I SA/Bk 1056/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Dariusz Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania jako bezzasadne zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu RTV oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadził do majątku Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S. A. obejmującego zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu RTV za okres od stycznia 2010 r. do maja 2012 r. Zawiadomieniem z [...].03.2015 r. Nr [...] skierowanym do S. Spółka z o. o. organ egzekucyjny dokonał zajęcia przysługującego zobowiązanej wynagrodzenia za pracę. Pismem z [...].03.2015 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Skarżąca wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przewidziany w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieistnienie obowiązku. W związku ze złożonym zarzutem, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z [...].03.2015 r. Nr [...] skierowanym do S. Spółka z o. o. zawiadomił o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności, a postanowieniem z [...].03.2015 r. Nr [...] organ egzekucyjny zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny pismem z [...].03.2015 r. Nr [...] zwrócił się do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S. A. o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z [...].03.2016 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S. A. uznał złożony zarzut za niezasadny. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, postanowieniem z [...].04.2017 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S. A. utrzymał w mocy zaskarżone. postanowienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. biorąc pod uwagę stanowisko wierzyciela postanowieniem z [...].05.2017 r. Nr [...] uznał zgłoszony przez Panią A. S. zarzut za niezasadny. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z [...].05.2017 r., uzupełnionym pismem z [...].05.2017 r., zobowiązana wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...].05.2017 r. W złożonym zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie Skarżąca wniosła, na podstawie art. 17 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Zobowiązana wniosła również o rozważanie zasadności wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...].06.2017 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Nie zgadzając się z powyższym, Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: 1) przepisu prawa materialnego - § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25.09.2007 t. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 87, poz. 1342) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla skutecznego nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w tym przepisie wystarczające było przesłanie zawiadomienia o jego nadaniu zwykłą przesyłką pocztową bez urzędowego potwierdzenia odbioru, w sytuacji gdy prawidłowa systemowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosków przeciwnych; 2) przepisów prawa procesowego - art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) przez niewłaściwe niezastosowanie, i art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez działanie bez podstawy prawnej wskutek błędnego uznania znaczenia normy prawnej, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez brak ustosunkowania się do argumentacji zawartej w zażaleniu, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także błędną ocenę zebranych dowodów, co z kolei doprowadziło do wyciągnięcia błędnego wniosku, że na skarżącej ciążył obowiązek uiszczania opłat abonamentowych w okresie od 01.01.2010 r. do 31.05.2012 r. Mając na względzie wskazane zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając skargę wskazała, iż zarówno organ egzekucyjny jak i odwoławczy dokonał wadliwej wykładni § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Błędnie bowiem przyjęto, iż w okresie od 01.01.2010 r. do 31.05.2012 r. posiadała ona zarejestrowany odbiornik telewizyjny, wobec czego ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Dodała także, iż obowiązek z racji na brak skutecznego nadania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiącego po dniu [...].12.2008 r. wyłączny dowód zarejestrowania odbiornika telewizyjnego, nie istniał. Wbrew odmiennemu stanowisku wierzyciela i organu egzekucyjnego, zdaniem Skarżącej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego winno zostać nadane przesyłką poleconą z urzędowym poświadczeniem odbioru. Stanowi to konsekwencję skutków prawnych jakie ustawodawca powiązał z faktem nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Skarżąca dodaje, iż nie będąc informowana przez P. S. A. o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, pozostawała w związku z tym w mylnym przekonaniu, że rejestracja użytkowanego uprzednio przez nią odbiornika telewizyjnego wygasła. Dlatego też, nie podejmowała żadnych działań celem jego formalnego wyrejestrowania. Dopiero po otrzymaniu pisma wzywającego do uregulowania zaległości abonamentowych (upomnienie) dokonała wyrejestrowania odbiornika. Oprócz powyższego, niewłaściwe ustalenie znaczenia normy prawnej tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia z 25.09.2007 r. uchybiło również przepisowi art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez działanie bez podstawy prawnej. Organy naruszyły również zdaniem Skarżącej przepis art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji zobowiązany jest do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał jest niekompletny bowiem organy zaniechały zwrócenia się do wierzyciela o jego uzupełnienie poprzez przedłożenie dowodów na to, że przed datą otrzymania upomnienia tj. przed [...].06.2012 r. była świadoma istnienia ciążących na niej należności. Organy nie zajmując stanowiska wobec tej argumentacji naruszyły zdaniem Skarżącej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W ocenie zobowiązanej organy administracyjne dopuściły się również naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 77 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie poprzez brak odniesienia się do znajdującego się w aktach sprawy dokumentu z [...].06.2012 r. w postaci formularza zgłoszenia zmiany danych oraz błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwie zgłoszony przez Skarżącą zarzut dotyczył nieistnienia obowiązku tj. zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 § 1 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W przedmiotowej sprawie stanowisko w sprawie zarzutów wierzyciel - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A. - wyraził w postanowieniu z [...].03.2016 r. utrzymanym w mocy postanowieniem z [...].04.2017 r., uznając zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. W związku z faktem, iż wypowiedź wierzyciela w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-517 u.p.e.a, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Uprawnienia do kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie ma również organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż na imię i nazwisko zobowiązanej zgłoszona została rejestracja odbiornika tv używanego pod adresem: ul. [...], B. W wyniku dokonanej rejestracji odbiornika tv wydana została książeczka opłat rtv o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika tv. Kolejna książeczka opłat rtv nosiła numer [...]. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wbrew stanowisku Skarżącej, z materiału dowodowego wynika, iż P. wykonała takie zobowiązanie wobec skarżącej, wysyłając [...].08.2008 r. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników rtv. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] nigdy nie została przekazana jako zwrotna do P., a tym samym zasadnie przyjęto, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane. Dodatkowo, organ słusznie zauważa, iż P. S. A. załączyła do pisma z [...].05.2015 r. Nr [...] duplikat zawiadomienia z [...].08.2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Duplikat został również dołączony do postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S. A. z [...].03.2016 r. Nr [...]. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Wbrew stanowisku Skarżącej zasadne jest różnicowanie pojęć "przesyła" i "doręcza". Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Co oznacza, że zawiadomienie jest przesyłane do abonentów w formie przesyłki zwykłej. Wobec powyższego nie można zgodzić się zarzutem nieprawidłowej wykładni przywołanego wyżej przepisu § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Przyjęta przez organy interpretacja tego przepisu jest zgodna z prezentowaną przez sądy administracyjne jak też z prezentowaną w odpowiedziach na interpelacje poselskie w sprawie rozporządzenia Ministra Transportu. W odpowiedzi na interpelację numer [...] sekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa pismem z [...].06.2017 r. informuje: "korespondencja zawierająca zawiadomienia o nadaniu numerów identyfikacyjnych została przesłana do abonentów w formie korespondencji zwykłej, nierejestrowanej (bez potwierdzenia odbioru), gdyż rozporządzenie (§ 5 ust. 2) wskazywało o "powiadomieniu" użytkowników i "przesłaniu" zawiadomienia, a zatem przesłana przez P. S.A. korespondencja spełniła wymogi określone we wskazanym rozporządzeniu i była wystarczającym, w tym stanie prawnym działaniem. P. S.A. w sposób prawidłowy wykonała, wobec użytkowników odbiorników rtv, ciążące na niej obowiązki, wynikające z treści rozporządzenia". W odpowiedzi na interpelację Nr [...] sekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa w piśmie z [...].11.2016 r. zauważa, jakkolwiek przepisy prawa nie wskazywały na konieczność wysyłania zawiadomienia przesyłką rejestrowaną to niewątpliwie w przypadku braku otrzymania ww. zawiadomienia nie ustawał obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. To abonent chcąc uiścić opłatę abonamentową, nawet w przypadku braku otrzymania zawiadomienia udając się do placówki pocztowej z posiadaną książeczką opłat uzyskałby informację o konieczności posiadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego i wówczas miałby możliwość zgłoszenia faktu braku posiadania tego numeru. Niewątpliwie okoliczność ta nie zwalniała z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W przypadku natomiast ewentualnego braku otrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego to abonent winien zgłosić ten fakt operatorowi wyznaczonemu (wówczas publicznemu) celem dokonywania płatności abonamentu. Reasumując należy stwierdzić, że P. wysyłała abonentom zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego natomiast użytkownik używając odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i nie będąc zwolnionym na gruncie ustawy o opłatach abonamentowych zobowiązany był dokonywać opłat za używanie odbiorników RTV". Dodatkowo należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 13.12.2016 r. Sygn. akt II GSK 1297/15, odpierając zarzut skarżącego, w którym kwestionował doręczenie mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stwierdził cyt. "z treści cytowanych przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 01.06.2016 r. Sygn. akt II GSK 913/15. Zatem nie można podzielić stanowiska Skarżącej, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego winno zostać nadane przesyłką poleconą z urzędowym poświadczeniem odbioru. Pisma kierowane do abonentów w formie zawiadomienia miały charakter informacyjny. Wysłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Zauważyć przy tym należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z 21.04.2005 r. o opłatach abonamentowych. Brak numeru identyfikacyjnego nie stanowił zaś podstawy do nieuregulowania opłat abonamentowych. W sytuacji zaprzestania używania odbiorników rtv, legalny brak kolejnych opłat musi uprzedzić czynność wyrejestrowania. Dokonuje się ją poprzez przedłożenie wypełnionego formularza "zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo ich zmiany danych" w urzędzie pocztowym, bądź za pośrednictwem strony internetowej P. S. A.: [...] Zajmując zaś stanowisko odnośnie przywołanego przez Stronę wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z 16.03.2017 r. Sygn. akt I SA/Gl 1124/16, należy zauważyć, iż w wyroku tym sąd uznał, iż stanowisko wierzyciela, zawarte w postanowieniu zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym, bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Wierzyciel nie wykazał, że skarżąca została zawiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a nawet, że numer taki został jej nadany. Przesądziło to o konieczności uchylenia tego postanowienia, a w konsekwencji - postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swe rozstrzygnięcia oparły w całości na wadliwym stanowisku wierzyciela. Natomiast w przedmiotowej sprawie, P. S. A. wykonała takie zobowiązanie wobec Skarżącej przesyłając Skarżącej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], stanowiącego dowód zarejestrowania odbiorników rtv. Organy słusznie zatem uznały, iż przedstawione przez Panią okoliczności nie potwierdzają zasadności zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 29.01.2016 r. Sygn. akt II SA/Kr 1632/15 "zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku)". Dowodu takiego Skarżąca nie przedstawiła. Formalności związane z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego dokonane zostały przez Skarżącą w Urzędzie Pocztowym B. [...].06.2012 r. Fakt wyrejestrowania odbiornika [...].06.2012 r. nie ma natomiast wpływu na istnienie obowiązku abonamentowego za kontrolowany okres. Niedokonanie skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika rtv za okres od 01/2010 r. do 05/2012 r. i nieuregulowanie przez Skarżącą przedmiotowych zaległości za podany okres spowodowało podjęcie czynności egzekucyjnych zmierzających do przymusowego ich ściągnięcia zgodnie z ustawą egzekucyjną. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie, organ zasadnie zaznaczył, iż z uwagi na to, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej okazał się nieuzasadniony, nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Orzekając o uznaniu za niezasadny zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji organ egzekucyjny jednocześnie rozstrzygnął o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, dlatego zbędne było wydanie orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.