i [...] zgodnie z przedłożonym przez stronę projektem budowlanym obejmującym "projekt zmiany sposobu użytkowania z rozbudową i przebudową istniejącego budynku gospodarczego na budynek usługowy (handel+gastronomia) z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu" ma istniejącą powierzchnię użytkową 94,90 m2 a zgodnie z danymi z EGiB powierzchnię zabudowy 114,00 m2 i 62,00 m2 - i takie wielkości przyjął organ podatkowy do opodatkowania. Zdaniem organu, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, prowadzenie prac remontowo-budowlanych, w tym rozbudowy, przebudowy, samo w sobie stanowi element prowadzenia działalności gospodarczej i nie przesądza o niemożliwości wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej. Tym samym nie było podstaw, aby istniejący budynek opodatkować niższą stawką. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik Skarżących złożył skargę do Sądu, zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. – art. 233 § 2 o.p. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez brak zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2021/13 oraz decyzji SKO w S. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. [...], posiadane przez Skarżących służą celom prywatnym czy też gospodarczym; – art. 120, 121, 122, 124, 125 § 1, 128, 180 § 1, 187 § 1 i 3, art. 191 i 210 § 4 o.p. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego - co do rzeczywistego sposobu wykorzystywania gruntów i budynków będących w posiadaniu Skarżących, tj. budynku głównego (nr w EGiB [...] i [...]), budynku gospodarczego przy budynku głównym (nr [...]); oraz co do niewłaściwej powierzchni gruntów pozostałych na 3.362 m2, kiedy to ich powierzchnia wynosi w rzeczywistości 1.742,78 m2; a także co do zawyżonej powierzchni gruntu pod budynkami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej; oraz naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. – art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) oraz art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016, poz. 716) poprzez wymierzenie podatku od budynku magazynu technicznego w trakcie rozbudowy i przebudowy (nr [...] i [...]), podczas gdy wskutek przebudowy i rozbudowy powstaje nowy budynek a jego opodatkowanie jest możliwe dopiero z momentem zakończenia budowy i uzyskania pozwolenia na użytkowanie, co jeszcze nie nastąpiło. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 75/13 tut. Sąd oddalił skargę Skarżących na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2021/13 oddalił skargę kasacyjną Skarżących od powyższego wyroku. W uzasadnieniu tegoż wyroku NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien się ustosunkować do przedłożonych przez Skarżących dokumentów wskazujących na rzekomą wiedzę organu o przedmiotach opodatkowania przed wydaniem decyzji wymiarowej z 2012 r. W tym miejscu przypomnieć należy, że w myśl postanowień art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w przywołanym przepisie, powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast będące konsekwencją oceny prawnej wskazania, co do dalszego postępowania mają na celu uniknięcie błędów już raz popełnionych w postępowaniu przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (tak A. Kabat w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych m.in. z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie sygn. II SA/Ol 1350/12, LEX nr 1316805). Odnosząc się do zarzutów skargi, w szczególności dotyczących błędnego ustalenia sposobu użytkowania poszczególnych obiektów budowlanych oraz powierzchni gruntów pozostałych oraz pod budynkami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, w ocenie Sądu nie znajdują one oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wskazać przede wszystkim należy, że budynek główny z częścią mieszkalną, oznaczony w ewidencji nr [...] i [...], sklasyfikowany w ewidencji jako niemieszkalny, był przedmiotem kontroli w 2012 r., w wyniku której ustalono, że składa się on z budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, małego zakładu gastronomicznego oraz sali konsumpcyjnej. W ramach przeprowadzonej kontroli szczegółowo dokonano pomiaru powyższego budynku, wskazując jaka jego część jest wykorzystywana przez Skarżących na własne cele mieszkaniowe, a jaka na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, organy słusznie przyjęły, że jedynie część budynku o pow. 167,47 m2 służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych Skarżących, zaś pozostała część o pow. 405,95 m2, w tym również lokale mieszkalne, służą prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wynajmu pokoju turystom. Podkreślić należy, że sporny budynek jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek niemieszkalny, a zatem co do zasady powinien być w całości opodatkowany według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stawka preferencyjna, związana z budynkami mieszkalnymi lub ich częścią, mogła mieć zastosowanie wyłącznie do tej części budynku, który po pierwsze nie był w posiadaniu osób fizycznych jako przedsiębiorców, a po drugie, który służył wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych Skarżących. Sąd w pełni podziela argumenty organu I instancji w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Podkreślić należy, czego najwyraźniej nie dostrzega pełnomocnik Skarżących, że sporny budynek nie jest budynkiem mieszkalnym a zatem w świetle brzmienia art. 1a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. wynajem pokoi turystom, nawet w liczbie mniejszej niż 5, jest w rozumieniu u.p.o.l. prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem pokoje te, powinny być opodatkowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niezasadnym okazały się również zarzuty dotyczące nieprawidłowego opodatkowania budynku gospodarczego przy budynku głównym, oznaczonego w ewidencji nr [...]. Budynek ten jest sklasyfikowany jako inny budynek niemieszkalny, a skoro jest położony na działce o nr [...] (stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie Skarżącym, skalsyfikowanej jako grunt pozostały) i jest w posiadaniu przedsiębiorców, słusznie został opodatkowany według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby budynek ten stanowił ich własność prywatną, w żadnym zakresie nie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości wyliczenia powierzchni gruntów pozostałych oraz powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W powyższym zakresie, organy oparły się na zapisach ewidencji gruntów, z których jednoznacznie wynika, że Skarżący w 2008 r. byli posiadaczami gruntów sklasyfikowanych jako pozostałe o pow. 3839,00 m2. (sklasyfikowane jako dr i Bp-RVI). Pomniejszając powyższą powierzchnię o powierzchnię budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (o nr [...] i [...]) uzyskujemy wartość 3362,00 m2, a zatem organy prawidłowo dokonały powyższego wyliczenia. Przyjęcie za skargą, że powierzchnia gruntów pozostałych powinna wynosić jedynie 1 742,78 m2 oznaczałaby automatycznie, że zwiększy się powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a takie rozstrzygnięcie było w oczywisty sposób niekorzystne dla Skarżących. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Stosownie do tegoż artykułu, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis ten ma zatem zastosowanie jedynie to takich obiektów budowlanych lub ich części, które nie istniały lecz w wyniku podjętych prac budowlanych, zostały wytworzone w trakcie roku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem budynki oznaczone w ewidencji nr [...] i [...], istniały w 2012 r. Podkreślić należy, że przebudowa i rozbudowa budynku sama przez się nie oznacza, że przestaje istnieć stary budynek, a wręcz przeciwnie, w wyniku takiej przebudowy i rozbudowy ulega jedynie zwiększeniu kubatura i powierzchnia użytkowa takiego budynku. Podkreślić należy, że organy w zaskarżonych decyzjach opodatkowały jedynie tę część rozbudowywanych budynków, które istniały w 2012 r., pomijając części dobudowywane. Argumenty podnoszone przez pełnomocnika Skarżących w skardze będą miały zastosowanie jedynie do nowopowstających części budynków, ale te, jak wynika z uzasadnień zaskarżonych decyzji, nie zostały opodatkowane. Wbrew twierdzeniom skargi, powyższej oceny nie może zmienić brzmienie art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten reguluje pojęcie "budowy" wyłącznie dla potrzeb Prawa budowlanego, a nie podatku od nieruchomości. Zaznaczyć również należy, jak słusznie wskazały organy obu instancji w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, że prowadzenie prac remontowo-budowlanych jest typowym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie może być wątpliwości, że budynek, również w okresie prac budowlanych, jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 11 maja 2016 r., I SA/Lu 82/16, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zły stan techniczny nieruchomości, uniemożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej, ma mieć charakter trwały, aby wyłączyć ją z opodatkowania podwyższoną stawką. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o niemożności wykorzystania budynku. Z kolei WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., I SA/Go 485/15 stwierdził, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Przyjąć zatem należało, że organy słusznie opodatkowały oba remontowane budynki według stawek przewidzianych dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.